LOGINPaano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
"Ah, sounds interesting. I-print ko na lang dito sa bahay para mapag-aralan ko agad.""Okay, send ko na lang sa email mo para mas malinaw."Tumango ako at agad naming natapos ang usapan. Muli kong hinarap ang aking Sweetheart, na abala sa pag-check ng mga notepad naming dalawa. Pero ramdam kong pali
"Hindi ko rin hahayaan na palagpasin lang ito. Kailangan nilang magbayad, lalo na ang babaeng 'yon, si Veronica." Mahigpit ang pagkakakuyom ng aking kamao. Ramdam ko ang init ng dugo ko habang inuulit sa isip ang lahat ng ginawa niya. Hindi lang ito simpleng kasalanan, pananakit ito, pananamantala,
Tumigil sa paggalaw si Chancy. Napatingin siya sa kanyang ina, habang ako naman ay natigilan saglit at ibinaling na lamang ang pansin sa pagbibihis kay Baby JR. Nasa malapit lang nila ako kung saan ang crib at doon ko binibihisan ang aming munting anghel.Tahimik.Nagpalitan kami ng sulyap ni Chancy
ChansenNgayong fully recovered na si Kuya Chancy at officially married na sila ni Ate Gianna, balik-trabaho na rin siya. Sa totoo lang, malaking ginhawa sa’kin ’yon. Kaya ko na naman ang office side ng negosyo dahil sinalo na ni Kuya Chanden ang buong operations ng hotel and resort namin. Pero 'wag







