3

VANESSA POV

HOLY FUCK?! Anyare sa mokong na 'to?!

Nung bumukas ang p***o ng elevator, halos maibuga ko ang sarili kong laway. Naka-sunglasses ang gago—eh pucha, bumubuhos ang ulan sa labas!

Kung maka-pogi points, akala mo naman shooting ng K-Drama. Pero siyempre, predictable na naman ang reaksyon ng mga tao. I could practically hear the collective sigh of the girls from the reception area down the hall and the rest of the executive staff: "Awww, grabe, ang gwapo talaga ni Sir Shawn!"

Ay, sus! Kung makawave ng hair at makatayo, feeling male lead sa web novel. Parang gago lang. But fine, I’ll give credit where it’s due, infairness naman talaga, may appeal ang demonyong 'to. Macho, matangkad, blonde, tapos naka-eyeglass pa. Mukha talagang mamahaling display sa museum.

Wait... anong dala niyan?

Kape?! Whew. Baka may lason?!

Anyare at dumaan 'to sa kantong coffee shop?! Anong meron sa ulan? Naumpog ba ang ulo nito sa headboard ng kama niya bago pumasok?! Himala na tunay, as in—first time in two solid years na hindi nakasimangot ang mukha ng gago!

Heto na, humahakbang na siya papunta sa desk ko. At pagkatapos kong mag-standard, monotone "Good morning"—biglang... nag-reply ang loko ng, "Good morning, Vanessa."

HALA! WTF IS HAPPENING?! Tama ba ang rinig ko?

Alam ng gago kung paano maging polite?! Bakit... OMG. Was he firing me?! Bakit biglang napaka-gentle?! 

Oh shit! Alam nito ang first name ko?!

Then, may inabot siyang kape at mamahaling paper bag sa harap ko. OMG! Ano 'to?! Target practice?!

My left eyebrow slowly twitched up. In my head, total red-alert sirens were blaring like a nuclear attack: Anong meron?!  Bakit ako binilhan ng kape at tinapay nitong demonyong 'to?! May lason ba 'to?! May nagawa ba akong mali sa Excel report?! O baka naman fired na ako kaya pinapakain muna ako ng maayos bilang huling pabuya?! 

Oh God, sweet Lord Jesus, ano'ng kasalanan ko?! Nahuli niya ba akong gumamit ng company paper nung isang araw nung drowingan ko ang mukha niya na may sungay at pangil?! Tangina naman, Vanessa, katapusan mo na!

"Sir..." sabi ko. Parang mabibilaukan ako sa sarili kong laway. My voice was trembling slightly with deep hesitation as I stared at the paper bag like it contained an active bomb. "Did... did I make a critical mistake on your schedule? Is this... a farewell breakfast before you fire me?"

For a microsecond, his overly rehearsed, arrogant smirk completely faltered. 

"No, Miss Fernandez," he replied smoothly, quickly recovering his cool, untouchable composure.

Napataas lalo ang kilay ko. The devil boss turned on his heel, heading into his executive suite and leaving the massive mahogany double-doors wide open behind him.

"Consider it... an appreciation for your dedication to me over the past two years. Drink it while it's warm."

ANO DAW?! WHAT THE—! HALA KA! May sakit ba ang ito?! Terminal illness ba 'to at biglang naging mabait sa kapwa?!

Patalim ang tingin kong sumilip sa loob ng office niya. He sat down behind his massive mahogany desk, unbuttoning his cream suit jacket, leaning back against his leather executive chair, and resting his chin on his hand. Tangina ever dramatic maka male lead ang lahi ni taning!

Yet, he looked like an absolute king conquering his empire—or a lion waiting for his prey to eat the baited trap.

Anyare?! Anong nakain ng kamahalan?!

