Chapter 3: The hospital call "POV Ellie"

*[Ospital ng Maynila. ER. 6:42 PM.]*

Takbo. Hingal. Iyakan.  

Yun lang ang nasa isip ko habang tumatakbo ako sa hallway ng ER. Paa ko sumasakit sa tsinelas, pero hindi ko alintana.  

“Tatay! Tatay!”

Nakita ko si Mama. Nakaupo sa labas ng ICU, nakahawak sa rosaryo, umiiyak. Mukha niyang 10 taon tumanda sa isang araw.

“Mama!”  

Yumakap ako agad. Mahigpit. Parang kapag binitawan ko siya, mawawala na rin siya.  

“Anong nangyari? Anong nangyari sa tatay ko?!”

“Bigla siyang nahilo kanina, Ellie,” sagot ni Mama. Punit-punit boses niya. “Sabi ng nurse, tumaas daw creatinine niya. Kailangan dialysis ngayon din. Kailangan natin 50,000.”

50,000.  

Sa isang gabi.  

Sa isang tawag lang.

“Wala tayong pera, Mama. Wala tayo—”  

“Alam ko, anak. Alam ko.”

Tumayo ako. Hindi pwede akong umiyak ngayon. Hindi pwede.  

“San yung nurse? Kausapin ko.”

“Ellie, wala tayong—”  

“Magkakapera tayo, Ma. Magkakapera tayo.”

Pumasok ako sa nurse station. Pawis na pawis ako, hinihingal pa.  

“Ate, ako yung anak ni Manuel Joson. Kailangan ko makausap doctor. Kailangan ng tatay ko dialysis ngayon.”

Tiningnan ako nung nurse. Bata pa, pero pagod na pagod mata niya.  

“Ma’am, wala pa kayong down payment. Hindi namin pwede—”  

“Magbabayad ako! Bigyan niyo lang ako ng 2 oras!”

Umiling siya. “Policy po namin ‘yan, Ma’am. Hindi namin pwede i-proceed.”

Parang may bumagsak sa dibdib ko.  

2 oras.  

Saan ako kukuha ng 50k sa 2 oras? Magnanakaw ba ako? Manghihingi sa kalsada?

Lumabas ako, hawak hawak ang phone ko. Wala akong tatawagan. Wala akong kamag-anak dito sa Manila. Si Ate Minda nasa Batangas. Si Gab? Hindi pwede. Si Luke? Bakit ko tatawagan yun?

Tumunog phone ko. Unknown number.

“Sagutin mo na, Ellie,” sabi ko sa sarili ko. “Baka si Tatay.”

“Hello?”  

“Ellie Joson?”  

Boses lalaki. Malamig. Pamilyar. Yung tipo ng boses na kahit 3AM ka gisingin, makikilala mo.  

“Si Luke Smith ‘to.”

Shit. Siya pala.

“Ser? Bakit ka tumatawag? Okay ka na ba sa evaluation ko? Hindi ako—”  

“Nasaan ka?”  

“Sa ospital. Tatay ko. Kailangan niya dialysis. Kailangan namin 50k ngayon din.”

Tahimik siya ng 2 segundo.  

“Tell me the hospital name. Room number.”

Hindi ako sumagot agad.  

“Bakit? Magagalit ka lang sakin kasi hindi ako pumasok bukas.”  

“Ellie. Now.”

May kung anong tono sa boses niya na napilitan akong sumagot.  

“Ospital ng Maynila. ICU 3rd floor. Room 312.”

“Stay there. Don’t move.”

Pinatay niya call.

“Baliw ba siya?” bulong ko. “Ano gagawin niya? Magbigay ng pera?”

5 minutes later, bumukas pinto ng ICU.  

Pumasok si Luke. Naka-suit pa rin. Amoy ulan at mamahaling cologne. May hawak na envelope.

“Doctor Mendoza,” tawag niya sa nurse. “I’m paying for the patient in Room 312. Process the dialysis now.”

“Ay sir, hindi po pwede wala pang—”  

“Check the envelope. 50k cash. Receipt will follow.”

Nanlaki mata ng nurse. “O-Okay sir.”

Tumalikod si Luke.  

“Ellie. Labas tayo. Now.”

