MasukPa-like and comment po... thank you!
Pagdating namin sa unit ni Chanton, nadatnan namin si Mitch sa sala. Nakaupo siya sa malaking gray sofa habang kausap si Honey na may hawak namang feeding bottle para sa baby nila. Relaxed lang ang atmosphere, may mahina pang tugtog ng OPM sa background. Pero sa totoo lang, kahit anong aesthetic pa
Chandler “Ano nga pala ang sabi ni Chancy tungkol doon sa issue ng isa sa mga player mo?” tanong ni Chanton na mas seryoso na. “At ano na rin ang plano mo kay Lily?” Tahimik akong napasandal habang nakatingin sa kanya bago nagsalita. “Of course,” malamig kong sagot, “she can’t get away sa ginawa
“Ano ba ‘yan,” reklamo ni Chanton habang napapalatak pa. “Walang thrill.”Napatingin ako sa kanya nang walang emosyon.“Anong gusto mo?” tanong ko. “Magpanggap akong waiter tapos biglang magpapatugtog ng exposed video sa family dinner nila?”Biglang natawa nang malakas si Kuya Lualhati habang si Cha
Chandler“We tried to find anything about Vergara Pharmacy pero wala naman kaming nakita na kahit anong anomaly. Instead, isa pa nga sila sa mga katuwang ni Tita Sarina during medical missions.”Tahimik akong nakatingin kay Kuya Lualhati habang nagsasalita siya. Nakaupo siya sa likod ng malawak niya
Ganito pala iyong pakiramdam kapag nakita mo na talaga iyong taong gusto mong makasama habambuhay.Hindi nakakatakot.Hindi magulo.Parang natural lang.Parang tama lang talaga na siya iyong nasa tabi ko.Isang mabilis na halik muna ang ibinigay ni Mitch sa labi ko bago siya tuluyang tumayo mula sa
ChandlerDama kong bahagya siyang natigilan sa sinabi ko.Hindi man iyon ganoon kahalata sa ibang tao, pero dahil si Mitch ang kaharap ko, agad kong napansin ang mabilis na pagbabago ng ekspresyon niya. Saglit na lumaki ang mga mata niya bago niya iyon pilit tinakpan ng taas-noo niyang tingin at ng
ChantonPangatlong gabi na namin dito sa bahay ni Kuya Chase. Hindi talaga ako makatulog, kaya matapos kong maligo, tumambay muna ako sa balcony. Sobrang fresh ng hangin, pero parang mas masakit sa puso yung excitement na hindi ko ma-explain. Napatingin ako sa kabilang pinto, sa kabila non ay ang si
No hesitation. No remorse.Just the way it should’ve been years ago.“Naiintindihan mo ba ako, Jacob?” tanong ko, mababa at diretso, walang space para magtanong pa siya. Kita ko sa mukha niya na parang wala na talaga siyang ibang choice kundi sumunod. “Siguraduhin mo na ire-report mo sa’kin lahat ng
“Shit,” I muttered under my breath.Napalingon kasi ako, and ayun sila…She was smiling and laughing with Jacob again. Yung effortless, soft smile niya na lagi kong nakikita sa kanya pero wala kapag ako ang kaharap. At si Jacob—hayop talaga—nakangisi habang pinupunasan niya ang pawis sa noo ni Honey
HoneyHinatid ako ng mga kaibigan ko pauwi. Hindi ko na talaga na-control ang pag-agos ng mga luha ko; parang walang balak tumigil, lalo na kapag naaalala ko yung eksenang parang sumaksak sa dibdib ko nang paulit-ulit.Sa biyahe pa lang, tahimik akong nakatingin sa bintana habang nagpa-fog na ang sa







