Mag-log inบทที่ 5
ภายในร้าน
“โห วันนี้ดูท่าทางคนเยอะจังเลยนะคะป้า” หลังจากที่จัดการกับตัวเองจากหลังร้านเสร็จฉันก็เดินออกมาทำหน้าที่ของตัวเองที่หน้าร้านตามปกติแบบที่ทำเป็นประจำต่อ
แต่ก็อดที่จะพูดถึงเรื่องที่ตนเองกำลังเห็นอยู่ไม่ได้เนื่องจากเบื้องหน้าของฉันนั้นดูเหมือนจะมีลูกค้าเยอะมากกว่าปกติทั้งที่ไม่ใช่วันหยุดหรือวันเสาร์อาทิตย์ทั่วไปด้วยซ้ำ
“สาเหตุนั้นคงจะเป็นเพราะพ่อหนุ่มโต๊ะนั้นละมั้ง” ป้าแกพูดพร้อมกับหันไปมองโต๊ะที่อยู่ด้านในสุดของร้านซึ่งเป็นโต๊ะที่ฉันไม่ได้สังเกตหรือหันไปมองเลยตั้งแต่เดินออกจากหลังร้านมา
“อย่างนั้นเองเหรอคะ คนดังเหรอป้า” เนื่องจากยังไม่มีอะไรให้ฉันทำมากมายเท่าไรนักในตอนนี้ฉันจึงใช้จังหวะนี้เดินเข้าไปช่วยป้าแกจัดจานตรงหลังเคาน์เตอร์แทน
และไม่ลืมถามเรื่องของโต๊ะนั้นต่อ ฉันมองไม่ค่อยถนัดนักหรอกว่าเจ้าของโต๊ะหน้าตาเป็นอย่างไรก็เลยต้องถามเอาจากคุณป้าแกแทน ใครมันจะไปมองเห็นกันผู้หญิงรายล้อมเยอะจนบดบังซะขนาดนั้น
“อืม...ป้าว่าไม่นะ” ป้าแกทำท่าทางเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่างอยู่จนสุดท้ายก็ตอบปฏิเสธออกมา
“เห๋ ~ ไม่ใช่คนดังแต่ผู้หญิงพากันล้อมวงซะขนาดนั้นเลยอ่านะป้า” ฉันพูดพร้อมกับหันไปมองที่โต๊ะดังกล่าวอีกครั้ง แต่รอบนี้ทำไมฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...
“เห็นพนักงานต่างพากันพูดว่าเจ้าของโต๊ะนั้นหล่อมาก ป้าเห็นแล้วก็ว่าหล่อนะดาเองก็ลองทำเนียนเข้าไปดูสิ” ขณะที่ฉันกำลังมองโต๊ะที่กำลังถูกพูดถึงกันนั้นอยู่ ป้าแกก็ยังคงเล่าเรื่องเจ้าของโต๊ะนั้นต่อไปไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“…” แต่สำหรับฉันทำไมถึงกลับรู้สึกบางอย่างแทน สายตาของใครกันที่กำลังจ้องมองมาที่เราแล้วทำไม...ฉันถึงได้รู้สึกกลัวมากขนาดนี้
“ดา”
“…” จนในที่สุดเป็นจังหวะที่ดูเหมือนสาวสวยตรงแถวโต๊ะนั้นจะลุกขึ้นพอดีทำให้ฉันปะทะเข้ากับเจ้าของสายตาอันน่ากลัวเข้า เพราะแสงในร้านไม่ได้สว่างมากนักจึงทำให้ฉันเห็นหน้าของเขาไม่ชัด
จะเห็นก็เพียงแค่เสี้ยวหน้าจากแสงที่ส่องเข้าไปถึงและดูเหมือนเจ้าตัวกำลังนั่งเท้าคางพร้อมกับจ้องมองมาที่ฉัน ถึงแม้จะเห็นไม่เต็มทั้งหน้าแต่ฉันกลับรู้สึกว่าเขาคนนั้นเหมือนจะไม่ชอบหรือเกลียดฉันเข้าไส้เอามาก
