MasukAng sakit ba na mabelwala, Chansen?
Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi lang pala ako ang totoong nagmamahal sa kanya—kundi siya rin sa akin.Hindi iyon yung tipong basta lang nasabi sa init ng sandali o nadala lang ng nangyari sa amin. Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin niya, sa kung paano niya ako alagaan kahit sa maliliit na bagay, at sa kung gaano siya kasi
Chandler“Uy, anong nangyayari sa’yo?”Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses ni Mitch—magaan, pero may halong pag-aalala. Pagtingin ko sa kanya, agad kong napansin kung gaano siya kalapit. Hawak niya ang kutsara, may laman na kanin at ulam, nakatapat mismo sa bibig ko habang titig na t
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
ChansenHapon na ng tuluyang natapos ang meeting. Ramdam ko pa ‘yung bigat ng pag-uusap namin, pero nang tumingin ako sa oras sa relo ko, automatic kong naisip si Estella. Parang instinct na, parang kahit gaano ka-busy, siya at siya pa rin ang ending ng araw ko.Pagbalik ko sa opisina, dahan-dahan a
ChansenHindi ko talaga matatagalan na nakaupo lang ako rito, habang nakikita ko si Estella na katabi pa si Tristan. Ang lapit nila sa isa’t isa, tapos panay pa ang bulungan. Para bang wala akong silbi. Lalo lang akong nainis, kaya hindi na ako nagdalawang-isip, tumayo ako at diretso akong lumipat s
ChansenAlam kong nangako ako sa kanya na hinding-hindi ko siya pipilitin sa isang bagay na ayaw niya. Pero right now, ang totoo, hindi ko naman plano na lumampas pa sa isang halik. Wala akong balak na palalimin iyon kung hindi niya rin gugustuhin.Respeto. Iyon ang kaya kong ibigay sa kanya, kahit
Chansen “Bakit ganyan ang mukha mo?” tanong agad ni Kuya Lualhati nang makita ako. Napairap ako nang todo, parang gusto kong ipakita na hindi ko siya feel makita ngayong araw. Siyempre, gaya ng inaasahan, nagtawanan ang buong tropa ng mga kuya ko. Para silang mga high school boys na nakakita ng ba







