LOGINMukhang mag-isa kang magpapakilala ng future in-laws mo sa mga magulang mo, Mitch.
ChandlerDahan-dahan kong minulat ang aking mga mata, kasunod non ang pagsilay ng ngiti sa aking mga labi ng makita ko ang mukha ni Mitch.Mahimbing pa rin ang tulog niya habang nakayapos sa akin.Nakadama ako ng pangangalay ng aking braso dahil magdamag siyang nakaunan doon.Inangat ko ng dahan-dah
ChandlerHindi pa rin tuluyang nawawala ang galit ko.Tahimik ang buong silid. Tanging mahinang ugong lamang ng air conditioner ang maririnig, ngunit sa kabila ng katahimikang iyon ay hindi pa rin mapakali ang isip ko.Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang mga sinabi nina Mama at Papa bago kami
Si Chandler lang.At sa ngayon, sapat na iyon para maging masaya ako.Muli niya akong hinalikan at agad naman din akong tumugon.Sobrang miss namin ang isa’t-isa kaya feeling ko ay natural na sa amin ito. Matapos ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko ay pareho kaming naghaha
MitchWala na akong nagawa kundi sundin si Mama, lalo na nang makita kong wala ring balak tumutol si Chandler. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako mahirap kumbinsihin. Matapos ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw, gusto ko rin naman siyang makasama nang kami lang.Pakiramdam ko ay ilang
At base sa paraan ng paglambot ng kanyang ekspresyon nang magtagpo ang aming mga mata, alam kong pareho kami ng nararamdaman.Sa kabila ng pagod na bakas sa kanyang mukha, para bang agad ding gumaan ang pakiramdam niya nang makita ako.Talaga yata na ang isa't isa ang hinahanap namin sa pagtatapos n
Mitch“Anak, umuwi na kayo ni Chandler at ako na ang bahala dito kasama ang Papa mo.”Napatingin ako kay Mama nang marinig ko ang sinabi niya. Kanina pa niya sinusubukang kumbinsihin kaming huwag nang magpalipas ng gabi sa ospital, pero alam kong hindi iyon mangyayari nang ganoon kadali. Hindi pagka
Nakakahiya!“Okay,” sagot ni Mrs. Lardizabal, kalmado at walang bahid ng pagdududa. “Kung ’yon ang gusto mo.”Napatingin siya sa akin at ngumiti, ’yung ngiting hindi mapanghusga, hindi mapagmatyag. ’Yung tipong parang sinasabi, Relax ka lang.Pagkatapos ay bumaling siya sa asawa niya. “Asawa ko, iha
My sons look up to me.Naalala ko kung paano nila ako tignan noon na parang bayani. Madalas nilang sabihin sa akin na gusto rin nilang maging politiko balang araw, gaya ko. Gusto nilang sundan ang yapak ko. At sa isang iglap, ako mismo ang sumira sa pedestal na iyon.Ilang araw ang lumipas matapos a
Parang kusa na lang akong nahulog sa malalim na pag-iisip. Ang daming pwedeng anggulo, pero lahat may kanya-kanyang butas. Walang diretso. Walang malinaw.“Pwede kayang,” biglang sabi ni Kuya, “hindi siya naniniwala na hiwalay na sina Jacob at Honey?”Napatingin ako sa kanya.“At naniniwala si Juan,
“Do you know him?” tanong ko, hindi ko na naitago ang bahagyang pagkainip sa boses ko. Medyo matagal na kasing nakatitig si Sen. Deguia sa larawan, at sa bawat segundong lumilipas, mas tumataas ang tensyon sa loob ng silid.Pero sa halip na pagkilala, pagkalito lang ang bakas sa mukha niya.Napailin







