LOGINMitchHindi ko inakalang ganoon ka-intense—at kaaliw—ang isang simpleng family basketball game.Sa unang pito pa lang ng bola, ramdam ko na agad ang kakaibang energy sa court. Hindi mo mawari kung seryoso ba talaga silang manalo o mas nangingibabaw ang trip nilang maglokohan. May konting banggaan, m
MitchMatapos kumain, hindi agad nagkanya-kanya ang lahat. Parang natural na extension na lang ng breakfast yung kwentuhan—yung tipong walang gustong tumayo agad dahil ang gaan ng vibe. May mga nagkakape pa, may mga naka-relax lang sa upuan, at may mga tawa na hindi pilit, kusang lumalabas.Sa gilid
Mitch“Rise and shine, love…” malambing na bati sa akin ni Chandler sa mismong sandaling dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata, na para bang sinigurado niyang siya ang unang makikita ko sa umaga.At honestly? Hindi ako nagreklamo.Ang sarap sa pakiramdam na mukha niya agad ang masilayan ko, y
Ngumiti na lang ako at tumango, pilit pinapakalma ang sarili ko.Naalala ko tuloy ang sinabi ni Chandler sa akin habang nasa biyahe kami papunta rito—na conservative nga raw ang mommy niya. At sa mga sandaling iyon, mas lalo kong naintindihan kung bakit. Hindi ito yung pagiging strict na nakakasakal
Napakurap ako. “Po?”“Paano kayo nagkakilala?” dagdag ni Ate Gianna, nakasandal sa upuan habang nakangiti. “At huwag mong sasabihin na simple lang, ha. Walang simple sa kapatid namin.”“Excuse me,” singit ni Chandler mula sa kabilang side, pero hindi man lang siya nilingon.“Stay there,” sagot ni At
Bawat isa ay may kanya-kanyang paraan ng pagbati—may tahimik, may palabiro, may diretsahan—ngunit lahat sila ay may iisang dala: isang pakiramdam ng pagtanggap na hindi ko inaasahan.Hindi pa roon natatapos ang lahat.Lumapit din si Kuya Chanton kasama ang buntis niyang asawang si Honey na isa ding
ChantonAaminin ko—nagseselos ako. As in, legit na selos.Pero at the same time, naiintindihan ko rin si Honey. Hindi siya makakatanggi lalo na at wala pa namang nakakaalam na kami na. Hindi pa official sa public, kumbaga. Kailangan kong mag-isip nang matino kung paano mas mapapadali ang pagkapansin
Honey“Masaya ako na kahit papaano ay nakakayanan mo ang sakit ng paghihiwalay n’yo ni Jacob. Bata ka pa, hija, at marami ka pang makikilala. Kaya huwag mong panghinayangan ang isang relasyon na tapos na,” mahinahong sabi ni Tita Marie. Nasa kabilang linya lang siya pero dama ko ang pag-alala sa tin
“I’ll get our breakfast,” sabi niya, short and clipped, na parang pilit niya kinakalma sarili niya.Naglakad na siya papasok, but I grabbed his wrist lightly para pigilan siya ng mapadaan sa gilid ko. Hindi naman yung malakas—just enough para tumigil siya at tingnan ako.“Nakaprepare ka na?” tanong
Parang may biglang pumutok sa loob ko nang makita kong namutla si Mommy. Kitang-kita ang takot na unti-unting bumabalot sa mukha niya. Sa lahat ng lugar, ang restroom ang pinaka-ayaw niyang marinig. Ito yung lugar na pinakakinatatakutan niyang maiwan mag-isa—maliban na lang kung nasa sarili naming b