Hinila niya ako palabas ng ER. Hindi ko na napigilan sarili ko. Tumigil ako sa harap niya, sa gitna ng hallway na may amoy gamot at dugo.

“Bakit mo ginawa ‘to?!” sigaw ko. “Hindi mo ako kilala! Bakit ka tumutulong?!”  

“Kasi sabi mo kailangan mo ng pera,” sagot niya. Walang emosyon. Parang nagbabasa lang ng memo.  

“Pero bakit?! Ano kapalit?! Gusto mo ba maging alipin mo ako forever?!”  

“Wala akong gusto,” sabi niya. “Pero kung mamatay tatay mo ngayon, wala ka nang reason magtrabaho sakin. And I need you to finish the week.”

Ang lamig. Ang yabang.  

Pero bakit parang totoo? Bakit parang hindi lang pera ang dahilan?

“Ser… salamat,” sabi ko. Mahina. Parang kinakahiya ko. “Pero babayaran kita. Pangako.”  

“Don’t,” sabi niya. “Bayaran mo ko by not quitting. By not crying in my office. By being useful for 6 more days.”

Tumango ako. Hindi ko na alam sasabihin ko.  

“Umuwi ka muna. May bantay na tatay mo. Tatawagan kita bukas ng 6AM. Late ka na naman, fired ka na talaga.”

Bago siya umalis, huminto siya.  

“Ellie. Wag mong sabihin kay Gab na tumulong ako. Ayaw ko ng utang na loob sa kanya.”

Umalis siya. Iniwan ako na hawak yung pinto ng ICU. Parang tanga.

---

*[1:00 AM. Bahay ng kaibigan ni Mama sa Tondo.]*

Hindi ako makatulog.  

Nakatitig ako sa kisame. Amoy pawis at lumang kahoy yung kwarto. Si Mama katabi ko, tulog na. Pagod na pagod.

Hawak ko yung phone ko.  

May message ulit. Unknown number.

_“Sinong tumulong sa’yo? Si Luke ba? Mag-ingat ka sa kanya, Ellie. Hindi siya mabait na tao.”_

Si Gab yun. Siya lang ang may number ko bukod kay Mama.  

Nag-reply ako.

*Ellie:* Bakit mo sinasabi yan? Tinulungan niya ako.  

*Gab:* Kasi ganun siya. Tumutulong para may hawak siya sa’yo.  

*Ellie:* Eh ano naman? Mas mabuti na yun kesa wala.  

*Gab:* Bukas. 7AM. Sa Starbucks sa tapat ng Smith Corp. May sasabihin ako sa’yo tungkol sa tatay mo.

Tatay ko?  

Ano naman kinalaman ng Smith family sa tatay ko?

Hindi ako makatulog buong gabi. Bawat ikot ko, naiisip ko yung mukha ni Tatay sa ICU. Yung tubo sa ilong niya. Yung payat na payat na kamay.

---

*[Kinabukasan. 6:55 AM. Starbucks.]*

Maaga akong nagising. Sinadya ko talaga .Ayoko ma-late kay Luke.  

Ayoko rin ma-late kay Gab.

“Maaga ka,” sabi ni Gab pag-upo niya. May dala siyang kape. Hindi para sakin. Para sa sarili niya lang.  

“Anong sasabihin mo tungkol kay Tatay?” diretso ko. Wala akong time sa chismis.

Tinitigan niya ako ng matagal. Parang sinusukat niya kung kaya ko marinig.  

“10 years ago, may aksidente sa Batangas. Truck ng Smith Corp bumangga sa tricycle. Patay yung driver ng tricycle. Driver ng truck, tumakas.”  

“So?”  

“Driver ng tricycle… si Manuel Joson. Tatay mo.”

Nanlamig buong katawan ko. Parang binuhusan ako ng yelo.

“Sinungaling ka,” sabi ko. Umiiling ako. “Tatay ko hindi namatay 10 years ago.”  

“Hindi siya namatay noon. Pero simula noon, hindi na siya gumaling. May internal injury siya. Yung kidney failure niya, simula nun.”  

“Sinong may kasalanan?!”

Tumayo si Gab. Tumitig sakin.  

