ログインSarina na po ang ginamit kong POV dahil confirmed naman ng siya nga iyon. Masaya na ang pamilya Lardizabal ngunit magiging hadlang pa rin kaya si Midori sa kanila? Abangan po, see you sa next chapter. Thank you for reading!!
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
ChansenHindi ko maipaliwanag kung gaano ako kasaya. May kung anong magaan sa dibdib ko habang nakikita kong buo at masigla ang pamilya ko. Kaya kahit ayaw ko talagang iwan si Estella, napapayag din ako sa huli.Pagpasok namin sa silid nila Dad, agad kaming pumwesto sa living area kagaya ng mga girl
MauiThis can’t be happening. Bakit parang pinapasaringan nila ako? Bakit parang may alam na sila? Napahawak ako sa dibdib ko, pilit pinapakalma ang mabilis kong paghinga. My God, no. Hindi puwedeng ganito.Naipilig ko ang ulo ko nang marahan, pilit tinataboy ang mga iniisip kong kalokohan.Hindi ma
Estella“Ang ganda ng anak ko…” sabi ni Mommy, nakangiti pero nangingilid pa ang luha. Ramdam ko ang panginginig ng boses niya, halatang proud na proud. Nasa kanilang hotel room na kaming mag-asawa.Gusto sana nila na dito na rin kami magbihis ni Chansen ngunit mas gusto kong sa bahay na lang namin
Nandito kami ngayon sa sala, sa paborito naming spot. Dito kami madalas tumambay kapag nasa bahay lang. Walang make-up, walang formalities, walang kung anong pretensions. Minsan nanonood ng pelikula, minsan nagkukwentuhan lang ng walang patid. Hindi kami ‘yung tipo ng mag-asawa na maghapon lang naka







