LOGINMitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Third Person “Wala pa rin bang balita sa pinsan mo?” tanong ni Mang Vergel kay Chessa habang sabay-sabay silang kumakain ng tanghalian. Mabigat ang kanyang tono, halatang may halong inis at pagkadismaya. Si Nat-Nat, ang bunsong anak, ay tahimik lamang na nakikinig. Hindi siya nakikisali sa usapan,
NoelleNalilito ako sa boss ko. Nagtataka ako kung bakit kailangan pa niya ng personal na alalay. Hindi ko nga alam kung alalay ba ang tawag sa akin. Ang sabi kasi ay sa silid na ookupahin niya lang ako magtatrabaho. Paano kung wala naman siya doon? Ano, tutunganga ako?Ngayon ay bago na rin ang shi
Third PersonPagkatapos ng kanilang pag-uusap, nagkatitigan ang mag-asawang Maximus at Sarina. Saglit silang nanahimik, ngunit sa kabila ng katahimikan ay dama ang init ng pagmamahal sa kanilang mga mata. Unti-unting sumilay ang isang mapaglarong ngiti sa labi ni Maximus, halatang may kung anong kas
NoelleAno daw?Ano ang sinasabi niya?Bakit niya ako biglang niyaya ng kasal?Naloloko na ba siya?Nabagok ba ang amo ko na ‘to?Hindi sa ayaw ko. I really need a husband at kanina lang ay iniisip ko na kung pwede ay iyon ang tulong na ibigay niya sa akin.Pero ang marinig iyon sa bibig niya mismo







