LOGINConfirmed!
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
ArnieNagpunta kami sa bahay ng biyenan ko upang ihatid si baby Axel sa kanila. Iiwan muna namin ang bata sa mga ito dahil sa 1 year wedding anniversary nga namin ni Channing.Hindi pumayag ang asawa ko na sa bahay lang kami. Ang siste, nagsabi na siya sa mga biyenan ko bago pa man niya ako kinausap
Third Person“I miss you,” sabik na sabi ni Joy nang makita si Noelle. Halos mapatakbo siya papalapit, at nang magtagpo ang kanilang mga bisig, mahigpit silang nagyakapan na tila ayaw nang bumitiw sa isa’t isa.Ramdam nila ang init ng muling pagkikita, ang lungkot ng mga panahong hindi sila magkasam
Arnie“Susme, Christian! Alam mo naman na buntis ako ngayon!” bulalas ko. Magkausap kaming magkaibigan at nasa Sacramento na siya ulit. Hindi na nasundan ang aming pagkikita noong nandito siya dahil sa mga pangyayari sa buhay buhay namin ni Channing.Ang kaso ni Alodia ay lumalakad na at wala naman
ChandenSunday."Kinakabahan naman kasi ako," mahina ngunit may halong pagkataranta na sabi ni Noelle nang iparada ko ang sasakyan sa garahe ng mansyon nila Dad. Alam niyang ipinakilala ko na siya sa aking pamilya bilang espesyal sa akin, pero iba pa rin ang personal na pagkikita. Hindi ito tulad ng







