ANMELDENSarap buhay na si Anie ah!! Ganda kaya ng bahay ni Kuya Chase...
MitchSina Kuya Channing, Ate Cha, Kuya Chanden, Kuya Chancy, at Kuya Chansen.Lima sila.Limang magkakapatid na sabay-sabay na nasa iisang lugar at hindi iyon normal. Lalong hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may event ay walang imposible. But now?Agad pumasok sa isip ko ang dalawang wala rito. Si
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
MitchNasa sala ako ng seventh floor, tahimik ngunit mabigat ang hangin, at kaharap sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Kagabi lang ay panalo kami sa match laban sa bagong team na HonoPH—isang clean win, solid plays, walang palya. Dapat masaya ako. Dapat nagce-celebrate pa rin. Kaya nga raw nandito
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
MitchNasa ArmyGamers team lounge area na kami at naghihintay ng pagsisimula ng friendly game. Malamig ang aircon pero parang hindi sapat para pababain ang init ng kaba sa dibdib ko. May malaking LED screen sa harap na nagpapakita ng countdown timer ng event, habang sa labas ng pinto ay maririnig an
Pero sa loob ng kwartong iyon, sandali kaming naging simpleng grupo lang ng mga taong nanalo.Hindi dahil babae ako.Hindi dahil bago ako.Kundi dahil naglaro ako.At napatunayan ko.Habang nakasandal ako sa couch, napaisip ako.Kanina, natatakot akong makita sa social media.Ngayon?Kung makita man
Mitch“Ang hilig mo rin lang laruin yan, bakit hindi mo pagkakitaan?” tanong ng aking Kuya na nakatingin sa aking cellphone habang nakaupo kaming magkatabi sa sofa.“Baka utangan mo lang ako eh,” tugon ko.“Ah ganon,” sabi niya sabay kiliti sa akin.“Kuya! Kuya! Tigilan mo ako!!! Ma!!!” sigaw ko hab
Hindi ko agad nasagot iyon noon. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil iniisip ko kung makakabuti ba talaga. Kung magiging fair ba sa lahat. Kung magiging fair ba sa sarili k, higit lalo sa kanya. Pero bago pa man kami nagsimula ng lahat, siya ang unang nag-suggest ng team. Kita ko rin kung gaano niya k







