LOGINMitchHindi ko inakalang ganoon ka-intense—at kaaliw—ang isang simpleng family basketball game.Sa unang pito pa lang ng bola, ramdam ko na agad ang kakaibang energy sa court. Hindi mo mawari kung seryoso ba talaga silang manalo o mas nangingibabaw ang trip nilang maglokohan. May konting banggaan, m
MitchMatapos kumain, hindi agad nagkanya-kanya ang lahat. Parang natural na extension na lang ng breakfast yung kwentuhan—yung tipong walang gustong tumayo agad dahil ang gaan ng vibe. May mga nagkakape pa, may mga naka-relax lang sa upuan, at may mga tawa na hindi pilit, kusang lumalabas.Sa gilid
Mitch“Rise and shine, love…” malambing na bati sa akin ni Chandler sa mismong sandaling dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata, na para bang sinigurado niyang siya ang unang makikita ko sa umaga.At honestly? Hindi ako nagreklamo.Ang sarap sa pakiramdam na mukha niya agad ang masilayan ko, y
Ngumiti na lang ako at tumango, pilit pinapakalma ang sarili ko.Naalala ko tuloy ang sinabi ni Chandler sa akin habang nasa biyahe kami papunta rito—na conservative nga raw ang mommy niya. At sa mga sandaling iyon, mas lalo kong naintindihan kung bakit. Hindi ito yung pagiging strict na nakakasakal
Napakurap ako. “Po?”“Paano kayo nagkakilala?” dagdag ni Ate Gianna, nakasandal sa upuan habang nakangiti. “At huwag mong sasabihin na simple lang, ha. Walang simple sa kapatid namin.”“Excuse me,” singit ni Chandler mula sa kabilang side, pero hindi man lang siya nilingon.“Stay there,” sagot ni At
Bawat isa ay may kanya-kanyang paraan ng pagbati—may tahimik, may palabiro, may diretsahan—ngunit lahat sila ay may iisang dala: isang pakiramdam ng pagtanggap na hindi ko inaasahan.Hindi pa roon natatapos ang lahat.Lumapit din si Kuya Chanton kasama ang buntis niyang asawang si Honey na isa ding
Isang normal, happy, harmless family dinner. Kasama si Billy. Kasama ako. At walang trace ng totoong mundo namin. In short—hindi niya kailangan magpigil ngayon. Hindi niya kailangan mag-overthink sa tingin ng mga tao. At ako? Ako yung kinakabahan dahil sila… parang sobrang relax. Gusto ko tu
HoneyNaka-ilang sama na rin si Billy sa amin sa clean-up drive, at masasabi ko na super helpful talaga siya. As in, kahit hindi niya sabihin, halata namang all-out ang effort niya. Pero syempre, si Chanton… ibang usapan. Kita ko kung paano nanigas ang panga niya sa tuwing lumalapit si Billy sa’kin.
“Tigilan nyo na ang panggagalit sa Mommy niyo!” ang biglang boses ni Daddy, sabay halakhak. “At lalo siyang gumaganda sa paningin ko kapag ganyan. Hindi ko tuloy mapigilan ang lalong ma-in love sa kanya.”Kumindat pa siya sa amin, yung tipong see? I told you so.Hindi nakaligtas si Mommy, mabilis ni
Bwisit talaga.Tuloy kami sa pagkain at ganon din sa pag-uusap. Nag-aalok pa si Mr. Lardizabal ng ulam sa akin na parang anak niya rin ako, at si Mrs. Lardizabal naman panay ang kwento tungkol sa kabataan ni Chanton.Nakahinga ako ng mas maluwag nang mapansin kong hindi sila nagtatanong ng sobrang p







