LOGINAyan, may problema na ba agad? Pa-like, comment, gem votes at rate po! Maraming salamat!
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Hindi man kapanipaniwala sa kanila ang lahat, at aminado akong mahirap din talagang paniwalaan, pero iyon ang totoo. Mag-asawa kami ni Chansen, oo, pero sa kabila ng lahat, walang nangyayari sa amin ngayon. At doon pa lang, halata na kung gaano kabigat ang effort niyang gawin ang tama.Sa totoo lang
Doon ko naramdaman ang bigat at lambing sa mga salita niya. Ang totoo, nakahinga ako ng maluwag. Ang dami naming hindi pinag-uusapan pero sa simpleng ganitong palitan, parang nagkakaroon kami ng koneksyon na matagal ko nang gustong mangyari.“Kung ganon ay lagi akong makikinig sayo at magkukwento na
ChansenNasa meeting ako at, to be honest, sobrang bored na bored na ako. Ramdam ko ang bigat ng eyelids ko habang nakatitig lang ako sa projector screen, pero ang utak ko? Wala doon. Si Estella pa rin ang laman. Lately, habang tumatagal ang pagsasama namin, parang bumabalik ako sa pagiging high sch
Estella“Estella, darating ba si Chansen ng lunchtime?” tanong ni June habang nakasandal siya sa swivel chair at nilalaro ang ballpen na parang baton.Nag-angat ako ng tingin mula sa pagche-check ng mga records namin. Ang dami na talagang estudyante ni Miss Cherry, kaya kahit papaano ay proud ako sa