ทั้งแววตาทั้งรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวของเขามันทำให้ฉันรู้สึกกลัวมากอย่างบอกไม่ถูก คนเราจะแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาได้อย่างชัดเจนขนาดนี้กันเลยเหรอ
เขาก็แค่มนุษย์ธรรมดาเหมือนกับฉันไม่ใช่หรือไงกันแต่ทำไม...ทำไมเขาถึงดูน่ากลัวได้มากขนาดนี้
“ดาเป็นอะไรไป” เสียงของป้าเอ่ยเรียกฉันออกมาด้วยความเป็นห่วง
“ปะ...เปล่าค่ะป้า” ฉันรีบหันกลับมาพร้อมกับถอนหายใจอย่างรู้สึกโล่งอกที่ไม่ต้องสบเข้ากับดวงตาอันน่ากลัวของเขาคนนั้นต่อแล้ว
“แอร์ที่ร้านก็ออกจะเย็นนิแล้วทำไมดาเหงื่อออกเยอะขนาดนี้เลยล่ะ ? ไม่สบายหรือเปล่าลูก” ป้ารีบเอามือเข้ามาอังที่หน้าผากของฉันทันทีที่เห็นว่าฉันเหงื่อไหลออกมาเยอะกว่าปกติทั้งที่ในร้านออกจะเย็นอย่างกับอยู่ขั้วโลกเหนือขนาดนี้
ถ้ามีคนมาเห็นเหมือนอย่างที่ป้าเห็นไม่ตกใจก็แย่แล้ว
“มะ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะป้า”
ขนาดฉันเองก็ยังตกใจที่ตัวเองเหงื่ออกมาเยอะขนาดนี้เลยเท่านั้นยังไม่พอสายตากับความรู้สึกเมื่อกี้ก็ยังคงอยู่แม้ฉันจะเลิกสนใจโต๊ะนั้นไปแล้วก็ตาม
ดูเหมือนว่าเจ้าของนัยน์ตาอันแสนน่ากลัวคู่นั้นก็ยังคงไม่เลิกที่จะจ้องฉันอยู่ดี
หลังเลิกงาน
“ไม่ตอบกลับมาเลยแฮะ” ฉันวางมือถือของตัวเองลงในล็อกเกอร์ขณะที่กำลังจะถอดเครื่องแต่งกายพนักงานออก
ส่วนเรื่องที่ฉันกำลังบ่นอยู่นั้นก็คือข้อความที่ฉันส่งไปหารันตั้งแต่ก่อนออกมาทำงานจนในตอนนี้เลิกงานแล้วเธอก็ยังไม่มีท่าทีที่จะตอบกลับมาหรืออ่านข้อความของฉันเลยสักนิด
“ในที่สุดก็เจอคนที่ทำให้มึงรู้จักคุณค่าชีวิตคนอื่นมากกว่าแค่ชีวิตน้องสาวของตัวเองได้แล้วสินะ” เวหาพูดพร้อมกับส่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจในเพื่อนคนนี้ให้กับดอนซึ่งเป็นเพื่อนที่เวหารักมากที่สุดที่เวหาพูดแบบนี้ก็เป็นเพราะว่าตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกันดอนไม่เคยเห็นคุณค่าชีวิตของใครเลยนอกจากของน้องสาวตัวเองซึ่งเธอคือสิ่งสำคัญมากที่สุดของดอนเลยก็ว่าได้เพราะงั้นกับคนอื่นดอนจึงสามารถฆ่าได้อย่างไม่มีสามัญสำนึกอย่างที่มนุษย์ควรจะมีและในวันนี้เวหาได้เห็นแล้วว่าเพื่อนของเขาเปลี่ยนไปมากแค่ไหน“ทำไมมึงถึง...” แน่นอนว่าดอนยังคงรู้สึกช็อกกับสิ่งที่เห็นอยู่ไม่สิ...