ログインNaku, si Noelle pa...
ChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
Honey“Careful,” sabi ni Chanton habang inaalalayan niya akong makababa sa cart. Hawak niya ang kamay ko, at for a moment, parang gusto kong i-pause ang oras at mangarap lang doon, hawak sa init ng kanyang kamay.“Thanks,” tugon ko, habang tuluyan nang nakababa. Sinikap kong huwag ipakita ang kaunti
ChantonNakatulog na lang si Honey sa pag-iyak, pero kahit na halos sumasakit na ang likod ko sa alanganing upo sa tabi niya, hindi ako umalis. I stayed. I freaking stayed. Ramdam ko ang bigat ng bawat hikbi niya kanina na parang may humihila sa dibdib ko habang pinagmamasdan ko siyang unti-unting b
HoneyPatagal nang patagal ang sitwasyon, at habang lumilipas ang mga araw, mas lalo lang akong kinakain ng kaba. Parang nakabitin sa ere ang lahat, walang klarong sagot, walang nangyayaring bago, wala ring direksyon kung saan ba talaga ako patutungo.Kung tutuusin, wala naman talagang nangyayari…B
HoneyMga forty-five minutes kaming kumain. Halo-halong ingay, tawanan, at kwentong paulit-ulit na pero never nakakasawa. At kahit napansin ko ang kakaibang kilos ni Ricky kanina, pinilit kong hindi magpahalata na nag-aalala ako. Hindi ko siya tinitigan nang sobra, hindi ako nagtanong basta nagprete







