MasukMitchSina Kuya Channing, Ate Cha, Kuya Chanden, Kuya Chancy, at Kuya Chansen.Lima sila.Limang magkakapatid na sabay-sabay na nasa iisang lugar at hindi iyon normal. Lalong hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may event ay walang imposible. But now?Agad pumasok sa isip ko ang dalawang wala rito. Si
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
MitchNasa sala ako ng seventh floor, tahimik ngunit mabigat ang hangin, at kaharap sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Kagabi lang ay panalo kami sa match laban sa bagong team na HonoPH—isang clean win, solid plays, walang palya. Dapat masaya ako. Dapat nagce-celebrate pa rin. Kaya nga raw nandito
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
“Sasama ka ba, asawa ko?” tanong ni Mrs. Lardizabal.“Yes. I’ll leave the kids to you,” tugon ng ama ni Chanton. Agad siyang lumapit sa kanyang asawa at humalik sa noo nito, isang simpleng gesture pero punong-puno ng pag-iingat at lambing.“We’re not kids anymore, Dad,” reklamo ni Ate Cha, pero tina
Tumahimik kami pareho.Ang dating akala kong isang masaklap na pangyayari, iyon pala ay planodo. Isang desisyong pinag-isipan. Isang hakbang na sinadya.Doon ko mas naintindihan na napakalalim ng galit ni Tita Marie.Sa simula’t-simula ay hindi niya matanggap na may ibang mahal ang aking ama kaya hi
HoneyParang umiikot ang mundo habang pilit kong idinidilat ang mga mata ko. Mabigat ang talukap ko at tila ayaw sumunod ng katawan ko sa utos ng isip ko. Ang unang pumasok sa kamalayan ko ay ang kirot na hindi pa malinaw kung saan nanggagaling, basta alam kong may masakit. Ramdam ko ang bigat ng sa
Wait Recruit? Kung hindi ko pa alam, ayaw din niya sa akin dahil babae ako.Hindi ba si Sol ang nag-handle noon?“So… you believed in me?” tanong ko, medyo teasing ang tono.He looked away first.“Your stats were solid,” sagot niya.“Stats lang?” pang-aasar ko. “Wala man lang bonus points for charm?