ถ้าจะพูดให้ถูกก็ทั้งช็อกและดีใจมากกว่าที่เวหาเพื่อนของตนยังไม่ตาย“เรื่องมันซับซ้อนมึงก็น่าจะรู้ดีนิว่าความคิดของพวกคนเบื้องบนในองค์กรมันเอาแน่เอานอนไม่ได้อยู่แล้ว” ชายน่าเกรงขามเป็นฝ่ายเฉลยออกมาให้เองว่าทำไมเวหาถึงมีชีวิตอยู่มาได้จนทุกวันนี้ถ้าสำหรับคนทั่วไปนี่อาจจะไม่ได้เรียกว่า ‘เฉลย’ เลยด้วยซ้ำเพราะไม่เห็นว่าจะมีใครอธิบายอะไรแต่สำหรับดอนหรือเวหาต่างรู้ดีว่าหากต้องการจะหาคำอธิบายจากคนเบื้องบนต่อไปก็คงเห็นทีจะเสียเวลาเปล่าในเมื่อรู้แล้วว่าเวหา
แต่ครอบครัวฝ่ายที่ดูแลรันกับพี่ดอนมาซึ่งเป็นคนขององค์กรก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้และไม่ได้น้อยใจที่พี่ดอนเลือกอีกฝ่ายให้เป็นผู้ใหญ่ในงานแต่งครั้งนี้ให้เนื่องจากพวกเขาเข้าใจดี“ตื่นเต้นไหม ?” เสียงของรันเอ่ยขึ้นจนฉันต้องสลัดเรื่องในอดีตที่ตนกำลังคิดเพลิน ๆ อยู่ออกไปแทน“มากเลย ดากลัวทำผิดคิวด้วย” ฉันตอบเธอออกไปตามความจริงทั้งตื่นเต้นทั้งกลัวไม่รู้มาก่อนเลยว่าการแต่งงานจะมีขั้นตอนละเอียดแบบนี้ก็ถึงว่าฝ่ายจัดงานชอบนัดให้ฉันกับพี่ดอนมาซ้อมก่อนถึงงานวันจริงอยู่บ่อยครั้งทีแรกไม่เข้าใจหรอกนะถ้าพูดตามตรงแต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงต้องซ้อมเพราะพวกเขาคงอยากให้งานของเราสองคนออกมาดีที่สุดการแต่งงานในชีวิตมีครั้งเดียวนี่เนอะก็ต้องจัดเต็มจัดใหญ่ไม่แปลกหรอก“เอาน่า” รันใช้มือตบลงที่บ่าของฉันเพื่อหมายจะปลอบใจตอนนี้เราสองคนรอเพียงแค่เวลาจนกว่าทีมงานจะขึ้นมาตาม ก่อนหน้านี้เขาให้เลือกว่าอยากให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อนฉันก็เลยเลือกรันเพราะเธอคือเพื่อนสนิทของฉันเพียงคนเดียวฉันจึงรู้สึกสบายใจกว่าถ้าหากมีรันมาอยู่ด้วยกันก่อนงานเริ่มถ้าหากถามว่าทำไมไม่เลือกพี่ชายละก็...รายนั้นตื่นเต้นยิ่งกว่าฉันเสียอีกถ้
สำหรับฉันรู้แต่แรกอยู่แล้วว่าใจของตัวเองตอบตกลงออกไปเป็นพันครั้งได้แล้วมั่งเกี่ยวกับเรื่องของการแต่งงานฉันมั่นใจว่าพี่เขาจะปกป้องฉันได้อย่างที่พูดแต่ที่สับสนเพราะฉันเองก็ไม่อยากให้พี่ชายมาน้อยใจกับคำตอบของฉันเพราะฉันอยากให้ทุกคนมีความสุขกันมากกว่าฉันไม่อยากแต่งงานโดยมีคนไม่เห็นด้วยแบบนี้มันก็เลยทำให้ฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นต้นเหตุให้พวกเขาสองคนไม่พอใจกันแล้วต่อไปจะมีความสุขกันได้เหรอ...จริงไหม ?