Bigla akong napakurap, dahan-dahang umupo sa swivel chair ko, at mabilis na hinablot ang phone ko sa ilalim ng desk. Mabilis pa sa alas-quatro kong itinext si TJ:

Vanessa: Bakla! Emergency! Si Boss! Binilhan ako ng Vanilla Latte at Chocolate Croissant! I'm not kidding, smiling-smiling pa ang gago habang naka-cream suit! May lason ba 'to?! Baka malapit na akong matanggal sa trabaho! Help me, bakla, natatakot ako! 😭😭😭

Hindi pa lumilipas ang sampung segundo, nag-ring agad ang phone ko. Textback ni TJ:

TJ: GAGA! Baka nagagandahan na sa 'yo! Sinabi ko sa 'yo eh, umepekto 'yung sinabi mo nung Biyernes! Go girl, landiin mo na!

Vanessa: LANDIIN MO MUKHA MO! Natataranta na ako rito! Feeling ko ire-replace na ako ni Sir Shawn ng AI secretary! Anong gagawin ko sa kape?! T***n ko ba sa folder?!

Dahan-dahan kong inilagay ang phone sa mesa, tapos tumingin ako sa Vanilla Latte at Chocolate Croissant. Napalunok ako. Totoo yata sabi nung kapitbahay namin na may lahing mangkukulam na mag pink blouse daw ako for a change.

If this was Shawn Lim Cavill's new mind-torture tactic... pucha, effective siya, kasi halos atakihin na ako sa puso sa kaba!

******

Within an hour, pabalik-balik na naman ako sa loob ng napakalawak niyang office. Lunes na Lunes kasi kaya sunod-sunod ang Zoom meetings ng boss ko bago ang scheduled board meeting niya ng 10:30 AM.

Dahil sa sobrang busy ko sa pag-reschedule ng calendar niya, pagtawag sa Finance para sa budget ng VIP Department Retreat ngayong weekend, at pag-aayos ng logistics para sa Grand Gala next week... halos hindi ko na napansin ang oras.

Pero swear, HIMALA TALAGA.

As in, sa loob ng dalawang oras, hindi ko man lang siya narinig na sumigaw sa signature galit-boses niya. Walang padabog na paglalakad pabalik-balik sa opisina. In fact, ang weird-weird lang talaga! 

Laging nakatingin sa akin ang gago habang may kausap sa malaking Wall TV during his global Zoom call. Tapos every time na mahuhuli ko siyang nakatitig, laging nakataas ang isang kilay niya sa akin na parang ewan!

Ano bang problema nitong mukhang doll-house statue na 'to?! Bakit parang may taning ang buhay ko?! May nagawa ba talaga akong mali?! Isip, Vanessa, isip!

Ilang beses ko na ring tinext si TJ tungkol sa napaka-odd na behavior ni Sir Shawn, pero bago pa makasagot si TJ, biglang nagsalita ang boss ko galing sa desk niya:

"Miss Fernandez, order a flower bouquet."

No questions asked. Sanay na sanay na ako sa mga ganitong utos niya. Alam ko na rin kung anong klaseng bulaklak ang ipapadala at kung kaninong babae na naman ang nademonyo at na-ghost nitong boss ko.

Sus! For sure, panibagong celebrity, sikat na commercial model, o elite heiress na naman sa social circle niya ang padadalhan ng bulaklak. Protocol niya na 'to tuwing makikipag-break up siya pagkatapos ng ilang linggong pakikipag-date at kapag nakuha na niya ang gusto niya.

Ako kaya ang secretary niya! Ako ang nagbo-book ng luxury hotel suites. Heck, kahit pagbili ng mamahaling condom sa convenience store, sa akin pa ipinapagawa!

Tapos kapag sawa na siya at ayaw na niyang makipaglaro sa pakiramdam nung kawawang babae, boom—red roses at mamahaling farewell gift na lang ang ipapadala ko! Ito namang mga babae, nabigyan lang ng Cartier necklace, Rolex watch, o bagong sasakyan, feeling okay na agad at kwits na ang lahat.

