LOGINChandlerDahan-dahan kong minulat ang aking mga mata, kasunod non ang pagsilay ng ngiti sa aking mga labi ng makita ko ang mukha ni Mitch.Mahimbing pa rin ang tulog niya habang nakayapos sa akin.Nakadama ako ng pangangalay ng aking braso dahil magdamag siyang nakaunan doon.Inangat ko ng dahan-dah
ChandlerHindi pa rin tuluyang nawawala ang galit ko.Tahimik ang buong silid. Tanging mahinang ugong lamang ng air conditioner ang maririnig, ngunit sa kabila ng katahimikang iyon ay hindi pa rin mapakali ang isip ko.Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang mga sinabi nina Mama at Papa bago kami
Si Chandler lang.At sa ngayon, sapat na iyon para maging masaya ako.Muli niya akong hinalikan at agad naman din akong tumugon.Sobrang miss namin ang isa’t-isa kaya feeling ko ay natural na sa amin ito. Matapos ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko ay pareho kaming naghaha
MitchWala na akong nagawa kundi sundin si Mama, lalo na nang makita kong wala ring balak tumutol si Chandler. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako mahirap kumbinsihin. Matapos ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw, gusto ko rin naman siyang makasama nang kami lang.Pakiramdam ko ay ilang
At base sa paraan ng paglambot ng kanyang ekspresyon nang magtagpo ang aming mga mata, alam kong pareho kami ng nararamdaman.Sa kabila ng pagod na bakas sa kanyang mukha, para bang agad ding gumaan ang pakiramdam niya nang makita ako.Talaga yata na ang isa't isa ang hinahanap namin sa pagtatapos n
Mitch“Anak, umuwi na kayo ni Chandler at ako na ang bahala dito kasama ang Papa mo.”Napatingin ako kay Mama nang marinig ko ang sinabi niya. Kanina pa niya sinusubukang kumbinsihin kaming huwag nang magpalipas ng gabi sa ospital, pero alam kong hindi iyon mangyayari nang ganoon kadali. Hindi pagka
ChantonHindi ko namalayan na pinipigilan ko pala ang paghinga ko.Nakatayo ako sa harap ng altar, tuwid ang tindig, maayos ang suite, handang-handa sa paningin ng lahat. Pero sa loob-loob ko, parang may bagyong pilit kong kinokontrol. Tahimik sa labas, magulo sa dibdib.Naririnig ko ang musika.Ban
ChandlerNakatingin ako sa monitor na nasa harapan ko. Kasalukuyan akong nasa ArmyGamers Team head quarters kung saan narito rin ang gaming house ng mga player ko.Isa itong 7–storey building na pinatayo ko para maging opisina at tirahan ng mga player na papasok sa team ko. Ilang team din ang pag-aa
ChantonTahimik ang paligid nang humarap kami sa isa’t isa.Hindi ‘yung katahimikan na nakakailang, kundi ‘yung parang lahat ay kusang tumigil para bigyan kami ng espasyo. Ang mundo, parang umatras. Parang sinabi, “Sige, sa inyo na ‘to.”Naroon pa si Sen. Deguia sa tabi ni Honey. Ramdam ko ang bigat
Si Billy, hindi rin nagpahuli.Kinumusta niya ako. Walang paligoy-ligoy, walang usisa, diretsong concern lang. Tapos sinabi niya—“I’ll always look into Isaiah.”Sa tono pa lang niya, alam kong alam na rin niya ang totoo. At kahit wala siyang diretsong tanong, ramdam kong nandoon ang tahimik niyang







