MasukBilis, Chanton...
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
ChantonIniwan ko si Honey sa loob ng silid niya, pero bago ko tuluyang isara ang pinto ay pinaalalahanan ko siya ng mahinahon pero firm na huwag muna niyang sasabihin sa mga kaibigan niya kung nasaan siya ngayon. Hindi dahil sa kung anupaman, kundi dahil mas ligtas kung mas kaunti ang may ideya sa
Hinagod ko ang ulo niya, mabagal, marahan, parang sinasabi kong nandito lang ako, hindi kita iiwan. Ramdam ko ang bigat ng pagod niya sa bawat hinga."Honey…" mahinahon kong tawag, halos pabulong.Pero walang sagot.Ni isang pag-angat ng ulo, wala. Parang hindi niya narinig, o baka ayaw niya munang
Chansen“It’s okay. Kung anuman ang gusto mong sabihin, pwede mong sabihin sa harap nila.”Tumango si Tristan pagkatapos kong sabihin ‘yon. Nakaupo na rin siya sa tapat naming magkakapatid at ni Dad. Si Kuya Lander, syempre, nandiyan pa rin ay steady, tahimik, pero alerto. He’s family, after all.“S
HoneyTatlong linggo nang nasa unit ko si Chanton. Usually gabi lang siya dito, sa umaga ang alam ko lang ay nakasubaybay siya sa akin. Pero kahit ganon, kahit na may kasama ako at technically safe hindi ko pa rin mapigilan ‘yong slight discomfort. May kung anong kilabot sa dibdib ko ang kaalamang n







