LOGINAno ba talaga Chanden?? Hahaha
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
ChansenPagkatapos ng usapan namin ni Kuya Jerome, parang mas naging ganado ako sa plano ko. Gusto kong siguraduhin na bawat hakbang na gagawin ko ay may direksyon, hindi bara-bara. Kahit na ako na ang pinamahala sa negosyo, hindi ko pa rin maikakaila na kung hindi dahil sa mga nauna, kay Dad at sa
Napatingin ako sa kanya at ngumiti nang bahagya. “Pasensya na, Vivian. Hindi ko naman masisisi ang sarili ko kung ‘yung pinakamahalaga sa buhay ko ang mukhang hindi okay.”Sabay-sabay silang nag-“awww,” at namula si Estella. Pinatong niya ang kamay niya sa hita ko, parang sinasabing tama na ‘yan, ba
Estella“Sen,” malambing kong sabi habang marahan kong hinahagod ang dibdib niya. Wala na akong pakialam kung nasa set pa kami ng Star Singer at may mga staff na palinga-linga sa amin. Ang mahalaga, makita niya na wala talaga siyang dapat ikaselos.“Ey, Estella…”Hindi pa ako nakakabawi ng hinga nan
ChansenNabasa ko na ang email ni Kuya Lualhati tungkol sa nakaraan ng aking asawa. May video pa mula sa showroom ng isang car dealer na ilang beses kong pinanood kahit na nanggagalaiti na ako as inis. Kaya ngayon, malinaw na sa akin kung sino talaga ang babaeng iniwan namin ni Estella sa labas ng r







