Se connecter*[Smith Corp. 35th floor. 6:00 AM.]*
“Ellie.. at my office Now.”
Boses iyon ni Luke sa phone. Walang hello. Walang kamusta. Parang robot lang talaga.
“Ser, 6AM pa lang. Tao po ako ,hindi machine,” sagot ko, bago ko pa mapatay yung call, pinatay na niya.
Shit!.
Pumasok ako sa office niya. Naka-suit na naman siya. Nakaupo, hawak yung resignation letter ko na hindi ko pa pinipirmahan kahapon.
“You didn’t quit,” sabi niya. Parang nagtataka.
“Hindi pa,” sagot ko. “May 6 days pa ako. Sabi mo diba? One week trial.”
Umupo siya. Tumitig sakin.
“Then sit. We talk.”
Umupo ako. Medyo kinakabahan. Lagi nalang akong nakakaraamdan nito kapag kami lang dalawa sa kwarto na to.
“About yesterday,” simula niya. “I shouldn’t have told you like that. In public.”
“So ngayon magso-sorry ka?”
“No.”
“Edi wala.”
Tumawa siya ng maikli. Parang hindi sanay.
“I’m offering you this contract. 1 year. 800k. For your father’s surgery.” sabay abot sa akin ng papel .
Nanlamig ako ng mabasa ko kung ani ang nakasulat sa papel na binigay nya sa akin.
“Contract marriage?”
“Yes.”
Nagkatayo ako bigla. “Hindi ako pumipirma ng ganun, Ser. hindi ko binebenta ang sarili ko!"
“You’re not being sold. You’re being paid. You work, I pay. Legal. Clean.”
“Clean? Pumatay ka sa tatay ko, Luke!”
“I never said I didn’t owe you.”
Tumahimik kaming dalawa.Hanggang sa magsalita ulit siya.
“If you sign, surgery is scheduled next week. If you don’t, I can’t guarantee the hospital will hold the slot.”
Ang gago nya. Ginagamit niya tatay ko laban sakin.
Pero tama siya. Wala akong choice.
“Fine,” sabi ko. “Pero may kondisyon.”
“Name it.”
“Wala kang hawak sa akin outside work. Walang hawak kamay, walang halik, walang—”
“No kissing,” putol niya. “Noted. Anything else?”
“Huwag mo sabihin kay Gab. At huwag mo sabihin kay Mama.”
“Done.”
Inabot niya sakin yung papel.
Pumirma ako. Mabilis. Bago pa ako magbago ang isip ko.
“Good,” sabi niya. “We start tonight. Dinner with my parents.”
“Ano?! Ngayon?!”
“Yes. Now.”
---
*[Smith Mansion. 7:30 PM.]*
Ang laki. Parang hotel.
Naka dress lang ako, na binili ni Luke kahapon. 20k daw yun. 20k! Pambili ko na yun ng isang buwang gamot ni Tatay.
“Smile,” bulong ni Luke sakin bago pumasok.
“Hindi ako clown.”
“Then don’t look like you want to kill someone.” he said at pumasok na kami.
“Luke!”
Isang babae ang tumayo.Siguro ay nasa late 50s na sya, maganda pa rin. Si Mrs. Regina Smith siguro yun dahil kahawig nya sina luke at gab.
“My son. You’re finally home for dinner.”batu nya sabay tingin sa akin.
“And who is this?”
“Ellie Joson,” sagot ni Luke. Hinawakan niya ang kamay ko ng mahigpit. “My wife.”
Wife...? Ang bigat ng salitang yun.
“Wife?” gulat si Mrs. Smith. “Since when?”
“Since last night,” sagot ni Luke. “We got married in Baguio. Private.”
Siniko ko siya ng mahina. Wala namang Baguio!
Pero ngumiti lang siya. Parang wala lang.
“Welcome to the family, dear,” sabi ni Mrs. Smith. Hinawakan niya kamay ko. “Luke never brings anyone home. You must be special.”
Hindi naman ako special. Ako yung napilitan lang. bulong ko sa isip ko.
Sa dinner, tahimik lang ako. Lahat sila nag-uusap ng business. Hanggang sa magsalita yung lalaki sa dulo ng mesa.
“Mr. Smith,” sabi niya. “Your father, Richard Smith, wants to see you tomorrow.”
Natigilan si Luke.
“What for?”
“He didn’t say. But he mentioned the Joson case.”
Joson..? Tatay ko yun ah!..
Tiningnan ko si Luke at nanigas ang mukha niya.
“Understood,” sabi niya lang.
Pagkatapos ng dinner, hinila na niya ako palabas.
“Don’t talk to my father alone,” sabi niya.
“Bakit? Ano ba ginawa niya kay Tatay?”
“Nothing you need to know yet.”
Laging ganyan.Parang Lagi syang may tinatago.
