ログインBasta talaga pera naku...
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
ChantonTahimik ang paligid nang humarap kami sa isa’t isa.Hindi ‘yung katahimikan na nakakailang, kundi ‘yung parang lahat ay kusang tumigil para bigyan kami ng espasyo. Ang mundo, parang umatras. Parang sinabi, “Sige, sa inyo na ‘to.”Naroon pa si Sen. Deguia sa tabi ni Honey. Ramdam ko ang bigat
Si Billy, hindi rin nagpahuli.Kinumusta niya ako. Walang paligoy-ligoy, walang usisa, diretsong concern lang. Tapos sinabi niya—“I’ll always look into Isaiah.”Sa tono pa lang niya, alam kong alam na rin niya ang totoo. At kahit wala siyang diretsong tanong, ramdam kong nandoon ang tahimik niyang
Chanton“I know this is hard for you too,” sabi pa ni Sen. Deguia. Halata sa boses niya ang bigat, parang bawat salita ay may kasamang pagsisisi. Si Honey ay nakatingin lang sa kanya, pero bakas sa mga mata niya ang pagkalito na parang wala siya sa sarili, parang pilit niyang inuunawa ang isang kato
ChantonNaglakad kami patungo sa isang van na nasa parking area lang din. Pero sa unang tingin pa lang, alam mo nang hindi ito ordinaryong sasakyan. Malaki ito kumpara sa pangkaraniwan. Mas mahaba, mas mataas, at halatang customized. Matte ang kulay, walang masyadong marka, parang sinadyang magmukha







