MasukAy! Wedding jitters, Arnie? Bukas na po ulit. Pa-like, comment, gem votes at rate po. Maraming salamat!
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
ChantonSa isang fast food nag-park si Al. Kitang-kita ko kung paano siya dahan-dahang huminto sa slot, parang wala lang, parang normal lang ang lahat. Hinayaan ko munang makapasok sila sa loob bago ako sumunod. Ayokong magmukhang obvious. Ayokong mahalata. Kahit sa totoo lang ay mas gusto ko na sab
Sen. DeguiaTahimik akong nakaupo sa loob ng maliit kong opisina sa aming bahay, ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tik-tak ng wall clock sa likod ko. Nakapikit akong sandaling huminga nang malalim, pilit inaayos ang magulong isip ko, lahat umiikot sa isang pangalan.S
Parang may malamig na hangin na dumaan sa batok ko habang hinihintay ko ang unang tunog ng boses mula sa kabilang linya.“Hi, dear. Pasensya ka na ha, may sinabi kasi ang daddy mo,” bungad ng boses ng babae sa kabilang linya.Napakunot ang noo ko. Wait, what?Hindi ko inaasahan ‘yon. Hindi ko rin ag
Chanton Nanatili akong nakatingin kay Senator Deguia habang nakayuko siya, tila ba pasan-pasan ang bigat ng mundong siya mismo ang naglagay sa balikat niya. Sa postura pa lang niya, alam kong matagal nang umiikot sa isip ang desisyong ito. Sa tingin ko, ito na ang pinaka-desperado at pinaka-makatao







