EP. 05｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (2/3)

“หรือว่าจะโกรธเรา ?” ฉันทบทวนพูดกับตัวเองคนเดียวระหว่างที่กำลังเอาชุดพนักงานใส่ลงในถุงเพื่อจะนำกลับไปซักเหมือนอย่างที่ทำทุกครั้ง

“ไม่หรอกน่า” จนออกจากร้านมาแล้วฉันก็ยังคงพูดกับตัวเองไม่หยุดและก็คิดไปต่าง ๆ นานา ว่ารันอาจจะกำลังยุ่งหรือทำอะไรอยู่ก็ได้ เพราะดูจากนิสัยและท่าทางของรันแล้วคงจะไม่มาโกรธฉันด้วยเหตุผลอะไรแบบนี้หรอก

อีกอย่างก่อนหน้านี้ฉันก็พิมพ์บอกไปแล้วว่าทำไมถึงได้ตอบกลับช้าฉันว่าเธอโตพอที่จะเข้าใจอยู่นะ

“ถ้าเธอว่างเดี๋ยวก็คงตอบกลับมาเองอย่าคิดมากเลยดีกว่ายัยดา!” ฉันพยายามสลัดความกังวลนี้ออกไปให้พ้นจากสมองของตัวเองเพราะคิดไปยังไงก็เสียเวลา รอเจ้าตัวตอบกลับมาเองท่าจะง่ายกว่า

เรื่องที่ควรเครียดคือเรื่องที่ว่าฉันจะกลับยังไงก่อนไม่รู้รถประจำทางจะหมดไปหรือยังด้วยนี่อีก ให้ตายเถอะ เพราะผู้ชายโต๊ะนั้นเลยถึงทำให้ร้านของเราต้องปิดช้ากว่าเดิม

ไม่รู้จะนั่งจีบสาวนานอะไรป่านนั้นนั่งจนร้านปิดเนี่ยนะถ้าไม่มีพนักงานไปเอ่ยบอกเขาก็คงคิดจะนั่งอยู่แบบนั้นไปจนถึงเช้าเลยหรือไงกัน

“จะว่าไปแล้วก็น่ากลัวชะมัดเลยคนอะไรก็ไม่รู้” ฉันยกมือขึ้นมาลูบแขนของตัวเองด้วยความรู้สึกหนาวขึ้นมาจากการนึกถึงสายตาของเขา

ด้วยความไม่เข้าใจฉันก็เลยเอาเรื่องนี้ไปถามคนอื่นที่เป็นพนักงานด้วยกันแต่หลายคนก็บอกว่าปกติไม่เห็นมีใครเป็นเหมือนฉันเลย แถมยังโดนพูดอีกด้วยว่ามโนไปเองที่คิดว่าผู้ชายหล่อแบบนั้นจะมาสนใจฉัน

พอได้ยินแบบนั้นเข้าฉันก็เลยเลิกถามเรื่องนี้ไป

และก็เหมือนโชคดีของฉันที่ผู้จัดการสั่งลงโทษด้วยการให้ฉันไปช่วยพวกป้าข้างในล้างจานจนกว่าร้านจะปิด

ก็เลยไม่ต้องไปทนกับสายตาน่ากลัวแบบนั้นอีกต่อไปจนถึงเวลาเลิกงานเลยนี่แหละแต่สุดท้ายก็โมโหอยู่ดีที่เขาดันนั่งนานซะเหลือเกินอย่างที่บ่นไปก่อนหน้านี้ให้ฟังนั้นแหละนะ

“…” จะว่าไปแล้วก็แอบคุ้นหน้าอยู่เหมือนกันนะ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน

แต่มันที่ไหนกันนะ...

“ว้าย! ชะช่วย!...ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ โจร! โจรมันขโมยกระเป๋าฉัน!” ระหว่างที่ฉันกำลังเดินคิดอะไรเพลิน จู่ ๆ ก็โดนแรงมหาศาลที่ไหนไม่รู้มากระชากกระเป๋าของฉันไป

ฉันตกใจมากวิ่งไม่ออกก็เลยได้แต่ตะโกนออกไปซึ่งแถวนี้ก็มีคนน้อยมาก แถมพวกคนเหล่านั้นก็แค่มองด้วยความตกใจแต่ไม่เห็นมีใครช่วยเลยสักคนเดียว

ทำไงดี! ฉันจะทำยังไงดี แบบนี้ทั้งเงินทั้งค่าโดยสารบัตรสำคัญไหนจะมือถือของฉันก็ต้องไปหมดเลยนะสิแล้วฉันจะกลับบ้านยังไง!

พรึบ~

ทว่าฉันที่มัวแต่เป็นบ้ากับตัวเองอยู่ก็ดูเหมือนจะมีผู้ชายใจดีช่วยวิ่งตามเจ้าโจรนั้นออกไปแล้ว ถ้าอย่างงั้นฉันจะมายืนคิดอะไรอยู่แบบนี้ไม่ได้รีบวิ่งตามเขาไปด้วยดีกว่า

“หยะ...หยุดน้า!” สภาพของฉันตอนนี้เหมือนคนกำลังพูดคนเดียวสั่งให้ใครหยุดก็ไม่รู้ วิ่งมาตั้งนานดันตามสองคนนั้นไม่ทันเลยทั้งโจรทั้งคนที่ช่วยฉันจับโจรต่างหายไปกันหมด

สุดท้ายตัวเองก็มาจบลงที่ข้างกำแพงอันแสนสกปรกแทนด้วยอาการแบบว่า

แฮ่ก แฮ่ก ~

ฉันยืนเอามือเท้ากำแพงด้วยความหมดแรงและไม่สนใจว่ามันจะสกปรกอีกต่อไปพร้อมกับหอบหายใจเหมือนว่านี่คือการหายใจครั้งสุดท้ายของฉันอย่างไงอย่างงั้น

พอมองไปด้านหน้าก็เห็นแต่ความว่างเปล่าไม่รู้ว่าคนพวกนั้นหายไปทางไหนกันแล้ว อีกอย่างตอนนี้ฉันมาหยุดอยู่ที่ไหนไม่รู้อีกก็แถวนี้มันไม่ใช่บ้านหรือถิ่นที่ฉันคุ้นเคยนี่น่า

เอาไงดี...มองไปทางไหนก็มีแต่ทางที่ไม่รู้จัก ยัยดาเอ๊ย!โง่จริง ๆ ดันวิ่งตามเขาไม่คิดชีวิตไม่พอยังไม่หัดจำทางให้ดีอีก