บทที่ 41 : ออกจากอุโมงค์

หาจนล้าแต่นี่ไวรัสนะไม่ใช่หาเห็บหมาออกจากหลังสุนัขจรจัด ที่จะได้เจอกันง่าย ๆ ไม่ใช่ความโชคร้ายเลวทรามอะไรหรอก หากแต่เป็นการไม่เจียมตัวและประเมินกำลังตัวเองผิดไปของแพรวมากกว่า ผลลัพธ์จึงออกมาเป็นการล้มเหลวอย่างพังพินาศ ไม่พบไวรัสคร่าชีวิตตามที่บันทึกเขียนบอก และต่อให้เจอแพรวก็ดูไม่ออกอยู่ดีว่ายาที่เห็นใช้สิ่งที่ต้องการหรือไม่ เจ็บใจแต่ไม่เจ็บปวด เพราะอย่างน้อยเธอก็ได้ทำเพื่อพีแล้ว แม้ภารกิจสุดท้ายจะไม่สำเร็จ แต่หากนับปริมาณรูปถ่ายกับหน่วยความจำเมมโมรี่ในโทรศัพท์ที่พร่องลงไป ก็นับว่าได้การณ์อยู่พอตัว แพรวมีข้อมูลหลักฐานมากพอที่จะทำให้พีเชื่อได้ว่าพ่อนักวิทยาศาสตร์ของเขา มีส่วนสำคัญในการทำให้เพศสภาพลูกเป็นแบบนี้

.

“เอาล่ะถ้างั้นก็ถึงเวลาออกจากที่นี่สักที”

หญิงสาวปาดเหงื่อพลันบ่นกับตัวเองในใจ 

.

“ฉันล้อเล่นหรอกน่าใครจะเป็นบ้ามุดท่อระบายน้ำใต้ตะแกรงเหล็กนี่ออกไปกัน ขี้คร้านเชื้อโรคจะเยอะกว่าโควิดข้างนอกซะอีก ฉันมีอีกวิธีหนึ่งที่เพิ่งคิดออกสด ๆ ร้อน ๆ เลย มาลองดูกันเถอะ!”

.

ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็จัดแจงเดินทะลุออกมาจากโซนห้องแล็บแล้วตรงเข้าไปในครัว เธอกระเถิบร่างบางผ่านโต๊ะกินข้าวที่มีพ่อฟุบหลับอยู่อย่างระแวดระวัง ก่อนจะหยิบมีดบังตอติดมือออกมาเล่มหนึ่ง แพรวชักมันออกมาจากที่เก็บมีดบนเคาท์เตอร์ พลางชูขึ้นอาบฉาบต้องแสงไฟ 

.

“ฉันจำได้ว่าพ่อใช้กำปั้นทุบกับผนังแล้วประตูแล็บก็เปิดออก เพราะงั้นจะต้องมีเซ็นเซอร์ที่บันทึกลายนิ้วมืออยู่ตรงประตูแน่"  

“ไม่ลองไม่รู้ กล้า ๆ หน่อยแพรว ก็แค่ตัดมือคนแก่ไปนาบกับข้างประตูมันจะไปยากอะไร แกกลัวคนเมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ลำพังจะยืนให้ตรงพ่อยังทำไม่ได้เลย!"

.

ปลุกใจตัวเองเสร็จก็เป่าปากพรูไปหนึ่งที แพรวเอาจริงเธอเดินอาด ๆ เข้ามากระชากหัวพ่อที่ฟุบคาอยู่บนโต๊ะให้แหงนไปด้านหลัง พลันจับเอามือข้างที่เคยเห็นใช้ทุบกำแพง ขึ้นมาวางพาดบนโต๊ะในท่าทางที่สุดจะทะมัดทะแมง เม้มปากแน่นกัดเกร็งก่อนจะฟันฉับ! ลงใส่บริเวณข้อมือของพ่อ!

.

“ฉึบ!!!”

.

“ซู่!!!”

ไม่ได้เอาแค่นิ้วแต่สาวเจ้าล่อทั้งมือเลย สายโลหิตกระซ่านเซ็นราวกับน้ำพุ!

.

แพรวยิ้มกึ่งหัวเราะแปลกที่เธอไม่ยักจะได้ยินเสียงกรีดร้องของพ่อสักแอะ หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะเมาจนสลบไสลก็ไม่รู้ เธอไม่สนใจ แพรวมองดูรอยบากขนาดยาวบนโต๊ะไม้ และมองดูมีดบังตอที่ปักคาอยู่ด้านบนราวกับอนุสรณ์สถาน เลือดเจิ่งนองหยดติ๋ง ๆ  โต๊ะทั้งโต๊ะแดงฉานแถมยังเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่วห้อง 

.  

“มือกระเด็นไปไหนนะ?”

เธอถาม

.

