บทที่ 40 : อ๊อยยย!

“จะไปยากอะไรในเมื่อไม่มีลิมิตว่าให้ใส่รหัสได้กี่ครั้ง เราก็ใส่สุ่ม ๆ เดา ๆ จนกว่าจะถูกไปเลยสิ”

.

ว่าแล้วมือเรียวก็จ่อนิ้วไปที่แป้นกดทัชสกรีน สีของหน้าจอยังคงแดงฉานประหนึ่งสัญญาณเตือนว่าจะไม่ยอมให้ใครออกไปจากห้องเก็บตัวอย่าง DNA นี้ได้ง่าย ๆ 

.

“หนึ่ง ,  เก้า  ,  เก้า ,  เก้า"  

"1999 เอ้า! เอาปี ค.ศ.แรกที่เขียนไว้ในสมุดไดอารี่นี่แหละ มี 4 ตัวพอดีลองดูซิว่าใช่รึเปล่า?”

.

“ติ๊ด! , ติ๊ด! , ติ๊ด! , ติ๊ด!”

เกิดเสียงสัญญาณดังขึ้นในทุก ๆ ครั้งที่ลงน้ำหนักนิ้ว ฟังผ่าน ๆ เหมือนกับเสียงแป้นตัวเลขตามตู้ ATM หน้าธนาคาร

.

แต่ใครจะสนล่ะในเมื่อมันถูก! คุณพระช่วย! บอกแพรวทีว่าเธอฟลุ๊คหรือเธอฟลุ๊คกันแน่ เมื่อหน้าจอแดง ๆ ขนาดเกือบฟุตเปลี่ยนสีกลายเป็นสีเขียวพร้อมกับคำว่า “Open” ที่สว่างโพลงขึ้นมาแจ่มแจ้ง จากนั้นตัวล็อคสปริงข้างในก็ได้คลายตัวออก ทำให้ประตูเหล็กทั้งบานแง้มเปิดออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ ไม่มีควันฟุ้งแบบอลังการ มีแต่เศษขี้ฝุ่นของความปิดไว้นานที่กระจายพรมลงบนหัวแพรวพร้อมกับรอยยิ้ม

.

“อ่าฮ่ะให้มันได้อย่างงี้สิ! ทีเดียวผ่านเลยลำดับต่อไปก็แค่หาทางออกจากบังเกอร์นี้ให้ได้ก่อนที่พ่อจะตื่นขึ้นมา เป็นไปได้สูงที่แกจะฆ่าเราปิดปากในฐานะของคนนอกที่ล่วงรู้ความลับ”

“ฮู่ววว..น่ากังวลจังแฮะ!”

.

เธอค่อย ๆ ย่องเอาไดอารีไปวางคืนไว้ที่หน้าโซฟา จากจุดนี้มองตรงเข้ามาแพรวยังเห็นพ่อของพีนอนฟุบหน้าคาอยู่บนโต๊ะกินข้าว แกยังคงหลับใหลจากพิษน้ำเมา ปากขมุบขมิบพรั่นพรึงถึงแต่ภรรยาเก่าที่ล่วงลับไปนานแล้ว แต่ไม่ยักจะมีประโยคไหนที่พูดถึงพีอดีตลูกชายที่ตนทำพฤติกรรมบัดซบใส่เลย

.

แพรวกำลังล่กสุด ๆ พลางเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วห้องใต้ดิน จนกระทั่งเผลอทะลุโซนอยู่อาศัยมาถึงโซนที่เป็นห้องแล็บทดลอง เรียกได้ว่าสมกับเป็นอดีตนักวิทยาศาสตร์ของบริษัท AP จริง ๆ บรรยากาศขลังสุด ๆ พื้นที่เหยียบอยู่จากกระเบื้องก็ได้กลายเป็นแผ่นโลหะไปตอนไหนก็ไม่รู้ มีตะแกรงตาข่ายกั้นอยู่บนบางช่วงของพื้น ซึ่งพอมองลอดลงไปก็เห็นเป็นทางระบายน้ำเล็ก ๆ ที่น่าจะมีไว้สำหรับกำจัดของเสียหลังการทดลอง กล้องจุลทรรศน์พร้อม , อุโมงค์ทำ TC แสกนก็มี , ยังไม่นับรวมแท่งแก้วกับบิ๊กเกอร์รูปทรงต่าง ๆ ที่ต่างก็เดือดปุด ๆ อยู่ราวกับกำลังทดลองอะไรสักอย่างค้างเอาไว้

.

“โหอย่างกับในหนัง Sci-fi แหนะ! ของแบบนี้มีอยู่ในประเทศเราจริง ๆ เหรอเนี่ยะ? พ่ออีพีอย่างกับด็อกเตอร์สติเฟื่องเลยอ่ะ เฟื่องจริง ๆ นะขนาดเมียตายยังอุตส่าห์หาทางเอากลับมาประดิษฐานในร่างของลูกตัวเองได้~ บ้าไปแล้ว~!”

.

ปากบอกว่ารีบแต่พฤติกรรมนี่แสนจะสวนทาง และนี่แหละคือข้อเสียของแพรวนิสัยที่แก้ไม่หายของเธอก็คือการสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน ต่อให้เป็นภารกิจเร่งรีบที่เดิมพันด้วยชีวิต ถ้ามีเรื่องที่เธออยากรู้ล่ะก็มีอันต้องแวะเถลไถลทุกที หล่อนชำเลืองดูต้นทางซ้ายขวาว่าพ่อยังคงหลับอยู่รึเปล่า ตัดภาพมาอีกทีสาวเจ้าก็มูฟตัวเองเข้าไปถึงใจกลางโต๊ะเมนขนาดใหญ่ ที่ตั้งอยู่กลางห้องแล็บซะแล้ว

.

