Mag-log inNagkakainuman na, malasing kaya sila?
Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Chancy Hindi ko alam kung ilang oras akong muling naidlip. Basta ang naaalala ko lang ay biglang dumilim ang paningin ko habang pinipilit kong maging mulat, pero nang muling bumalik ang kamalayan ko, iisang mukha lang ang agad kong hinanap, si Gianna. At hindi ako nabigo. Naroon siya. Nakatalungko
GiannaTahimik ang loob ng private hospital room. Malinis at tahimik ang paligid dahil ako lang at si Chancy na wala pa ring malay ang naroon.Kanina pa ako pinayuhan ni Sir Channing na umuwi na muna para magpahinga. Ramdam siguro niya ang bigat ng mga mata ko, ang pamumutla ng balat ko, at ang hind
Chancy“We have a new client, at ang gusto niya ay masiguro na maayos ang database ng accounting flow ng kanilang kumpanya.”Napatingin ako kay Chansen habang nagsasalita siya. Kita sa anyo niya ang sobrang pagka-focus, pero sa likod ng kanyang mga mata, may itinatagong alalahanin. Hindi ko alam kun
GiannaPagdating ng hapon, hindi ko na talaga nakayanan ang kaba. Dinala ko na siya sa doktor kahit pa ayaw pa niyang bumangon. Mainit pa rin ang katawan niya, at hindi bumababa ang lagnat kahit anong pamunas o paracetamol ang ibigay ko. Hindi ko na kayang tiisin ang ganoong sitwasyon, hindi na ito







