LOGINAyan na, nagsumbong na si Chanden.. wahahaha
“Hindi ako maliligo ng isang taon,” tugon naman ng lalaki dahilan upang magtawanan ang lahat ng nakarinig.Mukha naman siyang harmless kaya hinayaan ko na lang.Ang tanong lang, pipirmahan ba talaga ni Mitch iyon?Sa t-shirt mo na lang. Baka magreklamo ang mama mo kapag naamoy ka niya at masisi pa a
Bahagya siyang natawa, pero agad din siyang umiling.“Hindi na lang,” sabi niya. “Matanda na sila ni Mama, at baka mainip lang din siya. Hindi naman niya hilig yung ginagawa ko.”Saglit siyang tumahimik bago muling nagsalita, mas mahina na ang boses.“Masaya na silang nakikita ako sa TV.”May kakaib
ChandlerSobrang proud ako sa kanya—at hindi ko na kailangang i-sugarcoat pa ‘yon sa sarili ko.Hindi ko inaasahan ang ganda ng performance ni Mitch, kahit pa alam kong magaling siya. Iba pa rin kapag nakita mo na mismo kung paano niya dominahin ang laro, kung paano siya gumalaw na parang walang dud
“Set the date,” sabi ko. Kumunot ang noo niya na tila naguguluhan. “Para sa meeting namin ng parents mo.”Napangiti siya.“Ready ka na?”Tumingin ako sa kanya nang diretso.“Ready ako lagi.”At sa pagkakataong iyon, alam kong totoo iyon.Pagkaalis niya, nanatili akong nakatayo sandali sa gitna ng sa
ChandlerLinggo ng umaga, at hindi ko na kinailangan pang mag-set ng alarm para magising nang maaga.Kusang bumukas ang mga mata ko, parang may sariling alarm ang katawan ko o baka naman isip ko lang ang hindi na mapakali. Pagmulat ko pa lang, isang pangalan agad ang sumagi sa isip ko.Si Mitch.Ila
At sa simpleng palitan ng mga salitang iyon, pakiramdam ko ay gumaan ang lahat.Hindi ko man alam kung ano ang eksaktong nangyari sa dinner nila, pero base sa tono niya, wala namang mali. Wala akong naramdamang bigat mula sa kanya, sapat na iyon para sa ngayon.Mas magaan ang pakiramdam ko habang na
Parang kusa na lang akong nahulog sa malalim na pag-iisip. Ang daming pwedeng anggulo, pero lahat may kanya-kanyang butas. Walang diretso. Walang malinaw.“Pwede kayang,” biglang sabi ni Kuya, “hindi siya naniniwala na hiwalay na sina Jacob at Honey?”Napatingin ako sa kanya.“At naniniwala si Juan,
“Do you know him?” tanong ko, hindi ko na naitago ang bahagyang pagkainip sa boses ko. Medyo matagal na kasing nakatitig si Sen. Deguia sa larawan, at sa bawat segundong lumilipas, mas tumataas ang tensyon sa loob ng silid.Pero sa halip na pagkilala, pagkalito lang ang bakas sa mukha niya.Napailin
She understood. And that mattered more to me than I could admit. For a moment, nagkaroon ng tahimik sa pagitan naming dalawa. Hindi awkward—hindi rin pilit. Para bang pareho kaming nag-aayos ng mga piraso sa loob ng utak namin. Ang kanya, tungkol sa truth behind Jacob. Ang akin… tungkol sa kung
HoneyKilig overload talaga ako sa piling ni Chanton. As in sobra. Yung tipong konting lapit lang niya, parang automatic na nagsho-shutdown ang utak ko. Every hour na magkasama kami, pakiramdam ko priceless, parang ayokong sayangin kahit isang segundo. Kahit sa iisang bahay lang kami nakatira at ara







