LOGINChandlerNagising ako sa malamlam na liwanag na pumapasok sa floor-to-ceiling windows ng suite ko. Tahimik ang buong Grand Hotel sa ganitong oras—iyong klase ng katahimikan na hindi mapayapa kundi mabigat. Para bang may hinihintay na pagsabog.Saglit akong nanatiling nakahiga, nakatingin sa kisame,
ChandlerPaglabas ko pa lang ng airport, ramdam ko na agad ang bigat ng lungsod—hindi lang dahil sa klima, kundi dahil sa responsibilidad na kasabay ng bawat hakbang ko. Ang Dubai ay hindi lugar para magpahinga. Isa itong lungsod na sumisigaw ng kapangyarihan, pera, at impluwensya. At sa pagkakataon
Me: ’Wag kang magrereklamo ha.Hindi ako naghintay nang matagal para sa sagot niya.Love: When did I do that?Napatawa ako nang mahina, napailing habang nakasandal sa upuan. Oo nga naman. Ni minsan, hindi pa siya nagreklamo sa akin—kahit pagod, kahit puyat, kahit minsan halos ubos na ang energy niya
ChandlerMabigat sa loob ang umalis, lalo na nang makita kong naglalakad palayo si Mitch.Kahit naka-facemask siya, kahit hindi ko na kita ang buong mukha niya, kilala ko ang lakad niya. Alam ko kung kailan siya nagpipigil, kung kailan niya binabagalan ang hakbang dahil ayaw pa niyang matapos ang sa
May mga tao pa ring dumarating—may bitbit na maleta, may kausap sa phone, may umiiyak, may natatawa. Isang normal na airport scene. Pero para sa akin, parang huminto ang mundo sa pagitan naming dalawa.Wala akong pakialam kung may makakita man sa amin. Naka-facemask naman kami pareho ni Chandler. At
Mitch“Ang sabi ko naman kasi, ’wag mo na akong ihatid eh,” reklamo ni Chandler, may halong inis at lambing sa boses. Yung tono niya na halatang gusto niya akong pagsabihan pero hindi niya magawa nang todo dahil ako ’yon—dahil mahal niya ako.Nasa departure area na kami. Maliwanag, maingay, puno ng
Chansen “Lately, madalas makipagkita sa kanya si Maui.” Nagkatinginan kaming magkakapatid. Hindi na kailangan ng paliwanag, alam nilang lahat kung sino si Maui at alam din nila kung paanong hindi niya kailanman tinatama ang mga panunukso noon tungkol sa amin, parang binibigyan niya ng maling ideya
Chansen“May nangyari ba?” agad kong tanong pagkapasok sa office ni Kuya Chancy. Hindi ko napigilang mapataas ang kilay nang makita kong nandito rin sina Kuya Chanden at Kuya Channing.“Maupo ka.” Diretsong utos ni Kuya Chanden. Napatingin ako sa kanya saglit bago ko sinunod, kahit medyo nag-aalanga
Estella“Mukhang mainit na agad ang ulo mo, hindi pa man tayo nagsisimula,” puna agad ni Tristan pagdating ko sa studio.Nagkatawanan pa ang mga kasama naming hurado kaya ngumiti na lang ako, pilit pinapakalma ang expression ko.“Care to tell me what happened?” dagdag pa niya, sabay tagilid ng ulo,
Hindi man kapanipaniwala sa kanila ang lahat, at aminado akong mahirap din talagang paniwalaan, pero iyon ang totoo. Mag-asawa kami ni Chansen, oo, pero sa kabila ng lahat, walang nangyayari sa amin ngayon. At doon pa lang, halata na kung gaano kabigat ang effort niyang gawin ang tama.Sa totoo lang