ผีห่าซาตานตนใดเข้าสิงถึงเปลี่ยนผู้หญิงสวย ๆ ให้อำมหิตได้ถึงเพียงนี้ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ความจิตตกหมกมุ่นไม่เคยเป็นคาร์แร็คเตอร์ของเธอเลย เหตุผลของความรุนแรงยังคงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม และก่อนจะได้คำตอบที่ต้องการแพรวก็ได้จัดแจงก้มลงไปที่ใต้โต๊ะ จากการหาไวรัสตอนต้นบท เข้าสู่ช่วงท้ายบทดันกลายเป็นการหามือที่กระเด็นหลุดออกจากแขนคนไปซะงั้น สาวเจ้าก้มคลานสอดส่ายสายตาหาจนทั่วแต่ก็ไม่พบ และจังหวะถอดใจจะลุกขึ้นยืนเท่านั้นแหละ ดวงดันซวยเอาหัวไปโขกชนเข้ากับขอบโต๊ะซะได้

.

“โป๊ก!!!”

.

“โอ๊ยยย!!!”

.

ความอัศจรรย์บังเกิดเมื่อจู่ ๆ ก็เกิดได้สติฟื้นคืนกลับมา ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ค่อย ๆ รีเพลย์ย้อนกลับหลังเป็นภาพสโลโมชั่น back forward reverse ย้อนทิศทางทีละเฟรม ๆ จนมาหยุดกึกอยู่ตอนที่แพรวกำลังจะเดินเข้าไปในครัว แล้วมีพ่อนอนหน้าทิ่มอยู่บนโต๊ะ ให้ตายเถอะ! ทุกสิ่งเธอคิดไปเองล้วน ๆ แพรวจะใจไม้ไส้ระกำทำกับคนรุ่นลุงแบบนั้นได้ยังไง เธอก็แค่คิดไปตามประสาเด็กวัยรุ่น ว่าถ้าหั่นนิ้วหั่นดุ้นลุงออกไปได้ก็คงดี อะไร ๆ คงจะง่ายขึ้นเยอะไม่ต้องมาติดแหง็กอยู่แบบนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีหรอกนะ

.

“มา! มาเริ่มกันเลย!”

ตีอกชกตัวแพรวขอลองอีกหน

.

คราวนี้ของจริงไม่ใช่ภาพฝัน เธอจิกหัวพ่อแหงนหน้าพาดไปด้านหลังพนักเก้าอี้ ต่อด้วยการหยิบเอามือข้างขวาของแกขึ้นมาวางราบไว้บนโต๊ะ โดยจับพลิกด้านให้ฝ่ามือแหงนโชว์ขึ้นข้างบน หลังจากนั้นก็จัดแจงเอาสมาร์ทโฟนของตัวเองที่กล้องหลังชัดสุด ๆ มากดถ่ายรูปนิ้วมือของพ่อเอาไว้  

.

“แชะ!!!”

.

ในโหมดหน้าชัดหลังเบลอนิ้วหัวแม่มือนี่เห็นแบบเต็ม ๆ ชัด ๆ สาดซูมเข้าไปถึงรูขุมขน เรียกได้ว่าถ้าไม่ผ่านก็ให้มันรู้ไป เสร็จจากตรงนี้แพรวก็ส่งพ่อเข้านอนบนโต๊ะตามเดิม ไม่มีลากไปที่โซฟาหรือหาผ้าห่มมาห่มให้ตามแบบฉบับของสาวน้อยวัยใสใด ๆ ทั้งสิ้น  

.

"หวัดดีค่ะพ่อ" 

คือสิ่งที่แพรวแจ้งบอก เธอจับสมาร์ทโฟนถือเท่ ๆ เดินโทง ๆ ย้อนกลับมาที่หน้าประตูห้องแล็บอีกครั้ง ก่อนจะชูมันเข้าหาแผงตรวจจับเซ็นเซอร์ที่ด้านข้างประตู แล้วรออย่างมีความหวัง

.

“ตุ๊ด.. ด.. ด.. ด.. ด ตุ๊ด.. ด.. ด.. ด..”

“ตู๊ด ๆ !”

“ยืนยันตัวตนถูกต้อง..”

“เดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะด็อกเตอร์”  

คือเสียงคอมพิวเตอร์จากระบบ security แจ้ง

.

สุดท้ายแพรวก็ทำสำเร็จเธอหลอกระบบได้ง่าย ๆ ด้วยการอาศัยเทคโนโลยีจากโลกปัจจุบัน ที่พ่อค้าแม่ค้าใช้ขายของผ่านการแสกนจ่าย เธอก็เลยเดินขึ้นบันไดชั้นใต้ดินออกมาสู่ภาคพื้นได้อย่างสง่างาม

.

.