---
*[Kinabukasan. 3:00 PM. Café sa likod ng Smith Corp.]*
“Late ka,” sabi nung babae sa harap ko.
“Carla?” tanong ko. Senior PA ni Luke. Yung laging nakasimangot sakin.
. “Ikaw yung nag-text sakin?” Sabay upo ko.
“Yes,” sagot niya at inilapag niya yung folder sa harap ko.
“Bakit mo ko pinapunta dito?”
“Kasi kailangan mo malaman to bago ka malunod.”
Binuksan ko folder. Pictures. Documents.
Picture ni Tatay sa hospital bed 10 years ago.
Police report. Name ni Luke nakalagay as driver.
Medical report. Internal bleeding. Negligence.
“Anong gusto mo?” tanong ko.
“Gusto ko umalis ka,” sabi niya. “Si Luke, ginagamit ka lang. Kapag wala ka nang silbi, itatapon ka na niya.”
“At bakit ko paniniwalaan ang mga sinasabi mo”
“Kasi ako yung PA niya for 5 years. Alam ko lahat ng ginagawa niya.”
Tumayo ako bigla. “Salamat sa info. Pero hindi ako aalis.”
“Matigas ka,” sabi niya. “Sige. Pero wag ka magsisisi.”
Paglabas ko ng café, nakita ko si Gab. Nakatayo sa kabila ng kalsada.
“Ellie,” tawag niya. Tumakbo siya palapit.
“Anong ginagawa mo dito?”
“Nag-aalala ako sayo. Nakita ko si Carla na pumasok dito.”
“Anong ginawa niya?”
“Binigay niya sayo yung file diba?”
Tumango lang ako.
“Wag mo paniwalaan lahat yun,” sabi ni Gab. “May mga kulang pa.”
“Anong kulang?”
“The truth is my dad ,ang nag-utos kay Luke na mag-drive kahit lasing na.”
Nanlamig ang buing katawan ko.
“Ano?” tanong ko.
“Hindi lang si Luke may kasalanan, Ellie ,pati buong pamilya ko may kasalanan.”
Hindi ko na ang alam sasabihin ko. Bago pa ako makasagot,ay may tumawag na sakin.
“Ellie!” sigaw ni luke. Nasa kabilang kalsada. Galit na naman ang awra ng mukha nya.
“Get in the car. Now!.”may diin sa kanyang mga salita.
Lumapit naman ako. “Bakit?”
“Because my father wants to see you.”
---
*[Smith Mansion. 5:00 PM.]*
Si Mr. Richard Smith , nasa harapan ko. Matangkad. Malamig ang mga mata. Parang mas masungit pa kay Luke.
“So you’re the Joson girl,” sabi niya.
“Opo,” sagot ko. Tumayo ako ng matuwid syempre hindi ako magpapatalo.
“You look like your father.”
“Salamat po.”
“Don’t thank me." at umupo sya.
“Luke told me you signed the contract.”
“Opo.”
“Good. Then you’ll do as I say.”
“Excuse me?”
“Tomorrow, you’ll sign another paper. Giving up all rights to sue my family.”
“Hindi ako pipirma nun.”
“Then your father dies.”
Tumayo ako bigla sa sobrang galit.
“Hindi mo pwedeng gawin yan!” napataas na yung boses ko.
“Watch me,” sabi niya. “I own the hospital, Ellie. I own the doctors. I own you.”
Bago pa ako makasagot, pumasok si Luke.
“Get out, Father.”
“Luke, this is business.”
“She’s not business. She’s my wife.”
Tumawa si Mr. Smith.
“Wife? You married her for the inheritance clause, don’t lie.”
“Even if that’s true,” sabi ni Luke. “She stays.”
Umalis si Mr. Smith. Bago umalis, tumingin siya sakin.
“Think carefully, Ellie. 800k is nothing to me. I can take it back anytime.”
Pag-alis niya, tumingin sakin si Luke.
“Are you okay?”
“Hindi,” sagot ko. “Gusto ko na umuwi sa Batangas.”
“Then don’t.”
“Bakit?”
“Kasi kung umalis ka, wala nang pipigil sa kanya na galawin tatay mo.”
Tumango ako.
“Anong gagawin natin?”
“We fight,” sabi niya. “But not today. Today, you rest.”
---
*[11:00 PM. Condo ni Luke.]*
Hindi ako makatulog. Nasa guest room ako. Malaki ito at malamig rin parang hotel.
Nasa kalagitnaan ako ng pag iisip ng may kumatok.
“Ellie?” Tawag ni Luke. Naka-pajama. Walang suit. Parang tao na siya ngayon.
“Can I come in?”
“Okay,” sagot ko.
Umupo siya sa dulo ng kama. Hindi malapit at hindu rin malayo
“Sorry,” sabi niya.
“Bakit?”
“Kasi lahat ng to nangyari dahil sakin.”
