REJECTED BY THE HEIR: Married to the tycoon uncle

Sa ikatlong taon ng relasyon ni Zaniah sa mas bata niyang kasintahan na si Simon, nagpasya siyang mag-propose o mag-alok ng kasal dito.

Naghanda siya ng isang romantikong hapunan na may mga kandila, nagsuot ng magandang damit at nag-makeup. Habang nagbuhos siya ng alak, bigla siyang niyakap ni Simon mula sa likod. Humalik ito sa likod ng kanyang tainga at bumulong. "Napag-isipan mo na ba, Zaniah? Ngayong gabi."

Yakap nito ang kanyang baywang habang hinahawakan ang kanyang magandang damit. Humarap si Zaniah at dahan-dahan itong itinulak. "Tumigil ka nga. Kumain muna tayo."

Mas bata sa kanya Simon ng tatlong taon at magtatapos na sa kolehiyo. Matangkad ang binata, malawak ang balikat at may magandang pangangatawan kahit simpleng puting T-shirt lang ang suot. Guwapo rin ito at punong-puno ng sigla.

Ngumiti Simon ng nakakaloko. Lumapit pa ito, kinulong Zaniah sa kanyang mga bisig, hinawakan ang kamay nito, at isinasandal sa estante ng alak para halikan. Sa ilalim ng ilaw ng kandila, lalong naging mainit ang kanyang paghalik.

Masyadong mapusok ang batang kasintahan kaya bago pa lumampas sa guhit ang lahat, itinulak siya ni Zaniah dahil may seryoso silang pag-uusapan. Medyo malungkot pa ang mga mata ni Simon. Kinagat nito ang labi at bumulong sa mababang boses. "Zaniah… Huwag ka ng maghapunan. Ako na lang ang kainin mo."

Natawa nang mahina Zaniah. Napakaganda niya kapag ngumingiti. Dahil subsob sa trabaho, madalas siyang seryoso kaya tinawag siyang madalas na, "Ice Queen" ng mga kaibigan ni Simon. Pero kapag ngumiti siya, parang natutunaw ang lamig sa kanyang mukha.

Dahil dito, lalong bumilis ang tibok ng puso ni Simon. Excited siya sa pag-aakala na makukuha na niya Zaniah ngayong gabi.

"Upo ka na," paalala ni Zaniah.

Bumalik naman sa upuan Simon. Iyon ang gusto ni Zaniah sa kanyang kasintahan, masunurin ito. Umupo Zaniah sa tapat niya. Sa ilalim ng madilim na ilaw, halata ang hiya sa mukha ni Zaniah. "Simon... mahal mo ba ako?"

Hinawakan ng lalaki ang kanyang kamay at seryosong sumagot, "Tatlong taon mo na akong sinusubukan. Hindi mo ba alam ang nararamdaman ko? Syempre mahal kita, Zaniah."

Ngumiti Zaniah at naglabas ng isang maliit na kahon. "Para sayo."

Sa loob nito ay may isang simpleng singsing na pilak na kumikinang sa liwanag. Biglang nawala ang ngiti sa mukha ni Simon. Naging malamig at matigas ang ekspresyon nito, imbis na matuwa.

Inisip ni Zaniah na baka hindi lang ito handa.

"Zaniah... ano ang ibig sabihin nito?"

"Kinukulit na ako ng pamilya ko. Gusto kitang dalhin sa bahay para makilala nila at mapag-usapan ang kasal natin," malambing na paliwanag ni Zaniah habang nakatingin sa kanyang mga mata. "Bakit? Ayaw mo ba?"

Sa loob ng tatlong taon nilang relasyon, kitang-kita naman na mahal na mahal siya ni Simon. Kung hindi, hindi sila nakatira sa iisang bahay ng walang nangyayaring malaswa sa kanila. Matagal bago tinanggap ni Zaniah ang pag-ibig ng mas batang kasintahan. Bukod sa naantig siya sa tyaga nito, bago niya ito sinagot ay inalam muna niya ang background nito.

Si Simon ay anak ng mayaman at kilalang pamilya sa Cebu. Nagtago lang ito ng yaman para mag-aral sa probinsya at mamuhay nang normal sa loob ng apat na taon.

Magkaiba naman ang sitwasyon ni Zaniah. Siya ang panganay na anak sa pamilya Javier na hindi pinapansin ng sariling ama. Noong namatay ang kanyang ina, dinala ng kanyang ama ang kabit at anak nito sa bahay, at ipinadala naman Zaniah sa ibang bansa. Pagbalik niya, gusto niyang makuha ang kanyang posisyon sa pamilya.

Sinunod niya ang utos ng kanyang lolo na buhayin ang isang kumpanyang malapit nang magsara. Kung magtatagumpay siya sa loob ng tatlong taon, ibibigay sa kanya ng lolo ang negosyo ng pamilyang Javier.

Parehong mayaman at makapangyarihan ang pamilya Javier at Martin. Bagay na bagay sila pagdating sa yaman at pagmamahalan. Ngayong maayos na ang kanyang negosyo, may balita pa na gustong magpakasal ng pamilya Martin sa pamilya Javier. Para hindi maunahan ng kanyang kapatid sa labas, nagpasya Zaniah na sabihin na ang totoo.

Akala niya matutuwa Simon, pero takot ang nakita niya sa mukha nito. Ang singsing na may nakasulat na pangalan nilang dalawa ay parang isang malaking problema para kay Simon. Hindi niya ito magawang hawakan.

"Zaniah... masyadong biglaan ito. Hindi pa ako handa," biglang tumayo ang lalaki at naging seryoso ang mukha. "Ah, tumatawag nga pala si Dan, may kailangan kaming pag-usapan. Alis muna ako."

Nagmamadali itong lumabas ng pinto, kahit hindi pa nakapagliston o nakakapagpalit ng sapatos. Malakas na sumara ang pinto at narinig na lang ang tunog ng kotse paalis ng bakuran.