Mag-log inMitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Mitch Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang salitang “level-up,” at habang mas pinag-iisipan ko iyon, mas lalo itong nagkakaroon ng ibang kahulugan. Hindi ko maiwasang mapunta sa mga ideyang hindi ko naman dapat iniisip, lalo na sa sitwasyon namin ngayon na kami lang dalawa ang magkasama at ang bang
MitchMatapos ang ilang saglit na katahimikan, yung klase ng katahimikan na hindi naman awkward pero hindi rin komportable, pareho kaming parang nag-iingat sa bawat galaw at salita. Ramdam ko pa rin yung natitirang bigat ng usapan namin kanina, pero kasabay nun, may kakaibang init na rin sa pagitan
MitchHindi ko agad alam kung paano ipo-process ang sinabi ni Chandler.Nakatayo lang ako sa harap niya, nakatingin sa mukha niya, pero parang hindi agad nag-sink in sa isip ko ang mga salitang binitawan niya. Ilang segundo akong natahimik, hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil sinusubukan k
ChandlerHindi pa rin ako mapalagay kahit tahimik na ang opisina ko at tapos na ang lahat ng kailangang asikasuhin sa araw na iyon. Ilang beses kong sinubukang ituon ang sarili ko sa trabaho. Magbukas ng files, magbasa ng reports, mag-check ng schedules—pero sa bawat pagtatangkang iyon, iisa lang an
Napangiti ako nang malalim. Kahit ilang beses ko pa siyang makita sa caller ID, iba pa rin ‘yung kilig. Parang unang tawag pa rin niya sa akin noong bago pa lang niya ako tinanggap.Agad kong pinindot ang answer button.“Hey, Wifey,” bati ko agad, medyo excited pa ang tono ko.“Sen…”Napakunot ang n
Tumango ako. “No!” bulalas ko. "Tayo ang kakain ng dala mo syempre." Napakamot ako sa batok, pilit na pinapakalma ang sarili.Relax, Chansen. You’re not guilty. Wala kang ginawang mali.Pero kahit anong self-reminder, hindi ko pa rin maiwasang mapansin kung gaano siya ganda kahit seryoso ang mukha n
Estella Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Chansen kaninang umaga, parang biglang gumaan ang lahat. Buong araw kaming payapa. Walang tensyon, walang issue, walang bangayan. He was extra sweet, too. Kahit simpleng tinginan lang namin, parang sapat na para magkaintindihan kami. Pero dahil weekend ngay
Nahiya ako lalo. Parang gusto kong mawala sa kinatatayuan ko. Pero sa loob-loob ko, nakaka-kilig din pakinggan ‘yung tono niya na puno ng pride.“Hi,” bati ko na lang din kahit halata sa boses ko ‘yung pagka-ilang. Si Sheree ay kilala ko na bilang asawa ni Yohan.“Wifey, kilala mo na si Ate Sheree,”







