บททั้งหมดของ Contracted to my twin's rival CEO: บทที่ 1 - บทที่ 10

*[Manila, 7:00 AM. Terminal ng bus.]*“Ellie! Ellie!”Pagtalikod ko, si Ate Minda na. May dala siyang plastic na may pandesal at itlog, tapos basang-basa pa sa pawis. Halatang galing trabaho.“Kain ka na muna. Mahigit 12 oras ka sa byahe, mukha ka nang zombie,” pabirong sabi niya habang sinasalpak sakin yung pagkain. “Hindi ka makikipaglaban sa Manila kung wala ka sa sikmura.”Ngumiti ako kahit pagod na pagod na. “Salamat, Ate. Babayaran ko rin ‘to pag nakuha ko na sahod ko. Promise.”“Huy,! wag mo ko utangan. Para sa’yo yan. Ayusin mo lang yung sa tatay mo ha? Chat mo ko kung may kailangan ka. Kahit gabi, gising ako.”Tumango ako. Hindi ko na pinigilan yung luha na kanina pa nagbabantang bumagsak. Hindi dahil sa pagod. Kundi dahil sa takot.12 oras ang byahe mula Batangas. Dala- dala ko yung 3,500 pesos na ipon ko, isang maleta na may butas sa gilid, at medical record ni Tatay na nakabalot sa plastic. Stage 3 kidney failure ang sakit ni tatay. Kailangan ng 800k para sa transplant.

*[Ospital ng Maynila. ER. 6:42 PM.]*Takbo. Hingal. Iyakan. Yun lang ang nasa isip ko habang tumatakbo ako sa hallway ng ER. Paa ko sumasakit sa tsinelas, pero hindi ko alintana. “Tatay! Tatay!”Nakita ko si Mama. Nakaupo sa labas ng ICU, nakahawak sa rosaryo, umiiyak. Mukha niyang 10 taon tumanda sa isang araw.“Mama!” Yumakap ako agad. Mahigpit. Parang kapag binitawan ko siya, mawawala na rin siya. “Anong nangyari? Anong nangyari sa tatay ko?!”“Bigla siyang nahilo kanina, Ellie,” sagot ni Mama. Punit-punit boses niya. “Sabi ng nurse, tumaas daw creatinine niya. Kailangan dialysis ngayon din. Kailangan natin 50,000.”50,000. Sa isang gabi. Sa isang tawag lang.“Wala tayong pera, Mama. Wala tayo—” “Alam ko, anak. Alam ko.”Tumayo ako. Hindi pwede akong umiyak ngayon. Hindi pwede. “San yung nurse? Kausapin ko.”“Ellie, wala tayong—” “Magkakapera tayo, Ma. Magkakapera tayo.”Pumasok ako sa nurse station. Pawis na pawis ako, hinihingal pa. “Ate, ako yung anak ni Manu

*[Quezon City Hall of Justice. 8:45 AM.]*“Ellie, breathe.” Hinawakan ni Luke ang balikat ko. Malamig ang mga kamay niya. Mas malamig pa sa AC ng hallway.“Hindi ako makahinga,” bulong ko. “Paano kung fake yung ebidensya? Paano kung makulong ako sa perjury?” “Then I’ll be with you in jail,” sagot niya. Seryoso sta at hindi nagbibiro. “Ang corny mo.” “At least hindi ka nag-iisa.”Lumabas naman si Gab mula sa kabilang dulo ng hallway. Naka-suit din sya. Pero iba ang mga mata niya ngayon. Wala yung ngisi.“Ready?” tanong niya sakin. “Hindi,” sagot ko. “Pero wala nang atrasan.”9:00 AM sharp. Binuksan yung pintuan ng Courtroom 3.---*[Inside Courtroom 3. 9:05 AM.]*“All rise.”Tumayo kaming ahat. May pumasok na isamg babae si Judge Mandoza. Mahigpit ang kanyang mga mukha na parang hindi kayang patawanin.“Case number 2026-1143. People vs. Richard Smith. For reckless imprudence resulting in homicide and falsification of documents.”Tumingin ako kay Mr. Smith. Nakaupo siya sa kab

**Chapter 7: Prison Break Threat** **POV: Ellie** **[Ospital ng Maynila. 6:00 AM.]**“Ellie, hindi ka umuuwi kagabi?”Boses ni Mama. May dalang lugaw at itlog. Amoy bawang pa yung plastic.“Hindi po Ma,” sagot ko. Hinihilot ko batok ko. “Ayoko iwan si Tatay.” “Eh ikaw? Kailan ka magpapahinga?” “Pag okay na siya Ma. Tsaka nandito naman si Luke.”Luke na nakahiga sa katabing couch. Naka-unbutton yung polo niya, nakapikit pero hindi mahimbing tulog. Gising agad siya nung marinig boses ko.“Good morning,” sabi niya. Parang hindi pa gising boses niya. “Good morning, Sir Robot,” biro ko. “Don’t call me that,” sagot niya. Pero may ngiti sa gilid ng labi niya.Biglang bumukas pinto. Si Gab. May dalang kape at donut. “Breakfast for my favorite people,” sabi niya. Inilapag niya sa lamesa. “Favorite? Ako lang nandito ah,” sabi ko. “Oo, ikaw lang,” ngisi niya. Tiningnan niya si Luke. “Siya hindi.”Tumayo si Luke. Inayos buhok niya gamit daliri. “Gab, ano ginagawa mo dito 6

POV: Ellie**[3:05 AM. Safe House. Basement.]**“Luke,” tawag ko. Boses ko pabulong pero nanginginig. “Ano?” sagot niya. Mabilis siyang lumapit sakin. “Yung text,” sabi ko. Inabot ko yung phone ko. *“Magaling, Ellie. Pero hindi pa tapos. Ang susunod… si Gab.”*Tumayo si Luke. Nanlaki ang mga mata niya. “Gab,” tawag niya. Mabilis siyang tumakbo papunta sa kanya. Si Gab nasa kabila ng basement, kausap pa rin yung pulis sa phone. Hindi niya kami naririnig. “Gab! Patayin mo na tawag mo!” sigaw ni Luke. Nagulat si Gab. Pinatay niya yung call. “Anong meron?” tanong niya. “May tao sa loob,” sagot ko. Inabot ko yung phone kay Luke. “Sabi nila, ikaw na susunod.”Nanlamig yung mukha ni Gab. “Hindi pwedeng mangyari to,” sabi niya. “Dito lang tayo apat nakakaalam ng lugar na to. Ako, ikaw, ako, at si Tatay.” “Hindi,” sabi ni Luke. “Limang tao. Yung bagong guard na galing sa agency ko. Si Marco.”Tumayo ako. “Si Marco? Yung tahimik na yun?” “Oo,” sagot ni Luke. “Siya lan