All Chapters of DANGEROUS ASSASSIN พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำณ วัดร้างแห่งหนึ่ง“ไงมึง...” ท่ามกลางความเงียบสงบและไร้เสียงพูดคุยจากผู้คนบริเวณรอบข้างจะมีก็แต่เพียงเสียงของลมที่พัดเข้ามาเพียงเท่านั้นทว่าในความเงียบสงบนี้ก็ต้องถูกทำลายลงไปเมื่อเสียงของชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาหล่อราวกับนายแบบไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็อดไม่ได้ที่จะอุทานพูดว่า ‘หล่อ’ ออกมาได้อย่างไม่รู้สึกเปลืองคำเลยแม้แต่น้อยนอกจากใบหน้าที่เด่นชัดในเรื่องความดึงดูดและเสน่ห์อันล้นเหลือแล้ว รูปร่างของเขาก็ยังกำยำในระดับที่พอดีกับส่วนสูงของร่างกาย หากดูเพียงผิวเผินก็พอจะเดาได้ว่าชายหนุ่มคนนี้คงจะชอบออกกำลังกายและดูแลสุขภาพของตัวเองเป็นอย่างดีแน่นอน“…” ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจากอีกฝ่าย ไม่ใช่เพราะว่าอีกฝ่ายโกรธหรือไม่อยากพูดคุยด้วยหรอกนะ เพียงแต่ว่าเขาคนนั้นไม่สามารถพูดคุยกับชายหนุ่มได้อีกแล้วต่างหาก...หลายปีก่อนหน้านี้“ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกนะที่เราสองคนต้องมาทำงานด้วยกันแบบนี้ สงสัยท่าทางงานนี้คงจะยากน่าดูแน่เลย^^” เสียงของชายหนุ่มผิวเข้มหน้าตาดีเอ่ยพูดขึ้นมาหลังจากที่ได้อ่านคำสั่งในข้อความผ่านทางมือถือเครื่องเล็กซึ่งถูกออกแบบมาให้กับคนพิเศษอย่างพวกเขาได้ใช้ในการรับข้อมูลข่าวสา

บทที่ 1หมู่บ้านบุญยกร21.00 น.ปัง ๆ“ดา!”“อือ...” ฉันสะลึมสะลือเปล่งเสียงในลำคอขานตอบคนด้านนอกห้องออกไปด้วยความงัวเงีย และคงคิดว่าระดับเสียงเพียงเท่านี้คงทำให้คนด้านนอกห้องของฉันจะต้องไม่ได้ยินแน่ ๆ แต่ก็นะช่างเถอะ เพราะฉันอยากนอนต่ออีกสักแป๊บหนึ่ง“วนิดา!”“ค่าแม่!” จากที่งัวเงียอยู่ก็ต้องรีบเด้งตัวขึ้นมานั่งอัตโนมัติพร้อมกับเปล่งเสียงดังขานตอบออกไปให้คนด้านนอกได้ยินว่าเรานั้นตื่นแล้ว สุดท้ายก็ต้องหยุดความคิดอยากที่จะนอนต่อเอาไว้เมื่อคนด้านนอกห้องเปล่งเสียงออกมารอบนี้แสดงถึงความโมโหและโกรธเป็นอย่างมาก“จริง ๆ เลยนะให้ตายสิ รีบอาบน้ำและลงมาทานข้าวได้แล้ว! เดี๋ยวก็ได้ไปทำงานสายกันพอดี ไม่รู้งานอะไรกันถึงได้ต้องออกไปทำดึกดื่นป่านนี้” เสียงบ่นของแม่ค่อย ๆ เบาลงบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าท่านนั้นคงกำลังจะเดินลงไปชั้นล่างแล้วนั้นเอง“โอ๊ย ~ ง่วงชะมัดเล้ยย” ฉันบิดขี้เกียจเล็กน้อยพลางหันหน้าไปมองนาฬิกาตั้งโต๊ะลายการ์ตูนสุดแสนน่ารักคาวาอี้ไปด้วยว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลากี่โมงแล้ว“สามทุ่มเหรอ อืม...ยังพอมีเวลาอยู่แฮะ” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่รีบร

บทที่ 2หลายนาทีผ่านไป“ขออนุญาตค่ะ” ฉันพูดแบบเดิมก่อนที่จะเสิร์ฟของหวานที่ขึ้นชื่อของทางร้านลงบนโต๊ะของลูกค้า และแน่นอนว่าพวกเธอทุกคนต่างมองฉันอย่างไม่เข้าใจ“เอ่อ...คือโต๊ะพวกเราไม่ได้สั่งนะคะ” ผู้หญิงท่าทางดูใจดีและน่ารักที่อยู่ในกลุ่มของดารันเป็นฝ่ายอาสาพูดขึ้น“พอดีว่าคุณผู้ชายทางด้านนั้นเขาเป็นคนสั่งให้ค่ะ” ฉันเอ่ยอธิบายออกไปพร้อมกับผายมืออย่างมีมารยาทไปทางด้านโต๊ะของผู้ชายหน้าหม้อชอบหลีสาวพวกนั้นและพอเห็นว่าฉันได้ทำตามอย่างที่สั่งแล้วพวกเขาก็รีบทำหน้ายิ้มโดยทันทีที่เหล่าสาวสวยกลุ่มนี้ได้ก้มหัวให้เป็นแนวว่าขอบคุณนะคะอะไรทำนองนี้“ไม่ถึงหนึ่งนาทีเชื่อฉันสิ” แต่ระหว่างนั้นที่ฉันยังไม่ได้เดินออกไปจากโต๊ะเมื่อเสิร์ฟของหวานเสร็จก็มีผู้หญิงที่ดูท่าทางน่าจะแรงที่สุดในกลุ่มเนื่องจากการแต่งตัวของเธอเผ็ดและแซ่บมากได้พูดอะไรสักอย่างออกมา“อะไรเหรอ ?” ฉันละความสนใจไปเพราะมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันแล้วอีกอย่างพวกเธอก็ไม่ได้จะสั่งอะไรเพิ่มฉันจึงทำการเดินไปยืนอีกที่แทนแต่ก่อนจะเดินออกมาเสียงของดารันเธอก็เอ่ยถามเพื่อนด้วยความสงสัย“รอดูสิจ๊ะ^^” แน่นอนว่าระยะที่ฉันยืนอยู่กับระยะโต๊ะของกลุ่มนางฟ้