“ฮึบ!”

.    

สีเงินอะลูมีเนียมสะท้อนแสงแวววับเรียกร้องความสนใจ บนโต๊ะมีชิ้นส่วนอวัยวะมากมายวางอยู่บนเขียง ก้อนเนื้อทุกชิ้นถูกปักโยงใยไปด้วยสายไฟระโยงระยาง มิหนำซ้ำพวกมันยังคงเต้นตุบ ๆ ไปตามกราฟที่ขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่บนหน้าจอสถานะ ดูน่าขนลุกขนพองเป็นอย่างมาก

.

สาบานได้ว่าแพรวไม่เข้าใจในสิ่งที่เห็นเลย เธอเดาได้แต่เพียงว่านี่อาจจะเป็นโปรเจคของพีที่พ่อทำค้างเอาไว้ ในไดอารี่พ่อใช้คำว่า “พลาด” แต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าแกจะยอมแพ้ในเรื่องของพี จึงมีความเป็นไปได้ว่าอวัยวะเหล่านี้น่าจะอยู่ในขั้นตอนของการพัฒนา เพื่อเอาไปปลูกถ่ายให้แก่พีที่เป็นลูก

.

“บร๊ะ! ต้องใช้แน่! นี่ไงเห็นไหมมีรูปอีพีแขวนอยู่เต็มไปหมดเลย มีทุกมุมทุกองศาเลยด้วย อี๋! งั้นกล้ามแขนแกที่แท้ก็มาจากการปลูกถ่ายอวัยวะสิ มีตรงไหนอีกไหมอ่ะ? อวัยวะเพศชายใหญ่ ๆ เบิ้ม ๆ ของแกด้วยรึเปล่า? อี๋~! ”

.

สาวเจ้าสะอิดสะเอียน เธอกวาดสายตาแหงนขึ้นไปมองภาพถ่ายและชาร์จข้อมูลที่พ่อห้อยเอาไว้เหนือโต๊ะเมนกลางห้อง ลักษณะมันคล้ายกับภาพถ่ายตามร้านล้างฟิล์มที่มีเชือกเส้นหนึ่งขึงตึงเอาไว้ แล้วก็จะมีรูปถ่ายเป็นใบ ๆ ถูกยึดไว้ด้วยไม้หนีบห้อยระโยงระยางลงมาเป็นระยะ     

.

“นี่คุณเห็นลูกคุณเป็นตัวอะไรกันแน่ พีมันก็เป็นคนเหมือนกันนะมันมีชีวิตมีจิตใจ!”

.

“ถ้าถ่ายรูปเก็บหลักฐานไว้คุณคงไม่พ้นคุก ฉันจะถ่ายเก็บไว้ให้หมดเลยอย่างน้อยก็จะได้เอาให้อีพีดู!”

สองมือควักสมาร์ทโฟนขึ้นมา แต่เจ็บแสบตรงหว่างขาทุกครั้งที่นึกถึงถาพตอนมีเซ็กส์  

.

“ซีดดด! ให้ตายเถอะ! เราเสียวซ่านให้กับอวัยวะเทียมพวกนี้ได้ยังไงอุบาทว์ที่สุด!”

.

รูปถ่ายนับร้อยถูกบันทึกลงในเมมโมรี่ ยังไม่นับคลิปวีดีโออีกกว่า 20 นาที ที่แพรวบรรจงถ่ายเอาไว้เป็นหลักฐานถึงการมีตัวตนของคนในเงามืด แล็บลึกลับกำลังทำเรื่องวิปริตกับลูกชายตัวเองโดยที่คนเป็นลูกก็ไม่น่าจะรู้ตัว โชคดีมากที่ตลอดกระบวนการเก็บหลักฐานพ่อยังคงหลับใหล แพรวก็เลยทำการรื้อค้นได้ตามอำเภอใจ เลยเถิดไปถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่มีระบุไว้ในสมุดบันทึกเช่นกัน นั่นก็คือ

.

“พ่อคิดจะฆ่าพีด้วยไวรัส!”

เธอกระแอมเสียงสั่น พลันคิดในใจว่าถ้าหาไวรัสดังกล่าวเจอพีต้องเชื่อในคำพูดของเธอแน่ หลักฐานจะแน่นจนดิ้นไม่หลุด

.

ชักสีหน้าสะบัดเช็คคนเมาอีกครั้ง ปัจจุบันพ่อเปลี่ยนจากท่านอนคว่ำเป็นนอนหงาย พาดศีรษะเอนไปด้านหลังพับไปกับพนักเก้าอี้ น้ำลายยืดเต็มเสื้อเป็นสัญญาณบ่งชี้ว่าแกยังเมาอยู่ แพรวก็เลยได้ทีเธอมีเวลาถมเถเรื่องหนีจากที่นี่เลยกลายเป็นเรื่องลองไปพลางก่อน กล้องพร้อม มือถือพร้อม

.

“ไม่รู้ล่ะ! ถ้าไม่ได้อะไรอย่างน้อยทางออกของฉันก็คือท่อระบายน้ำใต้เท้าตรงนี้ ฉันยอมมุดท่อโสโครกนี้ออกไปก็ได้เพื่อคาบข่าวสำคัญไปบอกกับแกเลยนะอีพี”

“ชาติกำเนิดแกไม่ใช่ “กระเทย” เว๊ย! แกเป็นผู้ชาย! ผู้ชายที่ได้ฉันเป็นเมียแล้วอีกต่างหาก!”