“ดาหนูอยากแต่งงานกับพี่เขาหรือเปล่า ?” ครั้งนี้เป็นคุณพ่อที่เอ่ยถามท่ามกลางความเงียบสงบของทุกคน“หนู...” อย่างที่บอกว่าภายในใจของฉันมันพร้อมที่จะพูดออกไปอย่างเต็มปากว่า ‘อยากแต่งค่ะ’ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่พูดไม่ออกนอกจากมองพี่ดาวเหนือด้วยความกังวลใจแทนฉันไม่อยากให้พี่เขาสองคนต้องมาทะเลาะกันแบบนี้เลยด้วยซ้ำมันน่าหนักใจมากเลยที่ฉันต้องมาตอบเรื่องพวกนี้แล้วถ้าตอบออกไปว่า ‘ไม่แต่ง’ เพื่อให้พี่ชายตัวเองสบายใจถ้างั้นพี่ดอนก็ต้องเป็นฝ่ายเสียใจนะสิแบบนั้นฉันก็ทำไม่ลงอีก“พี่เคยบอกหนูแล้วใช่ไหมคะว่าพี่ไม่ชอบเวลาที่หนูขมวดคิ้วแบบนี้ไม่ว่าคำตอบจะออกมาเป็นแบบไหนพี่รับได้ทั้งหมดเพราะงั้นอย่าเครียดเลย
บทที่ 30 END“ผมเข้าใจคุณนะคุณดาวเหนือเพราะผมเองก็มีน้องสาวเหมือนกันและการที่มีผู้ชายประวัติไม่ดีอย่างผมเข้าในชีวิตน้องสาวของคุณแบบนี้มันคงเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับได้” ครั้งนี้เป็นพี่ดอนที่เป็นฝ่ายพูดออกไปด้วยท่าทางจริงจังจริงใจเหมือนอย่างที่พี่เขาชอบทำเป็นประจำทุกครั้ง“ใช่! งานที่คุณเคยทำมามันอาจส่งผลกระทบกับน้องสาวของผมในอนาคตได้คุณกล้ารับปากเลยหรือเปล่าว่าจะไม่มีใครจ้องทำร้ายคุณอีกและมาใช้น้องสาวของผมเพื่อเป็นเครื่องมือเหมือนอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับน้องสาวของคุณ” พี่ดาวเหนือเองก็หยิบยกประเด็นหลักขึ้นมาพูดแบบที่ตรงกับเหตุการณ์จริงมากที่สุดจนฉันเองยังเผลอคิดตามในสิ่งที่พี่ชายพูดจนมันทำให้ฉันมีความรู้สึกขึ้นมาเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้“ผมยอมรับว่าสิ่งที่คุณพูดออกมามันคือเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้” พี่ดอนพูดพร้อมกับหันหน้ามามองฉันจากนั้นพี่เขาก็นำมือของตัวเองมากุมลงบนมือของฉันอย่างแผ่วเบาเสมือนว่าอยากให้ฉันได้ฟังในสิ่งที่พี่เขากำลังจะพูดหลังจากนี้ให้ดี“ผมไม่สามารถรับปากได้ว่าในอนาคตจะมีใครจ้องทำร้ายอีกหรือเปล่าซึ่งมันคือผลจากงานในอดีตของผมและผมเองก็ย้อนกลับไปแก้ไขมันไม่ได้ด้วยเช่นกัน
