RRRRrrrr ! RRRRrrrr !

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบสงัดของคอนโดมิเนียมหรู ปลุกให้คนที่หลับฝันดีต้องสะดุ้งตื่น

ทับทิม หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างเย้ายวนในชุดนอนซาตินสีครีมต้องตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความหงุดหงิด มือเรียวควานหาต้นตอของเสียงบนโต๊ะหัวเตียงอย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะกดรับสายโดยไม่ได้ดูชื่อ

“ฮัลโหลใครค้า....” เสียงหวานติดแหบพร่าเอ่ยอย่างหงุดหงิด

(เจ้! เจ้ช่วยผมด้วย! ฮือเจ้ทับทิม! พวกมันจะฆ่าผมแล้ว!)

เสียงร้องไห้ฟูมฟายที่คุ้นเคยทำให้อาการงัวเงียหายเป็นปลิดทิ้ง ทับทิมดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที

“ไอ้ต้น! แกไปก่อเรื่องอะไรมาอีก คราวนี้บ่อนไหน หรือไปตีหัวหมาที่ไหนมา!”

(เจ้...ฮึก...ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่กะจะลองเสี่ยงดวงนิดหน่อย ฮือออ เจ้! มันเรียกร้องค่าเสียหายห้าล้าน! ถ้าไม่มีเงินมาเคลียร์มันบอกว่าจะตัดนิ้วผมส่งไปให้แม่ดูต่างหน้า!)

“ห้าล้าน!” ทับทิมอุทานเสียงหลง มือสั่นระริกด้วยความโกรธ

“แกบ้าไปแล้วเหรอไอ้ต้น! ห้าล้านนะเว้ย ไม่ใช่ห้าร้อย! ฉันจะไปหาเงินที่ไหนมาให้แกตอนนี้!”

(เจ้ต้องช่วยผมนะ! เจ้สวย เจ้เก่ง เจ้หาทางได้อยู่แล้วโอ๊ย! อย่าเพิ่ง! ...เจ้! รีบมานะเจ้ บอสที่นี่มันไม่ใช่คน มันคือสัตว์ป่ารีบมาตู๊ดๆๆ)

สายตัดไปแล้ว ทิ้งให้ทับทิมนั่งนิ่งอยู่บนเตียงด้วยความว่างเปล่าผสมกับความเดือดดาล

เดอะ พาเลซ

ชื่อนี้ไม่มีใครในแวดวงสีเทาหรือแม้แต่คนในวงการนางแบบอย่างเธอจะไม่รู้จัก สนามแข่งรถเถื่อนที่หรูหราและอันตรายที่สุดในประเทศ อาณาจักรปิดตายที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง ว่ากันว่าเจ้าของที่นั่นไม่ใช่คน แต่เป็นราชาที่โหดเหี้ยมและบ้าอำนาจยิ่งกว่ามาเฟียหน้าไหน

“คิง” นั่นคือชื่อเจ้าของเดอะพาเลซที่ทุกคนเรียกเขาด้วยความยำเกรง

ทับทิมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ เธอรู้ดีว่าการบุกเข้าไปในถ้ำเสือโดยไม่มีเงินติดตัวไปเลยสักบาท มันเท่ากับการเอาชีวิตไปทิ้ง แต่เพราะหน้าตาของเธอคือทับทิมเม็ดงามที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี เธอไม่มีวันยอมให้น้องชายต้องมาพิการเพราะเรื่องพรรค์นี้

เมื่อเธอไม่มี “เงิน” จะไปสู้ เธอก็ต้องใช้ “ต้นทุน” ที่เธอมีอยู่ให้คุ้มค่าที่สุด

ร่างระหงเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า เลือกชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงเลือดนก สีที่ขับผิวขาวผ่องของเธอให้โดดเด่นสะดุดตา ดีไซน์เกาะอกเผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่ม และชายกระโปรงที่สั้นกุดพร้อมรอยผ่าข้างที่สูงขึ้นมาจนเกือบถึงสะโพก

“ถ้าจะไปเจรจากับราชา...” ทับทิมพึมพำหน้ากระจกขณะทาลิปสติกสีแดงสด

“...ก็ต้องแต่งตัวให้สมศักดิ์ศรีราชินีหน่อย”

.

.

.

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์นับสิบคันคำรามกระหึ่มในสนามแข่ง ผสมปนเปไปกับเสียงเชียร์และเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของฮอร์โมนเพศชาย กลิ่นน้ำมันเครื่อง และกลิ่นเงินตรา

รถแท็กซี่จอดส่งทับทิมที่หน้าซุ้มประตูทางเข้าที่มีการ์ดร่างยักษ์ยืนคุมเข้ม ทันทีที่ประตูรถเปิดออก รองเท้าส้นเข็มสีดำสนิทก็แตะลงบนพื้น ตามด้วยเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นรอยผ่าของชุดเดรสสีแดง

วินาทีที่ทับทิมก้าวลงจากรถ บรรยากาศบริเวณหน้าประตูทางเข้าเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา สายตาของเหล่าการ์ดและผู้ชายแถวนั้นหันขวับมามองเธอเป็นตาเดียว ไม่ใช่แค่เพราะความสวย แต่เพราะรังสีความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ

ทับทิมสะบัดผมลอนยาวไปด้านหลัง เชิดหน้าขึ้น แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปหาบอดี้การ์ด

“หยุดครับคุณผู้หญิง” การ์ดร่างใหญ่ขวาง

“ที่นี่โซนไพรเวท”

ทับทิมหยุดเดิน ยืนโพสท่าพักขาให้รอยผ่าของกระโปรงเปิดกว้างขึ้น ถอดแว่นกันแดดออกสบตากับการ์ดนิ่งๆ

“ฉันมาหาเจ้านายของคุณ บอกเขาว่าญาติของไอ้เด็กเวรที่ชื่อต้น มาเคลียร์หนี้”

การ์ดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า กลืนน้ำลายลงคอ

“พี่สาวไอ้ต้นเหรอครับแต่บอสสั่งไว้ว่าถ้าไม่มีเงินห้าล้าน ก็ไม่ต้องให้ใครเข้าไป”

“ใครบอกว่าฉันไม่มี” ทับทิมโกหกหน้าตาย เธอกอดอก ดันให้หน้าอกอวบอิ่มดูโดดเด่นขึ้นมา

“ฉันเตรียมข้อเสนอที่บอสคุณปฏิเสธไม่ลงมาให้ต่างหาก หลีกไปหรืออยากจะให้ฉันโทรฟ้องบอสของคุณว่าพวกนายขัดขวางการเจรจาธุรกิจ”

การ์ดมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความสวยและท่าทางนางพญาของเธอทำให้การ์ดเริ่มลังเล สุดท้ายหัวหน้าการ์ดก็วิทยุเข้าไปถาม และยอมเปิดทางให้

“เชิญครับห้องทำงานบอสอยู่ชั้นสอง โซนกระจก วีไอพี”

ทับทิมกระตุกยิ้มมุมปาก เดินนวยนาดผ่านดงผู้ชายดิบเถื่อนเข้าไปด้านใน ทุกย่างก้าวคือการโชว์ตัวบนรันเวย์ เธอรู้ดีว่าสายตานับร้อยคู่กำลังโลมเลียแผ่นหลังของเธอ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่เธอต้องการ

เธอเดินขึ้นบันไดเหล็กวนไปสู่ชั้นสอง ตรงไปยังประตูไม้บานใหญ่ที่สลักลวดลายไพ่ “Kโพดำ” การ์ดหน้าห้องเปิดประตูให้เธอเข้าไป