LOGINNapangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi lang pala ako ang totoong nagmamahal sa kanya—kundi siya rin sa akin.Hindi iyon yung tipong basta lang nasabi sa init ng sandali o nadala lang ng nangyari sa amin. Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin niya, sa kung paano niya ako alagaan kahit sa maliliit na bagay, at sa kung gaano siya kasi
Chandler“Uy, anong nangyayari sa’yo?”Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses ni Mitch—magaan, pero may halong pag-aalala. Pagtingin ko sa kanya, agad kong napansin kung gaano siya kalapit. Hawak niya ang kutsara, may laman na kanin at ulam, nakatapat mismo sa bibig ko habang titig na t
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
Estella“Ano sa tingin mo ito?” tanong ko kay Chansen habang hawak-hawak ang isang navy blue na dress. Sabado ng umaga at halos mabaliw na ako sa kakapili kung ano ang isusuot para sa dinner mamayang gabi.“Kahit anong isuot mo ay siguradong maganda, Wifey…” sagot niya, nakaupo lang sa stool at naka
“Hi, Wifey.” Nakatayo sa end ng accordion na harang niya mula sa pwesto ng mga kabigan. Nakapikit naman siya habang may bahagyang ngiti sa labi, para bang nilalasap ang bawat tunog na lumalabas sa mga daliri niya. “Nandito ka na?” tumigil siya sa pagpindot at nagmulat ng mata, halatang nagulat. “An
Estella“Wait, Estella!” Ayaw pa rin akong tigilan ng mga ito. Nakakainis na. Huminto ako sa paglakad at dahan-dahan akong humarap muli sa kanila, crossing my arms sa dibdib ko.“Wala na tayong dapat pag-usapan pa, Nayomi. Sinabi ko na kung ano ang dapat kong sabihin.” Malamig at diretso ang tono ko
ChansenHapon na ng tuluyang natapos ang meeting. Ramdam ko pa ‘yung bigat ng pag-uusap namin, pero nang tumingin ako sa oras sa relo ko, automatic kong naisip si Estella. Parang instinct na, parang kahit gaano ka-busy, siya at siya pa rin ang ending ng araw ko.Pagbalik ko sa opisina, dahan-dahan a