ประตูห้องเก็บของแง้มเปิดออก แพรวโผล่ขึ้นมา ณ จุดกึ่งกลางบ้าน พลันสังเกตเห็นจากนอกหน้าต่างว่าฝนโควิดด้านนอกนั้นหยุดตกแล้ว

.

“โอเค~! โล่งอกไปที~! หาหน้ากากครอบแก้วใส่สักอันแล้วออกไปข้างนอกกัน อีพีจะต้องรู้เรื่องนี้ สิ่งที่พ่อมันทำสำคัญกว่ายาคุมฉุกเฉินกันท้องของเราเยอะ”

.

ไม่รู้จริงไหมแต่โชคดีมากที่บ้านไม้พัง ๆ ที่สร้างขึ้นมาหลอก ๆ นี้ดันมีหน้ากากกันแก็สอยู่อันหนึ่ง มันถูกแขวนไว้ตรงหน้าประตูราวกับเป็นของ ๆ คุณพ่อที่จำเป็นจะต้องใช้เวลาออกนอกบ้าน เพราะนอกจากเจ้านี่แล้วก็ยังมีกุญแจรถ แล้วก็มีกุญแจมอเตอร์ไซต์แขวนรวมปะปนกันอยู่

.

“หึ! คนแก่ก็แบบนี้! พอสมองเลอะ ๆ เลือน ๆ ก็มักจะวางของไว้ที่เดิม ๆ เพื่อกันหลง ดูจากรอยแดดเลียแล้วคงแขวนไว้ตรงนี้ประจำสินะคะ หนูขอเอาไปใช้หน่อยนะคะพ่อ ขอบคุณค่ะ”

ประนมมือย่อเข่าถอนสายบัวอย่างสวยงาม พลางตวัดเอาหน้ากากกันแก็สเข้ามาครอบลงที่หน้าตัวเอง ณ เดี๋ยวนั้น ใกล้กันยังมีเสื้อกันฝน รองเท้าบูธที่แม้จะเบอร์ใหญ่เกินไซต์ผู้หญิงไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรป้องกันเชื้อโรคเลย

.

หลักฐานพร้อม อุปกรณ์พร้อม แต่งตัวเสร็จแพรวก็เปิดประตูหน้าบ้านผุ ๆ ออกไปสู่โลกภายนอก

.

“พ่ามมม!!!!”

.

สนามหญ้าแห้งกรอบหงิกหงอยใบเหี่ยวเฉา เดินย่ำเท้าลงมาเหยียบเบา ๆ แทบจะกลายเป็นฝุ่นขี้เถ้าปลิวล่องลอย แพรวกระชับหน้ากากกันแก็สให้แน่นขึ้นไปอีก เธอรู้ว่ามันไม่ใช่ของดีที่กันเชื้อได้แบบของบริษัท AP จึงต้องเช็ครอยต่อตรงคอว่าแนบสนิทดีไหม พลางทอดสายตามองสิ่งต่าง ๆ หลังพายุผ่านพ้นไปพร้อมกันไปด้วย

.

“ซีดดด!!!”

“โกลาหลมากอ่ะ แบบนี้จะติดต่ออีพียังไง”

.

เสาไฟหักโค่นขวางทางรถ ถนนแตกเป็นหลุมราวกับหลุมยุบที่เกิดจากการกัดเซาะของน้ำใต้ดิน สัญญาณเน็ตเป็นศูนย์ สัญญาณโทรศัพท์ไม่มี แทบเป็นไปไม่ได้ที่อีพีจะมาถึงที่นี่ได้ ติดต่อครั้งสุดท้ายพีบอกจะรีบมาหาแพรว แต่ดูจากความอเนจอนาถของสิ่งแวดล้อมแล้ว ต้องยอมรับเลยว่าค่อนข้างจะยาก รถประสบอุบัติเหตุเกินกว่าสิบคันซ้อน เจ้าหน้าที่กู้ภัยก็มีกันน้อยนิดแค่ 2 -3 คน บางทีอาจจะกระจายตัวไปช่วยที่ต่าง ๆ อยู่ ซึ่งนี่คือกลียุคโดยไม่ต้องสืบ คือมหาวิบัติที่หนักกว่าสึนามิหรือภูเขาไฟระเบิด แต่ละคนทำงานกันหนักมากและขณะที่แพรวเดินสืบเท้าออกมาจากสนามหญ้าหน้าบ้านช้า ๆ นั่นเอง เธอก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

.

“นี่ประเทศเรามาถึงจุดนี้แล้วเหรอ? ”

“จุดที่หน่วยกู้ภัยปอเต็กตึ้ง , ร่วมกตัญญู ต้องใส่ชุด PPE ออกมาเก็บศพ!?”

“(อีพี~! มึงถึงไหนแล้วเนี่ยะ~! มึงปลอดภัยดีรึเปล่า?)”