Hays, ang mokong na 'to! Kapag 'to namatay, kahit si Satanas ayaw 'tong tanggapin sa impyerno eh. Masyadong maraming kasalanan, baka maagawan pa ng trono si Taning!

"Miss Fernandez, are you saying something?"

Nagulat ako nang bigla siyang magtanong. Mabilis kong ibinalik ang aking nonchalant, poker-face mask at tumingin sa kaniya.

"Wala po, Sir. I'm just thinking if red roses this time... or white?"

Shawn smirked, that annoying, ridiculously good-looking smirk again. "I want a bunch of expensive white yellow orchids."

Orchids? Para kanino naman 'yun? Biglang nag-iba ang taste ng gago? Nevermind, huwag nang magtanong.

"Should I add a necklace, Sir?" tanong ko habang nakahawak sa tablet ko.

"No... um, maybe just a chocolate lava cake," kaswal niyang sagot habang bumabalik ang tingin sa kausap niya sa Zoom video call.

Napatingin ako sa kaniya nang may halong pagtataka habang dahan-dahan akong lumalabas ng opisina niya. First time yatang chocolate cake ang farewell gift?! Teka lang, hindi ko yata nakuha ang name at address nung babae ah?

Napa-buntong hininga na lang ako habang isinasara ang p***o. Bahala na nga! Dito ko na lang sa office ipapadeliver lahat. Kapag kailangan, ako na lang ang mag-deliver niyan personal sa panibagong biktima niya... bahala na talaga si Batman!

So, yun nga…

Within an hour, dumating na nga ang napakagandang bouquet ng white and yellow orchids, may halo-halong pastel shades na talagang napapa-wow ang lahat ng kababaihan sa buong VIP Department!

Kahit si Tita Ava, isa sa mga senior executive secretaries na medyo may katandaan na rin at kilalang tsismosa ng floor, biglang napataas ang kilay habang nakatingin sa hawak kong bulaklak.

"Para kanino na naman 'yan, Vanessa?" tanong nito habang nagko-coffee break sa tabi ng desk ko. "Sino na namang kawawang babae ang nabihag niyang amo mong Playboy of the Year?"

I just shrugged my shoulders, not even bothering to answer. "Ewan ko ba riyan kay Sir, Tita Ava. Professional ghoster na naman ang peg."

A minute later, dumating din ang courier na nag-deliver ng isang mamahaling box mula sa pastry shop. Pagkabukas ko ng insulated bag—wow! It was a freshly baked chocolate lava cake na may heart design pa sa ibabaw! Amoy pa lang, nakakamatay na sa sarap! Red ribbon, chocolate drizzle... pucha, paboritong-paborito ko 'to!

Pero pigil, Vanessa, pigil! Hindi 'yan para sa 'yo! Regalo 'yan ng demonyo sa panibagong biktima niya!

Yumuko ako at kumatok sa double mahogany doors ng opisina ng kamahalan. Inayos ko ang salamin ko habang bitbit ang bulaklak at ang cake. Tumayo na siya mula sa desk niya, nag-aayos ng cream suit jacket dahil papasok na siya sa conference room para sa 10:30 AM board meeting niya.

"Sir, andito na po 'yung flowers and cake," bungad ko sa kaniya, completely monotone. "Give me the address para ako na rin ang mag-deliver nito, tutal pa-lunch break na rin naman ako mamaya."

Shawn stopped right in front of me. Slowly, he looked down at the bouquet, then at the chocolate cake, and finally met my eyes behind his gold glasses. A tiny, faint smirk twitched at the corner of his lips.

"That's for you, Vanessa," he said smoothly, his deep voice carrying a tone of quiet satisfaction.

And without another word, he stepped past me and walked straight into the conference room, leaving the door to gently click shut behind him.

"THAT'S FOR YOU, VANESSA."

Ano daw?