ログインBilis, Chanton...
“Habang nasa San Francisco ako,” nagpatuloy ako, seryoso na ang tono, “habang hinaharap ko yung mga bastards na ‘yon at pinagtatanggol ang pamilya ng mga kasamahan ko, doon ko naisip kung gaano kaikli lang talaga ang buhay.” Huminga ako nang malalim bago ko dinugtungan. “I’m not getting any younger.
ChandlerNasa sixth floor na si Mitch para sa practice nila habang ako naman ay dumiretso na sa opisina ko sa ibaba. Habang bumababa ako, ramdam ko na unti-unti nang bumabalik ang normal na ritmo ng araw ko, yung pakiramdam na parang bumabalik ka sa isang lugar na matagal mong iniwan pero sa puso mo
At oo, hindi ko itatanggi, kasama na rin doon ang maiinit naming sandali. Pero sa pagkakataong iyon, mas pinili kong patunayan sa kanya na hindi lang katawan niya ang hinahanap ko kundi siya, buo at totoo, sa bawat umaga na magigising kaming magkasama.Marahan ko siyang niyaya na maupo na sa mesa pa
ChandlerMaaga akong nagising, mas maaga kaysa sa nakasanayan ko, parang may sariling alarm ang dibdib ko na nagsasabing okay na, gising ka na—nandito ka na ulit.Dahan-dahan akong humarap sa aking tabi at doon ko siya nakita, mahimbing pa ring natutulog si Mitch. Ang buhok ay bahagyang magulo, ang
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Doon ko lalo nakita yung kasiyahan sa mukha niya. Hindi iyon peke o pilit, para bang nabunutan siya ng tinik at binigyan ng bagong pag-asa. Sa pag-uusap namin during interview, kung paano niya sinagot nag mga tanong ko na may kinalaman sa pagtuturo at syempre sa musika, pati na ang pagpapakanta ko s
Natawa ako sa pagkakabitaw niya ng huling linya. Para naman kasing si Lord Voldemort lang ang peg. “Grabe ka… Voldemort agad?” sabay tawa ko habang umiling. Ngumiti siya, pero may kasunod agad. “Sinisita ko na sila… in a nice way. Kasi may utang na loob din ako sa kanya.” Bigla akong natahimik. Do
Estella Mabilis akong nagmaneho pauwi, pero syempre, ingat pa rin. Hindi ko kayang maging reckless lalo na at ang utak ko ay punong-puno ng excitement. Kanina lang kasi, habang nasa studio pa ako, nakatanggap ako ng text mula kay Chansen. “Uuwi ako ng maaga today. Gusto kong paghandaan yung dinner
Chansen “Lately, madalas makipagkita sa kanya si Maui.” Nagkatinginan kaming magkakapatid. Hindi na kailangan ng paliwanag, alam nilang lahat kung sino si Maui at alam din nila kung paanong hindi niya kailanman tinatama ang mga panunukso noon tungkol sa amin, parang binibigyan niya ng maling ideya







