LOGINUy,, ayan na ang baby nila.
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
EstellaIsang linggo na ang lumipas mula nang huli kaming mag-usap ni Nash. Mas magaan na ang pakiramdam ko dahil nasagot na ang tanong na matagal ng nasa isipan ko. Hindi ako naging masaya sa naging dahilan niya dahil siya lang ang nagdesisyon ng dapat sana ay ako. Pero tuloy pa rin ang takbo ng bu
EstellaAng “sa dati” na tinutukoy ko ay ang once-a-month date namin noon ni Nash. Bawal ang relasyon namin at kung mahuli kami, siguradong katapusan ko sa eskuwela at ng reputasyon niya bilang guro. Pero pareho naming hindi kayang iwasan ang isa’t isa. Kaya kahit delikado, kahit mali, pilit pa rin
“Chansen…” mahina kong sambit, halos nagmamakaawa. “Alam mo bang mas masakit minsan yung kailangan ka, pero hindi ka mahal? Na parang… kasama ka dahil hindi nila kaya mag-isa, pero hindi dahil pinili ka talaga?”Nakita ko kung paano kumirot ang mga mata niya, parang bigla siyang binuhusan ng malamig
ChansenPangalawang linggo na ng pagtatangka kong ibalik ang tiwala sa akin ni Estella. Araw-araw, para akong gago na umaasang mabibigyan niya ng kahit konting pansin lahat ng ginagawa ko. Sa mga nakalipas na araw, sinisikap kong makapunta sa opisina niya tuwing lunch break kahit alam kong malayo an