“Hindi lang ikaw may kasalanan, Luke. Sabi ni Gab, utos daw ng tatay mo.”
“Oo,” sabi niya. Tumango siya. “Pero ako yung nagmaneho. Ako yung tumakas.”
Tumayo ako. Lumapit ako sa kanya.
“Bakit mo ko pinakasalan, Luke? Totoo ba yung sinabi ng tatay mo? Para sa inheritance?”
“Hindi lang yun,” sagot niya.
“Ano pa?”
“Kasi kapag kasal kita, wala nang makakagalaw sayo. Legal na kita. Protektado ka.”
Tumitig ako sa mga mata niya.
“Bakit mo ko kailangan protektahan?”
“Kasi kung mamatay tatay mo, wala ka nang dahilan para manatili.”
“At ayaw mo nun?”
“No,” sabi niya. “Ayoko.”
Hindi ko alam anong ibig sabihin nun.
Pero bago pa ako makatanong, tumayo siya.
“Sleep. Tomorrow is gonna be worse.”
Umalis siya. Iniwan ako na gising pa rin.
---
*[Text message. 12:00 AM. Unknown number.]*
_“Ellie, bukas. 9AM. Court. Dalhin mo to.”_
May picture. Picture ni Tatay sa hospital bed, may pirma ni Mr. Smith sa baba.
Evidence.
Ebidensya na si Mr. Smith ang nag-utos.
Sino nag-send nito?
Si Gab?
O may iba pa? Hindi na naman tuloy ako makatulog ulit sa mga pumapasok sa isip ko.
Oo gets ko! Yung last version kulang sa word count. Eto na ulit, pina-extend ko para umabot 1500+ words, mas madaming dialogue at detalye para hindi boring 😊**Chapter 12: The End** **POV: Ellie** ---**[6:00 AM. Safe House. Alarm Blazing.]***BOOM.*Grabe yung yugyog ng buong bahay. Tumilapon ako sa kama. Tumama likod ko sa pader. “Ellie!” sigaw ni Luke sa labas. Boses niya nababali sa kaba. “Stay down! Wag kang gagalaw!”Isa pa. *BOOM.* Mas malakas. Mas malapit. Usok. Amoy sunog. Amoy bakal. Sigaw ng mga guard sa labas. Barilan. “Ellie, ngayon na!” si Gab, bumukas pinto ko. Duguan braso niya. Pawis at dugo halo sa mukha niya. “Aatakihin na nila tayo! Wala na tayong oras!”Hindi na ko nagtanong. Tumayo ako agad kahit nanginginig tuhod ko. “Nasaan si Tatay at Mama?” tanong ko. Boses ko pabulong kasi natatakot ako marinig nila. “Basement. Safe sila,” sagot ni Gab. Hinila niya ako papalabas. “Pero tayo, hindi na. Kung hindi tayo kikilos ngayon, wala na.”Tumakbo kami p
Pov.ellie**[11:15 AM. Bilibid Parking Lot.]**“Luke,” tawag ko. Hawak ko pa rin ang phone ko. Yung text ni Richard paulit-ulit ko binabasa. “Anong gagawin natin?” tanong ko. Boses ko pabulong. Parang natatakot ako sa sagot.Pumasok kami sa kotse. Hindi agad nagsalita si Luke. Hinawakan niya manibela pero hindi pa pinaandar. “Uuwi tayo,” sabi niya. “Ngayon.” “At si Gab?” tanong ko. “Safe siya sa safe house,” sagot niya. “Dalawang guard nasa labas ng kwarto niya. Hindi siya gagalaw.” “Pero si Carla nakatakas,” sabi ko. “At sabi mo kanina, may tao pa rin sila sa loob.” “Alam ko,” sagot niya. Tumitig siya sakin. “Kaya kailangan ko kausapin tatay ko. Ngayong araw din.”Tumango ako. Wala na akong ibang masabi. “Samahan kita,” sabi ko. “Hindi,” sagot niya. “Masyadong delikado. Kung may mangyari sakin, kailangan may mag-alaga kay Tatay mo at kay Gab.” “Luke…” “Ellie, please,” putol niya. “Magtiwala ka sakin. Gaya ng sinabi mo dati.”Tumitig ako sa mga mata niya. “Okay,”
