ログイン“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
One month later pa ulit…Chancy“Mr. Lardizabal, I’m very happy about your recovery. You really did well in all your therapies.”Nakangiti ang doktor habang sinasabi iyon sa akin, at ramdam ko ang genuine na tuwa sa kanyang boses. Para bang isa siyang coach na proud sa player niyang muling nakakatay
“Wait, hihingi lang ako ng tulong,” ani Hailey. Tumayo siya bigla, nagmamadaling tumakbo papunta sa pintuan. Hindi ko alam kung sino ang tinutukoy niya, pero malinaw sa akin na kahit siya ay hindi rin kayang buhatin si Gianna.Pagkatapos ng ilang segundo, narinig ko ang boses niya mula sa labas. “Dr
Gianna"Moma, ako na 'yan..." maagap na sambit ni Chancy nang akmang bubuhatin ko si JR papunta sa banyo. Hawak ko pa lang ang bata pero agad na siyang lumapit, parang laging nakaabang kapag may gagalawin ako. Magdadalawang linggo na akong nakauwi sa bahay at kahit hanggang ngayon ay super attentive
ChansenNapatingin ako sa kawalan habang unti-unting bumabalik sa akin ang isang alaala. Isang tagpong matagal ko nang ikinubli sa likod ng isip ko, pero kailanman ay hindi ko nalimutan.*** Flashback ***Ayon kay Dad, may banta raw sa buhay ko.Pero sa kabila ng babala, mas pinili kong maglibot sa







