Se connecterHanda ka na ba talaga, Noelle? Ang tapang ni Lovey ha...
MitchParang biglang bumagal ang oras matapos kong bitawan ang mga salitang iyon.“May boyfriend na po ako.”Hindi ko na iyon binawi. Wala na ring dahilan para palambutin pa. Sa mismong sandaling iyon, alam kong wala nang atrasan—kahit gaano pa kabigat ang maaaring kasunod.Tahimik.Iyon ang unang s
Dahil si Chandler… hindi lang basta lalaki sa buhay ko.Amo ko siya.Ipinagkatiwala ako ng mga magulang ko sa kanya—yung taong inaasahan nilang gagabay at mag-aalaga sa akin sa mundong pinasok ko.At ngayon, siya rin yung taong minahal ko.Doon ako natakot.Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma
Mitch“Anak, ano ba ang nakain mo at naisipan mo kaming yayain ngayon?”Napatingin ako kay Mama at ngumiti, kahit sa loob-loob ko ay parang may kumakatok na kaba sa dibdib ko—malakas, paulit-ulit, at hindi ko mapatahimik.“May sasabihin po kasi ako,” tugon ko, pilit pinapanatiling steady ang boses k
MitchMalakas ang pagkabog ng dibdib ko nang buksan ko ang pintuan, at agad na bumungad sa akin ang pamilyar na eksena sa sala—si Papa na nakaupo nang maayos habang may hawak na dyaryo, at si Mama na abala sa pag-aayos ng kung anu-anong gamit sa mesa. Katabi niya si Papa, gaya ng nakasanayan nila tu
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Hindi ko man lang naramdaman ang paglapit niya; marahil masyado akong nalulunod sa mga iniisip ko.“Hey,” mahina kong sabi. Hinalikan niya ako sa noo, marahan at puno ng lambing, bago umikot sa harapan ko at umupo sa tabi ko. Ang presensya niya pa lang ay parang sapat nang dahilan para mag-relax ako
Chansen Parang biglang sumakit ang ulo ko sa sinabi niya. O baka nabingi lang ako? Hindi ko sigurado kung tama ba talaga ang narinig ko o guni-guni lang dahil sa sayang nararamdaman ko para sa nalalapit na kasal namin ni Estella. “Pakiulit nga,” sabi ko, pilit na kalmado ang tono pero ramdam ko na
Chansen“Tignan mo, my love…” malambing na sabi ni Estella habang pinapakita sa akin ang 3D design ng interior ng pinaparenovate nilang studio. Nasa tablet niya ang digital layout, at habang ipinapaliwanag niya ang bawat detalye—mula sa placement ng sound panels hanggang sa aesthetic ng lounge area—
Chansen“Yown, kumpleto na ba tayo!!” Malakas at sobrang sabik na boses ang umalingawngaw mula sa may hagdanan, dahilan para sabay-sabay kaming mapalingon. At ayun na nga ang dalawang unggoy, este, ang dalawa naming kapatid pa na sina Chanton at Chandler, parehong nakangiti nang parang may commercia