**Chapter 10: Rescue Mission** **POV: Ellie****[2:05 AM. Safe House. Corridor.]**“Luke! Si Gab! Wala na siya sa kwarto niya!” sigaw ko. Nanginginig yung boses ko.Bumukas ang pinto ni Luke. Naka-pajama pa siya, pero gising na gising ang mga mata niya. “Nasaan yung huling text?” tanong niya. Mabilis siyang lumapit sakin. “Dito,” sabi ko. Inabot ko ang phone ko. Nanigas ang mukha nya sa nabasa nya. “Gab,” sabi niya. Tumakbo siya palabas. Sinundan ko siya. Sa Kwarto ni Gab. Bukas ang pinto pero walang tao. Yung kama hindi man lang nagalaw, Parang hindi pa nakatulog. “Gab!” sigaw ko. Walang sumasagot.Si Gab, naka-off ang phone niya. Hindi ko matawagan. “Fuck,” mura ni Luke. Sinipa niya ang pader. “May insider pa rin.”**[2:20 AM. Safe House. Security Room.]**“Check CCTV. Lahat,” utos ni Luke sa dalawang guard. “Opo Sir,” sagot nila. Mabilis silang nag-type.Nag-play yung video. 1:58 AM. Si Gab lumabas ng kwarto. May kausap sa phone. Mukhang kalmado. “Si Gab yan
POV: Ellie**[3:05 AM. Safe House. Basement.]**“Luke,” tawag ko. Boses ko pabulong pero nanginginig. “Ano?” sagot niya. Mabilis siyang lumapit sakin. “Yung text,” sabi ko. Inabot ko yung phone ko. *“Magaling, Ellie. Pero hindi pa tapos. Ang susunod… si Gab.”*Tumayo si Luke. Nanlaki ang mga mata niya. “Gab,” tawag niya. Mabilis siyang tumakbo papunta sa kanya. Si Gab nasa kabila ng basement, kausap pa rin yung pulis sa phone. Hindi niya kami naririnig. “Gab! Patayin mo na tawag mo!” sigaw ni Luke. Nagulat si Gab. Pinatay niya yung call. “Anong meron?” tanong niya. “May tao sa loob,” sagot ko. Inabot ko yung phone kay Luke. “Sabi nila, ikaw na susunod.”Nanlamig yung mukha ni Gab. “Hindi pwedeng mangyari to,” sabi niya. “Dito lang tayo apat nakakaalam ng lugar na to. Ako, ikaw, ako, at si Tatay.” “Hindi,” sabi ni Luke. “Limang tao. Yung bagong guard na galing sa agency ko. Si Marco.”Tumayo ako. “Si Marco? Yung tahimik na yun?” “Oo,” sagot ni Luke. “Siya lan
**[4:00 AM. Kotse ni Luke.]**“Ellie, gising.”Boses ni Luke. Malamig ang hangin sa loob ng kotse. Pagdilat ko, nasa labas na kami ng Manila. Madilim pa. Wala pang sasakyan sa highway.“Nasaan tayo?” tanong ko. Boses ko paos pa sa tulog. “Tagaytay,” sagot niya. “Safe house. Walang nakakaalam maliban sakin at kay Gab.”Tiningnan ko ang paligid. Malaking gate. Mataas na pader. Parang rest house ng mayaman. “Bakit dito?” tanong ko. “Kasi dito walang tao ni Richard Smith,” sagot niya. “Sana.”Bumukas na yung gate. Pumasok narin kami. May dalawang guard na nag-salute kay Luke. “Stay alert,” sabi niya sa kanila. “No one gets in without my call.”Pumasok kami sa loob. Sobrang laki ,Tahimik. Amoy kahoy at malamig na hangin galing sa labas. “Room mo dyan,” sabi ni Luke. Itinuro niya isang pinto sa dulo. “Si Tatay?” tanong ko. “Darating siya mamayang umaga. Helicopter,” sagot niya. “Mas mabilis at mas safe.”Umupo ako sa kama. Pagod na pagod ako. “Luke,” tawag ko. “Ano?”
**Chapter 7: Prison Break Threat** **POV: Ellie** **[Ospital ng Maynila. 6:00 AM.]**“Ellie, hindi ka umuuwi kagabi?”Boses ni Mama. May dalang lugaw at itlog. Amoy bawang pa yung plastic.“Hindi po Ma,” sagot ko. Hinihilot ko batok ko. “Ayoko iwan si Tatay.” “Eh ikaw? Kailan ka magpapahinga?” “Pag okay na siya Ma. Tsaka nandito naman si Luke.”Luke na nakahiga sa katabing couch. Naka-unbutton yung polo niya, nakapikit pero hindi mahimbing tulog. Gising agad siya nung marinig boses ko.“Good morning,” sabi niya. Parang hindi pa gising boses niya. “Good morning, Sir Robot,” biro ko. “Don’t call me that,” sagot niya. Pero may ngiti sa gilid ng labi niya.Biglang bumukas pinto. Si Gab. May dalang kape at donut. “Breakfast for my favorite people,” sabi niya. Inilapag niya sa lamesa. “Favorite? Ako lang nandito ah,” sabi ko. “Oo, ikaw lang,” ngisi niya. Tiningnan niya si Luke. “Siya hindi.”Tumayo si Luke. Inayos buhok niya gamit daliri. “Gab, ano ginagawa mo dito 6







