INICIAR SESIÓNMella's POVMay sariling texture ang kadiliman. Sa ikaapat na araw ko na walang paningin, natutunan ko na ang mga pagkakaiba nito, ang malambot na dilim ng madaling-araw, na iba sa mabigat na dilim ng hatinggabi. Paulit-ulit ang paniniguro ng mga doktor na pansamantala lang ito, isang reaksyon lang ng katawan ko sa stress at sa mapanganib na taas ng aking blood pressure. Pero hindi nababawasan ng kaalaman ang tunay na takot sa dibdib ko.Ang mahinang tunog ng aking phone ay pumutol sa aking pag-iisip. Kinapa ko ito, nahanap ng aking mga daliri ang makinis na screen nito gamit ang muscle memory. Matapos ang tatlong araw na pagsasanay, sa wakas ay naperpekto ko na ang mga voice command."Hey gorgeous!" Ang boses ni Bianca ay pumuno sa silid sa pamamagitan ng text-to-speech function. "Kailangan ng mga contractor ng final approval sa mga kulay ng therapy room. Gusto mo bang mag-lunch at tingnan ang mga sample?"Sumikip ang aking lalamunan. Hindi ko pa nasasabi sa kanya ang kalagayan ko. Na
Mella's POVMabagal na nagbalik ang aking kamalayan, tila lumalangoy paakyat mula sa madilim na katubigan. Mabigat ang pakiramdam ng aking ulo, ang sakit ay pinalabo ng anumang gamot na ibinigay nila sa akin kahapon. Nanatiling naroon ang matinding kadiliman, hindi ang normal na dilim ng isang saradong silid o ng gabi, kundi isang bagay na buo at hindi matagos ng kahit ano.Isang bahagyang galaw ng hangin ang dumampi sa aking balat nang may kumilos sa malapit. Pagkatapos ay naamoy ko ito, ang pamilyar na bango ng mamahaling cologne na may halong amoy na tanging kay Leon lang. Animo’y mas tumalas ang iba ko pang pandama para punan ang nawala kong paningin, kaya naman ang kanyang presensya ay naging halos malinaw.Sinubukan kong bumangon, ang aking mga kamay ay hindi sigurado sa hindi pamilyar na kumot ng ospital. Agad kong naramdaman ang paglapit ni Leon, bahagyang lumubog ang kutson nang yumuko siya."Dahan-dahan," ang boses niya ay nanggaling sa kaliwa ko, paos na tila ba galing sa pa
Leon's POVNarinig ko ang malakas na pagkabasag ng kung anong babasagin na sinundan ng sigaw ni Mella na may matalim na takot. May kung ano sa boses niya na nagpalamig sa aking dugo. Hindi ito ang dati niyang tahimik na paghihinagpis, kundi purong pagpa-panic.Kumilos ang aking mga paa bago pa man makapag-isip ang aking utak. Nilaktawan ang mga hagdan nang dalawahan, narating ko ang kanyang silid saktong muling umalingawngaw ang isa pang sigaw sa dilim."Tulong! Tulungan niyo ako!"Ang tumambad sa akin ay nagpatigil sa tibok ng aking puso. Nasa sahig si Mella, napapalibutan ng nagniningning na mga bubog ng kristal na flower vase mula sa kanyang nightstand. Umaagos ang dugo mula sa kanyang paa kung saan siya nakatapak ng bubog, pero ang mukha niya ang kumuha ng atensyon ko, ang mga matang walang pokus, ang desperadong paraan ng pag-abot ng kanyang mga kamay sa kawalan."Mella?" maingat akong lumakad sa gitna ng mga bubog. "Anong nangyari?""Hindi ko—" napaos ang kanyang boses, umaagos a
Mella's POVBahagyang nagliliwanag ang screen ng aking laptop sa papalubog na liwanag ng hapon habang binubuksan ko ang aming group chat. Tatlong mukha ang lumitaw sa kani-kanilang window, ang nagniningas na pulang buhok ni Bianca na hindi maikakaila kahit sa maliit na frame, ang pamilyar at mainit na ngiti ni Brent, at ang sarili kong pagod na repleksyon na nakatitig sa akin."Nariyan na siya!" ang boses ni Bianca ay gumaralgal sa aking mga speaker. "Ang ating magaling na architect ay nagpakita na rin sa wakas.""Sorry na at na-late ako," sabi ko habang inaayos ang aking screen. "Chinicheck ko lang ang mga huling site survey.""Speaking of which," itinaas ni Brent ang isang tumpok ng mga papel, "may ilang idea ako tungkol sa layout ng therapeutic garden. Napakagaling ng pagkakasama nito sa mga existing na halaman, Mella, pero naisip mo na bang magdagdag ng butterfly garden? Magugustuhan iyon ng mga bata.""Napaka-brilliant nga niyan." Inabot ko ang aking sketchpad, pilit nang binubuo
Mella's POVNaging pamilyar na teritoryo ang mga pasilyo ng ospital sa nakalipas na apat na araw. Tuwing umaga, dumarating ako saktong nagsisimula nang ipinta ng araw ang skyline ng lungsod sa mga kulay ng ginto at rosas. Kilala na ako sa pangalan ng mga nurse sa early shift, binabati nila ako ng may malalambing na ngiti habang naglalakad ako patungo sa kwarto ni Mama.Ngayon ay wala ring pagkakaiba. Tumingala si Emilia, ang head nurse, mula sa kanyang station na may mainit na ngiti. "Good morning, Mrs. Hidalgo. Peaceful naman kagabi ang Mama mo.""May mga changes ba?" tanong ko, ang tanong na ito ay naging kasing-awtomatiko na ng paghinga ko."Nanatiling steady ang lahat ng mga indicator niya." Bahagyang lumapad ang ngiti ni Emilia. "Pumasok lang si Dr. Alejo para tingnan siya, in fact."Naabutan ko si Peter na nakatayo sa tabi ng kama ni Mama, masusing pinag-aaralan ang kanyang mga chart. May maiitim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata, at ang dati niyang malinis na hitsura ay na
Mella's POVMabagal na nagbalik ang kamalayan ko, para bang lumalangoy paakyat mula sa malalim na katubigan. Ang unang bagay na napansin ko ay ang tuloy-tuloy na pag-beep ng mga monitor, hindi sa akin, napagtanto ko, kundi mula sa kama sa tabi ko."Anong nangyari?" tanong ko, paos ang boses mula sa pagtulog.Isang nurse ang lumitaw sa tabi ko, may inayos sa monitor. "Nahimatay ka, dear. Bumigay na rin ang katawan mo sa stress at pagod."Maingat akong bumangon, medyo umiikot pa ang aking paningin. "Gaano ako katagal na nawalan ng malay?""Mga dalawang oras lang." Tinulungan niya akong ayusin ang aking mga unan. "Sabi ni Dr. Alejo, pure exhaustion lang daw ito. Kailan ka huling kumain?"Sinubukan kong alalahanin pero hindi ko na matandaan. Napa-tsk ang nurse bilang tanda ng hindi pagsang-ayon."Sabi ko na nga ba. Kailangan mong magpahinga at kumain nang tama." Sinuri niya ang aking vitals nang may mabilis na kilos. “By the way, maayos na ang kalagayan ng Mama mo. Naging successful ang op







