LOGINNgunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Good.Pag-upo ko sa gaming chair, doon ko naramdaman ang panlalamig ng kamay ko.Shocks.Iba ang mga practice game namin sa gaming house. Online lang ‘yon at walang nakakakita sa akin. Kahit magkamali ako, screen lang ang witness.But now, it’s different.May crowd at nala-live broadcast pa. Pwedeng
Sandwiched.“Ready?” tanong ni Sir Chandler.“Wait, boss! Pa-pose muna!” sigaw ni Cecilio.“Three, two, one.”Flash.Pagkatapos ng picture, naghiwa-hiwalay ulit ang grupo. May ilan na naupo sa bean bags, may ilan na nakatayo sa may railing habang nagkukuwentuhan.Lumapit ako sa railing at tumingin s
Napangiti rin ako, may sariling pag-aari na team ang bunso namin. Team iyon para sa mga esports players na ng bumalik kami dito ay talagang nilaanan na rin niya ng oras, panahon at pera.“Pero pamilya tayo,” sabi pa niya. “Kaya suportahan na lang natin siya. Kung sakali at gusto na rin niyang lumaga
ChantonPagdating ko sa parking, agad kong nilibot ang tingin ko. Halos hindi na ako kumurap. Para akong nasa survival mode at ina-absorb ko ang bawat detalye, bawat galaw, bawat anino. Halos imemorize ko ang bawat lokasyon at posisyon ng bawat sasakyan na naroon. Kung alin ang bagong dating, alin a







