EP. 04｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (2/2)

“คุณผู้หญิง!” เสียงของป้าแม่บ้านอาวุโสเอ่ยขึ้นอย่างดังเมื่อตนเห็นว่าท่านผู้หญิงอันเป็นที่รักขณะนี้กำลังนั่งอยู่กับพื้นพร้อมด้วยแก้วกาแฟที่หล่นแตกอยู่ข้างกาย

ใบหน้าของท่านผู้หญิงของเธอดูมีอาการตกใจแถมยังมีน้ำตาไหลออกมาอีกด้วย ยิ่งเห็นแบบนั้นเธอก็ยิ่งตกใจเข้าไปกันใหญ่

“ลูกแม่...”

ภรรยาอันเป็นที่รักของผู้นำตระกูลอภิภูพัฒนธาดาเอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบาพร้อมกับเอื้อมมือออกไปอย่างเชื่องช้าเพื่อหมายที่จะแตะไปที่หน้าจอทีวีซึ่งกำลังฉายภาพของใบหน้าเด็กสาวคนหนึ่งอยู่

“ไม่ใช่น้องหรอกนะครับคุณแม่” เสียงของชายหนุ่มที่ตอนนี้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยของท่านธิติสรณ์ อภิภูพัฒนธาดา

ซึ่งก็คือพ่อของเขาเองและยังเป็นผู้นำตระกูลอภิภูพัฒนธาดาอีกด้วยเพื่อหมายที่จะเรียนรู้และสืบสานงานต่าง ๆ ต่อจากผู้เป็นพ่อได้เอ่ยพูดขึ้นมา พร้อมกับสั่งให้แม่บ้านแถวนั้นเปลี่ยนช่องของทีวีไป

เรื่องการจากไปของน้องสาวส่งผลกระทบต่อผู้เป็นแม่มากเขาจึงเป็นห่วงกลัวว่าคุณแม่ของเขาจะอาการกำเริบขึ้นมาอีกจึงไม่อยากให้ท่านได้เห็นอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้แทน

คนในตระกูลต่างรู้กันดีว่าลูกสาวคนสุดท้องได้เสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนแล้ว

“แม่คิดถึงน้องจังเลยดาวเหนือ” ผู้เป็นแม่เอ่ยพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นเทาจนลูกชายอย่างเขาได้ฟังและได้เห็นสีหน้าของผู้เป็นแม่ถึงกลับรู้สึกผิดออกมาอย่างบอกไม่ถูก

หากตอนนั้นเขาดูแลน้องสาวให้ดีไม่ปล่อยให้อยู่คนเดียวขณะที่กำลังเล่นกันอยู่ครอบครัวของพวกเราก็คงไม่ต้องมีใครมาเสียใจเหมือนอย่างทุกวันนี้

และถึงแม้จะไม่มีใครโทษหรือพูดว่าเขาเป็นคนผิดแต่ตัวของเขาเองรู้ดีว่าตนเป็นต้นเหตุที่ทำให้น้องหายไปจนสุดท้ายถูกพบว่าเสียชีวิตไปแล้ว

หลายวันผ่านไป

ดอน Talk

เดโม่บาร์แอนด์ไนต์คลับ

“…” ผมนั่งจ้องมองรูปภาพบางอย่างในมือถืออยู่ที่โต๊ะของตัวเองซึ่งเป็นมุมอับของร้านพร้อมกับเงยหน้าขึ้นหมายเพื่อจะเช็กว่าคนในรูปที่ผมกำลังหาได้อยู่ที่นี่หรือเปล่า

ถึงแม้ผมจะเลือกนั่งตรงนี้เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจแล้วก็ตาม แต่สุดท้ายก็ยังคงมีผู้หญิงหลายคนต่างจ้องมองและพยายามที่จะมาชนแก้วกับผมอยู่ตลอดเวลา

สวัสดีครับผมชื่อดอน(จบการแนะนำตัว=_=)

“ขอโทษนะคะ ไม่เคยเห็นคนหล่อแบบคุณมาก่อนเลยเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรกอย่างนั้นเหรอคะ^^” ผมละสายตาออกจากการตามหาเป้าหมายที่ยังคงหาไม่เจอเพื่อที่จะมาสบตากับผู้หญิงที่ดูน่ารักคนนี้แทน

“ใช่ครับ” ผมตอบเธออกไปอย่างเป็นมิตรและไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะต้องปฏิเสธการพูดคุยกับสาวสวยอย่างเธอ

“แล้วนี่มาคนเดียวเหรอคะ ?” เธอขยับย้ายที่มานั่งลงตรงด้านข้างผมแทนพร้อมกับเอนตัวเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิมเล็กน้อย

“ครับ” เธอแสดงสีหน้าออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังพึงพอใจกับคำตอบของผมเป็นอย่างมาก

“แหม~ เหมือนกันเลยค่ะแบบนี้จะว่าอะไรไหมถ้าหงส์อยากจะขอมานั่งกับคุณ...”