“ใช่ค่ะ^^” ฉันเองก็ยังคงปั้นหน้าโกหกและยิ้มออกไปเหมือนเดิม“งั้นฉันขอตัวก่อนนะไว้เจอกันใหม่นะทุกคน”ดารันรีบบอกลาเพื่อนของเธออย่างรีบร้อนและลุกขึ้นเดินออกไปอย่างไวจนเพื่อนของเธอแต่ละคนได้แต่นั่งอ้าปากมองอย่างงุนงงฉันเองก็ไม่รอช้ารีบเดินตามดารันออกไปด้วยเช่นกัน พอมองไปทางคุณป้าดูเหมือนท่านจะยกนิ้วให้กับฉันด้วย หวังว่าป้าจะมองหนูเป็นเด็กดีอยู่เหมือนเดิมนะคะ ;-;ด้านนอกของร้าน“พี่ฉันเขาอยู่ตรงไหนเหรอคะ ?” เมื่อเราสองคนเดินออกมานอกร้านกันแล้วดารันเธอก็พูดถึงพี่ชายของเธอทันที“ขอโทษด้วยนะคะคุณดารัน พี่ชายของคุณไม่ได้มาหรอกค่ะ” ฉันเอ่ยขอโทษเธอออกไปพร้อมกับก้มหัวลงเล็กน้อย“อ้าว” เธอแค่อุทานออกมาเพียงเท่านั้น“คือดาเห็นว่าสีหน้าของคุณดารันดูไม่สู้ดีนักก็เลย...”“ขอบคุณนะคะ ตอนแรกรันคิดว่าคุณดาจะมองไม่ออกเสียอีก^^” ระหว่างที่ฉันพูดอยู่ดารันเธอก็เอ่ยขอบคุณออกมาโดยไม่รอให้ฉันได้พูดจนจบ“ดาเองก็ไม่มั่นใจหรอกค่ะว่าคุณดารันอยากให้ช่วยหรือเปล่าแต่พอดีคุณป้าที่ทำงานกับดาด้วยเขาบอกว่าเราควรเข้าไปช่วยคุณดารันดูน่ะค่ะ” ฉันรีบยกความดีความชอบไปให้กับคุณป้าทันที เพราะถ้าไม่ได้คุณป้าฉันเองก็คงยังไม่รู้แล

“ไอ้หนูเอ๊ย คนเราก็ทำได้แค่นี้แหละแต่ในความเป็นจริงเป็นอย่างไรทุกคนที่นี่ต่างรู้กันดีทั้งนั้น” ลุงแกพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาส่วนฉันก็แค่ยิ้มให้ลุงแกไปแล้วก็ขี่จักรยานไปตรงที่จอดของจักรยานแทนที่ลุงแกพูดออกมาแบบนี้นั้นก็เป็นเพราะว่าเจ้าของตลาดค่อยข้างเป็นคนที่ขี้เหนียวและไม่สนใจใครเห็นว่าเงินเดือนของลุงและพนักงานคนอื่นตอนเข้ามาเท่าไหนปัจจุบันผ่านมาหลายปีก็ยังคงเท่าเดิมทั้งที่ตลาดแห่งนี้ก็มีชื่อเสียงมากขึ้นแล้วสุดท้ายก็ไปลงเอยด้วยการขึ้นราคาค่าแผงของแม่ค้าและก็บังคับให้ขายในราคาที่ถูกเหมือนเดิมแต่ถึงจะเป็นแบบนี้หลายเจ้าก็ยังคงสู้ทนที่จะขายที่นี่กันเพราะอย่างที่บอกว่าตลาดแห่งนี้ดัง มาขายวันต่อวันยังไงก็ขายออกขายหมดอยู่แล้วพวกลุงป้าแกก็เลยกัดฟันสู้กัน ฉันเองก็สงสารนะเพราะบางครั้งฉันก็เคยแอบเห็นพวกลุงป้าแกไปแอบนั่งร้องไห้และพูดถึงเรื่องนี้กันอยู่บ้างเจ้าของก็เหลือเกิน คิดได้ไงขึ้นค่าแผงแต่ให้ขายราคาเท่าเดิมไม่รู้เอาสมองส่วนไหนคิด ฉันมาที่นี่บ่อยมากไม่เคยเจอหน้าเจ้าของตลาดเลยวันนี้แหละที่ฉันอยากจะดูหน้าให้ได้ว่าทำไมทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำกับคนหาเช้ากินค่ำได้ลงคอแบบนี้“อ้าวหนูดา! รอบนี้เองไ