“Yung driver ng truck. Siya si—”

Bumukas ang pinto ng Starbucks.  At sabay kaming nagkatinginan ni Gab ng pumasok si Luke.

Nakita niya kami. Mukha niyang… galit. Pero hindi sa akin. Kay Gab. Parang gusto niyang sakalin yung kapatid niya.

“Gab. Umalis ka.”  

“Luke, kailangan malaman niya.”  

“Not now!.”

Tumayo ako. Nanginginig na ang mga kamay ko.  

“Sinong driver, Gab? Sino?!” tanong ko at napalakas na ang boses ko.

Tumayo rin si Luke. Hinarang nya ako. 

“Enough. Hindi pa oras para malaman mo.”  

“Oras na, Luke!” sigaw ni Gab. “10 years na siyang naghihirap! Kailangan niyang malaman na—”  

“Na ako ang may kasalanan?!”

Tahimik ang buong Starbucks. Yung barista tumigil sa paggiling ng kape. Yung dalawang estudyante sa kanto, nakatingin na sa amin.

Tumitig ako kay Luke, ng may pagtataka. 

“Anong sinasabi niya, Ser?”

Tumango lang sya ng mabagal. Parang pinipilit niya sarili niya. Parang  pinipigilan niyang suntukin ang sarili.

“Oo. Ako ang nagmamaneho ng truck na yun 10 years ago.”

Gumuhit yung mundo sa harap ko.  

“Sinungaling,” bulong ko. “Hindi totoo ‘yan.”  

“Totoo,” sabi niya. “19 years old ako nun. Lasing ako... Natakot ako nun kaya tumakas ako... H-hindi ko alam na tatay mo yung nabangga ko.”  

“Pero bakit ngayon mo lang sinasabi?!” sigaw ko. “Bakit ngayon mo lang ako tinulungan?!”  

“Kasi hindi ko alam na ikaw yun!” sagot niya. “Kung alam ko, hindi kita kukunin sa company ko

Peke akong tumawa. Hindi ko alam kung galit ako o nasasaktan.  

“So ngayon, ano? Magbabayad ka? 50k para tumahimik ako?”  

“Hindi,” sabi niya. “Magbabayad ako ng 800k para sa operasyon ng tatay mo. Buong treatment. Wala kang babayaran.”

Lumapit ako sa kanya. Sobrang lapit na halos dumikit ilong namin.  

“Bakit? Para wala na akong habol sa’yo? Para matapos na ‘to?”  

“Hindi,” sabi niya. Mahina. Parang sinisiguro niya na ako lang makakarinig. “Kasi ayoko na makita kitang umiiyak dahil sakin.”

Tumalikod ako. Hindi ko na kaya.  

“Ellie,” tawag ni Gab. “Wag ka munang magdesisyon. Pag-isipan mo.”  

“Wala na akong iisipin,” sabi ko. “Magre-resign ako. Hindi ako magtatrabaho sa taong muntik ng pumatay sa tatay ko.”

Lumabas ako ng Starbucks at hindi ko na pinakinggan si Luke na tumawag ng pangalan ko.

---

*[11:30 AM. Ospital ng Maynila. ICU.]*

Nandoon ako sa tabi ni Tatay. Hawak ko kamay niya. Payat na payat. Parang hindi na siya yung Tatay na nagbuhat sakin nung bata pa ako.

“Anak,” bulong niya. “Okay ka na ba?”  

“Okay na po, Tay. Okay na.”  

“Narinig ko… may tumulong daw sa atin. Sino?”  

“Si… kaibigan ko po.”

Hindi ako makapagsinungaling ng buo. Hindi ko rin kayang sabihin ang totoo.

Bago ako umalis, may nurse na lumapit.  

“Miss Joson, may nagbayad na po ng buong bill niyo. Anonymous daw.”

Anonymous.  

Sino pa ba?

Paglabas ko, may text ulit. Unknown number.

_“Ellie, kung aalis ka, mamamatay tatay mo. Ang tanong, makakalimutan mo ba na may utang sa’yo ang isang Smith?”_

Hindi ko alam kung si Gab to. O si Carla. O si Luke mismo.

Pero isang bagay lang alam ko.  

Hindi ako aalis. Hindi pa.