MasukAng sakit ba na mabelwala, Chansen?
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
“I miss you so much…” bulong niya, halos hindi na marinig, habang hindi pa rin tuluyang lumalayo. “Hindi talaga ako makukuntento ng text, tawag or video call. Those are not enough.”Hindi ko na nagawang sumagot.Dahil sa totoo lang, pareho kami ng nararamdaman.Unti-unting bumaba ang kanyang halik—m
Mitch“Love, I’m really trying to behave…” mahina niyang bulong.Sa pandinig ko, parang bahagyang paos ang tinig niya, yung tipong halatang pinipigilan niya ang sarili. Lalo akong kinilabutan nang maramdaman ko ang marahan niyang pag-amoy sa aking leeg, ang init ng hininga niya na parang unti-unting
Nakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
ChansenSyempre, nagmadali ako dahil baka hindi ko na maabutan pa ang asawa ko. Kanina pa ako natagalan sa huli kong binasa na report mula sa Nueva Ecija branches. Hindi maganda ang performance na nakalagay doon, kaya sobra akong nainis, pero in the end, nalaman ko na mali pala ang pinadalang file.
Bakit ba sobra akong parang bata kapag sinabi niya ‘yan? Humupa kahit papaano ang tension ko. “You can tell me anything, Wifey,” dali-dali kong sabi. Kailangan ko siyang i-encourage. Kailangan niyang maramdaman na kasama niya ako, hindi na lang bilang protektor kundi bilang partner talaga.“Okay,” s
Estella“Maayos na akong namumuhay. Ayaw ko nang umasa pa sa isang bagay na walang kasiguraduhan, maliban sa sakit na pwedeng idulot nito.” Mahina kong sabi, halos nagbubukas at nagsasara pa ang bibig ko dahil nag-iingat sa sarili kong damdamin. Hindi ko maintindihan kung bakit bigla si Chansen nagk
Chansen“Are you sure?” tanong ni Dad habang nakatingin sa akin nang diretso, tipong gusto niyang makuha ang totoo kong damdamin. Magkaharap kami ngayon sa opisina ko, kasama si Mommy na nakaupo sa tabi niya, nakahawak sa handbag niya pero halatang restless. Dumalaw sila biglaan para kausapin ako tu







