FAZER LOGINSiguro ay dahil pareho kaming batang tingnan ni Jeanette kaya ganoon.Sa unang tingin, hindi talaga namin aakalain ng ibang tao na doktor na kami. Lalo na si Jeanette na mas mukhang fresh graduate kaysa isang resident doctor. Ako naman ay madalas ding mapagkamalan na intern kapag hindi ako naka-form
RizNakita namin ang Daddy ni Jeanette kaya agad kaming lumapit sa kinaroroonan niya. Kasalukuyan itong nakatayo malapit sa isa sa mga table habang abala sa pagtingin sa cellphone niya. Nang marinig niya ang papalapit naming mga yabag, bahagya siyang nag-angat ng tingin bago tuluyang ibaba ang hawak
Mas gusto ko pa ring manatili sa tabi ni Jeanette kaysa pilitin ang sarili kong makipag-usap sa mga taong halos hindi ko naman kilala.“Let's go,” sabi ko matapos kong ibalik ang pen sa staff.“Finally,” sagot niya, sabay ayos ng buhok niya habang naglalakad kami. “Akala ko may makikita kang kakilal
Lalo na kapag pera, negosyo, at pangalan ng pamilya ang nakasalalay.Alam ko rin na hindi kayang maimpluwensyahan ng kahit na sino ang aking mga magulang. Pareho silang may sariling prinsipyo at sapat na karanasan para malaman kung sino ang dapat nilang papasukin sa buhay nila at kung sino ang mas m
Riz“Hindi pupunta ang parents mo?” tanong ni Jeanette habang inaayos ang pagkakahawak niya sa manibela.Nasa iisang sasakyan kami at sabay kaming pumunta sa Royal Hotel para sa gaganaping charity ball. Galing pa kami sa salon kung saan halos dalawang oras kaming nagpaganda at nagpaayos, kaya nang m
Unti-unting bumukas ang pintuan.Napaunat ako ng pagkakaupo sa aking wheelchair nang makita ko kung sino ang pumasok.Si Uncle Melchor.Hindi ko inaasahan ang pagdating niya, lalo na't wala naman siyang appointment sa schedule ko. At base sa ekspresyon ng mukha niya, hindi rin ito simpleng social vi
ChantonHindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang mga salitang binitawan ni Honey. Parang ilang segundo akong napako sa kinauupuan ko, trying to process everything she just said. Pero alam ko naman—deep inside—na wala siyang ibang intensyon kundi ang i-assure ako. Gusto lang niyang pakalmahin ang isip
ChandlerTwo days later, nang dumating si Mitch sa HQ, ay wala namang naging problema. Surprisingly smooth ang lahat, parang walang bagong adjustment na kailangang gawin ang team. Maganda ang laro ng ArmyGamers during scrims—solid ang rotations, malinis ang comms, at hindi sablay ang decision-making
Honey“You can cry if you want to, baby…”Muli kong tinignan si Chanton. Sa mga mata niya, malinaw ang sincerity—walang awa na nakakababa, kundi yung uri ng pag-unawa na nagsasabing naiintindihan kita kahit hindi mo pa masabi lahat. May lungkot din doon, parang nasasaktan siya dahil nasasaktan ako.
Good.Pag-upo ko sa gaming chair, doon ko naramdaman ang panlalamig ng kamay ko.Shocks.Iba ang mga practice game namin sa gaming house. Online lang ‘yon at walang nakakakita sa akin. Kahit magkamali ako, screen lang ang witness.But now, it’s different.May crowd at nala-live broadcast pa. Pwedeng







