INICIAR SESIÓNMitchSina Kuya Channing, Ate Cha, Kuya Chanden, Kuya Chancy, at Kuya Chansen.Lima sila.Limang magkakapatid na sabay-sabay na nasa iisang lugar at hindi iyon normal. Lalong hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may event ay walang imposible. But now?Agad pumasok sa isip ko ang dalawang wala rito. Si
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
MitchNasa sala ako ng seventh floor, tahimik ngunit mabigat ang hangin, at kaharap sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Kagabi lang ay panalo kami sa match laban sa bagong team na HonoPH—isang clean win, solid plays, walang palya. Dapat masaya ako. Dapat nagce-celebrate pa rin. Kaya nga raw nandito
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Honey“Kalagan mo na ng tali ’yan at nang masimulan na,” malamig na utos ng isang lalaki.Kahit nakapikit ako, ramdam ko agad kung sino siya, ang lalaking sa palagay ko ay siyang nakakakilala sa Boss Juan na tinutukoy nila. Base sa palitan nila ng salita, halata ring hindi nila alam kung sino talaga
ChantonNanatiling titig na titig si Honey sa ama. Ni hindi siya kumurap. Para siyang na-freeze sa kinauupuan niya, parang kung gagalaw siya kahit kaunti ay tuluyang babagsak ang mundong kinalalagyan niya. Halatang-halata na hindi niya mapaniwalaan ang narinig.“D-Dad, what are you saying?” nangingi
“Sa lahat ng pinapagawa ko sa inyo,” patuloy ko, halos pabulalas na ang bawat salita, “wala man lang kayong kayang tapusin nang malinis?”Nanahimik siya. Hindi na siya tumingin sa akin. Alam niyang wala na siyang depensa.Sa puntong iyon, hindi lang galit ang nararamdaman ko, kundi frustration. Dahi
ChantonMarahan akong kumatok—isang mahinang tunog lang, sapat para marinig pero hindi nakakagulat. Pagkatapos, dahan-dahan kong binuksan ang pintuan ng aking silid. Parang kusa agad hinanap ng mga mata ko si Honey. Automatic. Instinct. Kaya sa kama agad ako tumingin.At doon ko siya nakita.Naka-up







