Chapter 2

Andrea's POV

Kinabukasan maaga pa lang gising na ang diwa ko. Gusto ko pa sanang matulog pero hindi gumagana ang antok ko sa mga oras na ito dahil ang tanging laman ng utak ko ay kung paano ako magkakatrabaho? or papatulan ko nalang ang racket na sinasabi ng baklang yun! Sayang ang laki ng halagang makukuha ko kung sakali ako ang mapipili sa game na yun. Confident naman ako sa sarili ko na maganda ako, at isa pa, laking tulong non sa pag-aaral ko. Paano naman kung ikakapahamak ko ito gaya ng patayin o i-rape ako? Hay nakung! Buhay to! Nagugulahan na ang isip ko kaya bumangon na ako.

Sumapit ang alas 3 ng hapon, wala pa rin akong maisip na paraan basta ang alam ko lang kailangan ko ng pera para makapag-enroll sa pasukan. Habang nasa kalagitnaan ako ng pagiisip ng kung anong dapat kong gawin, biglang nag-ring ang cellphone ko, hudyat na may tumatawag dito, kaya sinagot ko ito.

"Hello?" Tanong ko.

"Ito ba ang number ni Ms. Andrea Villarreal?" Tanong ng kabilang linya.

"Opo," sagot ko.

"Ka ano-ano niyo si Antonio Villarreal?" Ulit na tanong nito pero dumadagundong na sa bilis ng pagtibok ang puso ko.

"Apo niya po ako. Teka, sino ba to?" Naiinis na tanong ko.

"Nurse po ako, ma'am. Gusto ko lang ipaalam na ang lolo niyo ay biglang isinugod sa hospital. Kung maaari po sana puntahan niyo ngayon na," sabi ng kabilang linya. Walang mapaglalagyan ng takot at pangamba sa puso ko kaya dali-dali kong binaba ang cellphone ko at kinuha ang bag at mabilis na kumaripas ng takbo.

Panay ang iyak ko habang nasa biyahe, dinadasal ko na sana okey lang ang lolo ko, at sa pagmamadali ko e tenext ko lang ang lola ko at papunta na rin ito ngayon sa hospital. After 30 minutes dumating ako sa hospital. Lakad takbo na ang ginawa ko para lang marating kung saan ang lolo ko.

"Miss, may pasyente kayong Antonio Villarreal?" Tanong ko sa station nurse nila habang naghihikahos pa sa paghinga dahil sa pagtakbo at at the same time sa takot at pangamba ko sa kalagayan ng lolo.

"Yes, ma'am, kasalukuyan pong nasa ER ang pasyente. Nagkaroon ito ng pagputok ng ugat sa puso kaya kailangan maoperahan ito," sabi nito na ikinalambot ng tuhod ko.

"Ma'am, gawin po ninyo ang lahat mailigtas lang ang buhay ng lolo ko," nagmamakaawang sabi ko.

"Sige po, ma'am, wag kayong mag-alala. Magdasal tayong mailigtas ang lolo niyo at maghanda na rin kayo ng malaking halaga," sabi nito at umalis na.

Nanlalambot ang tuhod ko kaya naupo ako sa upuan kung saan malapit sa pinto ng ER. Panay ang agos ng mga luha ko habang naninikip ang dibdib ko. Natatakot ako sa kalagayan ng aking lolo nang biglang dumating ang lola ko at ang kapatid ko. Kita sa mukha ng mga ito ang matinding pag-aalala kaya tumayo ako at kinalma ang sarili ko dahil hindi pwedeng pati ako manghina sa sitwasyon na ito.

"Jusko A-ading, anong nangyari sa lolo niyo?" Hindi magkadamaliw na sabi nito habang panay ang daloy ng mga luha nito.

"La, tama na po," pagpapakalmang sabi ko rito ng biglang lumabas ang doctor mula sa ER.

"Doc, kamusta po ang asawa ko?" Unang tanong ng lola ko.

"Nasa stable na kalagayan na ang pasyente pero kailangan niya pa rin sumailalim sa major operation dahil sa putok ng ugat sa puso nito," mahabang paliwanag nito. Ikinapanatag namin at least paano na ibsan ang panganib na kinakaharap nito.

"Maghanda na kayo ng 250k para maisagawa ng maaga ang operasyon nito," dagdag na sabi nito at umalis na, at hudyat naman ito para umiyak ng todo ang lola ko.

"Jusko! Saan tayo kukuha ng 250k, Ading?" Tanong nito habang panay ang tulo ng luha sa mga mata nito; sobrang sakit makitang ganito ang lola ko.

"Lola tahan na po, wag kayong mag-alala makakahanap din tayo," sabi ko habang hinahagod ang likod nito.

Isa lang ang tanging alam kong paraan sa problema namin ngayon, at iyun ay ang alok ni Jandy sa akin kahapon. Tiningnan ko ang relo ko at mag-aalas otso palang gabi. Kaya nagpaalam muna ako sa lola ko at dali-daling umuwi para magbihis. After 50 minutes, nakaready na akong pumunta sa club na sinasabi ng kaibigan ko. Isang simpleng maong jeans at simpleng t-shirt lang ang suot ko pero hulma parin ang magandang hubog ng katawan ko.

Pagbaba ko palang sa taxi na sinasakyan ko, tanaw na ng mga mata ko ang club na sinasabi nito. Mula sa labas, maamoy ko na ang amoy ng iba't ibang pabango at amoy ng sigarilyo. Sa biyahe palang sinabihan ko ang kaibigan kong papunta na ako kaya sa di kalayuan tanaw ko ang pigura ng baklang kaibigan ko habang nakalingkis na naman sa ibang lalaki kalandian nito. Malandi talaga ang bruhang ito!

Habang papalapit ako sa mga ito, panay naman ang sitsit ng mga lalaking nadadaanan ko; hindi maikakaila na kahit simple lang ang suot ko, kaakit-akit pa rin ako. Kahit nanlalambot ang tuhod ko sa takot sa gagawin ko, pero ang isip ko ay nasa kalagayan ng lolo ko kaya kahit anong mangyari gagawin ko lahat para makuha ang premyo sa game na yun.

"Uy, bes, ano yang suot mo???" mataray na tanong nito habang tinitingnan ako mula paa hanggang ulo.

"Bakit? Anong problema? "Ani ko.

"Talagang problem yan, bakla ka. Paano ka mananalo kung ang suot mo ganyan!?," sabi nito at hinila ako sa braso hanggang sa makapasok kami sa isang kwarto na halatang bihisan ng mga dancer dito sa club kasi halos lahat ng pampaganda ay andun na at may malaking salamin pa.

"Umupo ka Jan! Aayusan kita," mataray na sambit nito. Wala akong nagawa kaya sinunod ko nalang ang gusto nito.

Lumabas itong may dalang mga damit at pinatayo ako; binabagay nito sa katawan ko ang bawat damit na iiangat nito. Isang backless red dress ang napili nitong ipasuot sa akin, humulma ang hubog ng katawan ko at nanginginabaw ang kaputian ko sa damit na sinuot ko.

"Wow, bes, perfect!" Ang tanging sinabi nito.