Mag-log inAlam na nilang kasal na si Noelle!
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
Estella “Why don’t we eat lunch together?” Biglang yaya ni Tristan habang inaayos niya ang phone sa mesa. Tapos ng maghanap ng damit ni Maui at nakiupo na sa amin. Pansin kong parang ang confident niya ngayon. Hindi ba dapat ay mailang siya dahil sa hindi niya pagtanggi at pagtatama sa kung ano ta
Chansen“Dammit!” sigaw ko, sabay hampas ng cellphone sa mesa. Muntik ko nang ihagis pero pinigilan ko ang sarili ko.Ngunit hindi pa rin. Too late, nakalipad na. “Shit!” Napamura ulit ako nang mapagtanto kong baka masira ‘yon. Paano kung biglang tumawag si Estella?Agad kong dinampot ang cellphone,
At sa totoo lang, minsan natatakot din ako. Kasi kapag ganito na kalalim ang pagmamahal, parang hindi mo na alam kung saan nagtatapos ang “ako” at nagsisimula ang “kami.” Pero sa bawat paghinga, sa bawat ngiti, alam kong nandito lang kami para sa isa't-isa. Ilang minuto pa lang ang nakakalipas nang
Estella“Wife?” halos pabulong pero puno ng pagkagulat na tanong ni Nayomi.“Yes, wife,” mariin na sagot ni Chansen, hindi man lang nag-alis ng tingin sa kanya. “Estella is my wife. Don’t tell me may reklamo ka pa rin…”Halata sa mukha ni Nayomi ang pagkabigla. Nanlaki ang mga mata niya, parang hind







