LOGINAbangan kung ano na ang balita sa dalawa. See you po sa next chapter!
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
“Ako?” tanong ko naman.“Syempre, pwede ba naman hindi rin namin i-welcome ang aming favorite daughter?” nakangiting tugon ni Dad ngunit sinimangutan ko siya.“I’m y-your only d-daugh-ter!” At nagtawanan na nga ang lahat.Nagtagal pa sila Mommy bago tuluyang umalis. Dinala na ako ni Lander sa aming
Pagkatapos kasi ng dinner ay naligo na ito at tsaka bumalik sa study room dahil may i-checheck pa raw siya.“What?” tanong niyang hindi man lang ako tinitignan at nanatiling nakatingin sa papel na nasa ibabaw ng kanyang lamesa.“Ah- eh—, hindi ka pa ba matutulog?” tanong ko. Alam ko naman na Sunday
Nina“Mama, nandito na po tayo.” Napapitlag ako sa sinabi na ‘yon ni Riz. Napatingin ako sa kanya at sa ama niyang mag kandong sa kanya.“Sorry ‘nak, natutulog pa yata si Mama..” natatawa kong sabi tsaka ako naghanda na para bumaba ng sasakyan.Araw ng lunes at may check-up si Riz sa doktor niya kay
NinaNagpunta kami sa coffee shop na katabi lang ng hospital din. Hindi na ako pumayag na lumayo pa dahil naghihintay din si Mang Narding. Isa pa, ayaw kong isipin niya na may halaga pa rin siya sa akin.Hindi ko itatanggi na may nararamdaman pa rin ako sa kanya. Ngunit hindi iyon dahilan upang haya