พ่อในทีนี้อาจจะไม่ใช่คนที่สายเลือดเดียวกันก็จริงแต่ยังไงเขาก็คือคนที่ก่อตั้งองค์กรและรับเด็กกำพร้าที่ถูกครอบครัวจริง ๆ ขายใช้หนี้มาพูดแบบนี้น่าจะเข้าใจได้ง่ายกว่า“พอดีลืม” ชายน่าเกรงขามตอบออกมาเพียงแค่ไม่กี่คำและคำตอบของเขาชายชราเองก็รู้ว่ามันไม่ได้มีความหมายอย่างที่เจ้าตัวพูดสักนิดชายชรารู้ว่าเด็กตรงหน้าคนนี้ตั้งใจช่วยเหลือซีเรียซมาแต่แรกอยู่แล้ว สำหรับเขาไม่ว่าคนในองค์กรทำอะไรก็ย่อมรับรู้มาโดยตลอดและก็เฝ้าสังเกตดูอยู่ทุกครั้งรวมถึงเรื่องนี้ด้วยที่เด็กของเขาได้กระทำลงไปซึ่งเป็นการหาหลักฐานเพื่อช่วยให้ซีเรียซรอดพ้นข้อกล่าวหาจนทำให้ต้องเสียคนในองค์กรไปเยอะพอสมควรเพราะฝ่ายศัตรูดันมีคนหนุนหลังที่ดีแต่เพียงสู้องค์กรของเขาไม่ได้นั้นคือสิ่งที่ชายชราคนนี้ภาคภูมิใจไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งขององค์กรหรือจะเป็นความรู้สึกของเด็กตรงหน้าที่ในอดีตของเด็กคนนี้หากได้รับรู้มาอย่างดีมันอาจจะทำให้แปลกใจได้เหมือนอย่างที่ชายชราคนนี้เป็น จนถึงจนาดต้องเดินทางมาหาเจ้าเด็กหัวดื้อคนนี้เพื่อจะถามเองกับปากแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าชายชราคนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องถามอีกต่อไปแล้วเพราะคำตอบที่เห็นมันชัดเจนจนเขาไม่ต้อง
แต่ถ้าหากอยู่กันสองคนขึ้นมาแล้วละก็จะได้เห็นอีกหลากหลายมุมที่คนอื่นไม่มีโอกาสได้เห็นเหมือนกันกับฉันหรอกนะจะบอกให้ :p“ดาก็ไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้วสักหน่อย พี่เถอะคิดดีแล้วจริงเหรอคะ” ฉันจ้องมองคนตรงหน้าด้วยใจที่สั่นกลัวเล็กน้อยแค่กลัวคำตอบที่จะได้รับกลับมาก็เพียงเท่านั้น“พี่ไม่เคยคิดเลยต่างหากเพราะที่ผ่านมาพี่ใช้ตรงนี้ตัดสินใจมาตลอดรวมถึงเรื่องแต่งงานด้วย” พี่ดอนไม่ได้ทำเพียงแค่พูดอย่างเดียวแต่พี่เขากลับเอื้อมมือมาจับที่ข้อแขนของฉันจากนั้นก็ออกแรงดึงให้มือฉันแนบลงบนหน้าอกของพี่เขาจนฉันรู้สึกถึงแรงเต้นหัวใจของคนตรงหน้าซึ่งเต้นแรงไม่ต่างไปจากของฉันเลยสักนิดเดียว“ดาทำอาหารไม่เก่ง งานการก็ยังไม่คงที่ดีแล้วก็ดาอาจจะไม่ใช่แม่ที่ดีของลูกด้วยพี่ดอนยังอยาก...” ฉันเงียบลงในประโยคสุดท้าย“ไม่ต้องคิดอะไรมากไปกว่านี้แล้วรู้แค่เพียงว่าพี่จะเป็นฝ่ายดูแลหนูเองหลังจากนี้ก็พอโอเคไหมคะ ?” พี่เขาดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้จากนั้นก็ลูบมือลงที่หลังของฉันหมายที่จะปลอบใจไม่ให้ฉันคิดไปมากกว่านี้“ค่ะ” ฉันซบหน้าลงบนอกที่อบอุ่นของพี่เขาชีวิตของฉันตอนนี้เหมือนทุกสิ่งอย่างมันเต็มอิ่มลงตัวไปหมดแล้ว“ไม่ว่าจะเป็นหนูหรื