“ดอนครับ” เพราะการเว้นจังหวะพูดของเธอมันบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าต้องการอะไรผมจึงตอบออกไปตามที่เธอต้องการ

“อ๋า ~ ถ้าอย่างงั้นหงส์สามารถย้ายโต๊ะเพื่อมานั่งกับคุณดอนด้วยได้ไหมเหรอคะ พอดีว่านั่งคนเดียวแล้วรู้สึกไม่สบายใจอ่าค่ะ” เธอพูดพร้อมกับทำหน้าเหมือนเชิงขอร้องขอความเห็นใจ

“ได้สิครับคุณหงส์”

นิดา Talk

“ดา! ทำไมทำหน้าบูดอย่างนั้นกัน แบบนี้ลูกค้าก็กลัวกันหมดสิทำหน้าให้มันแฮปปีหน่อย” เสียงผู้จัดการเอ่ยต่อว่าฉันทันทีที่เห็นว่าฉันเดินเข้าร้านมาแล้วใบหน้าของฉันมันเต็มไปด้วยอาการของคนอารมณ์ไม่ดี

“ขอโทษค่ะ” ฉันรีบปรับสีหน้าทันทีที่ผู้จัดการเอ่ยทัก

“ดาเป็นอะไรไปลูก” คุณป้าใจดีเดินเข้ามาถามฉันขณะที่ผู้จัดการได้ออกไปแล้วและเป็นจังหวะที่ฉันกำลังจะเดินไปเปลี่ยนเป็นชุดพนักงานพอดี

“หนูทะเลาะกับแม่ค่ะป้า” ฉันพูดออกไปอย่างห่อเหี่ยวใจ

“อ้าว! ป้าถามได้ไหมลูกว่าทะเลาะอะไรกันหนูถึงได้มีสีหน้าไม่สู้ดีแบบนี้” คุณป้าเองก็คงอยากให้ฉันระบายออกมาเพื่อที่จะได้เป็นที่ปรึกษาให้

“แม่โกรธที่หนูดันไปอยู่ในจอทีวีค่ะป้า” ฉันเองก็อยากระบายกับใครสักคนอยู่พอดี เพราะก่อนหน้านี้ฉันยังคุยแชตกับรันปกติอยู่เลยเนื่องจากเธอเห็นฉันผ่านทีวีก็เลยติดต่อมาหาและพูดคุยมากมายจนเราสนิทกันขึ้นมาบ้างแล้ว

และสักพักเป็นจังหวะที่แม่เห็นฉันในจอพอดีก็เลยมีปากเสียงกันนิดหน่อยจนฉันลืมตอบแชตรันไปพอมาตอบเธออีกครั้งเธอก็เงียบหายไปสงสัยคงจะยุ่งอยู่ก็เลยไม่ได้คุยอะไรกันต่อ

อย่างน้อยมาระบายกับคุณป้าแทนก็ได้

“ทำไมเป็นอย่างนั้นกันล่ะ?” คุณป้าพูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ ไม่ใช่แค่คุณป้าหรอกคะ หนูเองก็งงเหมือนกัน การได้เห็นลูกสาวแสนสวยอย่างฉันออกทีวีไม่ดีอย่างนั้นเหรอ

ฉันอาจจะถูกใครสักคนชวนไปเป็นดาราเลยก็ได้นะ ^0^

แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าแม่ดูโกรธมากส่วนพ่อก็ทำหน้าเครียดจนฉันรู้สึกผิดและคิดว่ามันแย่มากเลยเหรอ

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะป้า” ฉันเองก็ยังหาเหตุผลมาตอบคุณป้าไม่ได้เหมือนกันเพราะขนาดตัวฉันเองยังสับสนอยู่เลย

“อย่ามัวแต่คุยกันรีบไปทำงานได้แล้ว! และดาฉันยังไม่คิดบัญชีเรื่องที่เธอมาสายนะวันนี้!” ผู้จัดการคงเห็นฉันยังไม่ยอมออกไปทำงานเสียทีนางก็รีบเดินเข้ามาตามและต่อว่าฉันอีกครั้ง

ฉันเองที่มีชนักติดหลังเพราะทะเลาะกับแม่ยาวก็เลยทำให้มาทำงานในวันนี้ค่อนข้างที่จะสายมากถึงแม้จะโทรบอกผู้จัดการล่วงหน้าแล้วก็ตาม

แต่ก็เลยเวลาที่ได้แจ้งไปอยู่ดีจนผู้จัดการไม่พอใจมาก