روايات بقلم SUNISAYOK

“คุณเป็นของผม... ร่างกายนี้ หัวใจนี้ และลูกในท้องของคุณ... เป็นของผมคนเดียว” เมื่อผู้นำสุดโหดเกิดคลั่งรัก เขาจึงพร้อมทำลายทุกคนที่กล้าแตะต้องเธอ... แล้วเธอจะหนีพ้นไฟปรารถนาอันเร่าร้อนนี้ไปได้อย่างไร?

เพราะความแค้นของเขามันมีมากกว่าความรักที่เธอมอบให้ นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่แสนเจ็บปวดในชีวิตของเธอ... เชื่อว่าทุกมหา'ลัยจะต้องมีนักศึกษาประเภทอันตราย อันธพาล หรือที่เรียกกันว่าเด็กเกเรแฝงตัวอยู่ การที่ไม่เข้าไปใกล้พวกคนเหล่านี้ถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว ยกเว้นซะแต่ว่า... “ระ...เรื่องสร้อย คือว่า...” มุมปากของแบล็คกระตุกยิ้มเมื่อฉันพูดเรื่องนี้ออกมา “ขะ...ขอคืนได้ไหม” “แล้วจะได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะ” แบล็คพูดพร้อมกับจ้องมองหน้าฉันอย่างจริงจัง “แบล็คต้องการอะไร” “คบกัน นั่นคือสิ่งที่เธอต้องตอบแทน” “แต่วามีคนที่คบด้วยแล้ว คงคบกับแบล็คไม่ได้ แบล็คไม่มีอย่างอื่นที่ต้องการแล้วเหรอ” ฉันพูดออกไปเสียงเบา “ก็มี” “บอกมาได้เลย” ฉันส่งยิ้มดีใจให้กับเขาอย่างเผลอตัว ในที่สุดก็จะได้สร้อยคืนแล้ว “นอนกับผมสิ”

พวกคุณเคยมีเรื่องอะไรที่ไม่สามารถลืมกันได้บ้างไหม ? ไม่ว่าจะเป็นตอนที่มีความสุขหรือมีความทุกข์ก็ตามแต่ แล้วถ้าเรื่องที่ทำให้คุณลืมไม่ได้มันมีทั้งความสุขและความทุกปะปนกันล่ะ ควรจะจัดการอย่างไร ? ความสุขของฉันคือการที่ได้อยู่กับเขา ส่วนความทุกข์ของฉันคือการที่พวกเราต้องลงเอยด้วยการแยกจากกัน… หากคุณต้องมาเจอผู้ชายที่หน้าตาเหมือนแฟนเก่าราวกับฝาแฝด แล้วเกิดโดนเขาข่มขู่ขึ้นมา เป็นพวกคุณจะทำยังไง ? ถ้าหากยังหาคำตอบกันไม่ได้...ลองมาติดตามเรื่องราวหลังจากนี้ของฉันดูก่อนไหมเผื่อจะมีไอเดียช่วยฉันขึ้นมาได้บ้าง งั้นพวกเราไปเริ่มต้นเรื่องราวกันเลยดีกว่า!

ฉันเชื่อว่าทุกคนต้องเคยแอบชอบ ‘รุ่นพี่’ ไม่ก็ ‘รุ่นน้อง’ หรืออาจจะ ‘เพื่อน’ มันคงเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้โดยทั่วไป แต่ใช่ว่าจะสมหวังกันทุกคนซะที่ไหน... “คือว่า หนูชอบพี่ค่ะ!” ฉัน พูด ออก ไป แล้ว!!! กรี๊ด หลังจากพูดจบฉันก็นั่งบิดไปมาด้วยความเขินอาย พร้อมกับหันหน้ามองไปทางอื่นอย่างเขิน ๆ จนผ่านไปหลายวินาที...พี่เขาก็ยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิม “ผมไม่ได้ชอบคุณ” เพล้ง! ไม่ใช่เสียงแก้วที่ไหนแตก แต่เป็นเสียงหน้าฉันเนี่ยที่แตก T^T ฮือ ทำไมกันล่ะ! ฉันก็ออกจะสวยและน่ารัก นิสัยดีดุจนางฟ้ามาเกิด ทำไมพี่เขาถึงไม่ชอบฉันกัน!

เรื่อง “ เจ้าพ่ออสูร ” เป็นเรื่องเกี่ยวกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีนิสัยแข็งกระด้างไร้ความรู้สึกเขาใช้ชีวิตอยู่แต่ในโลกของความโหดร้ายจนมันหล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนไม่เคยคิดปราณีใคร แต่แล้วพระเจ้าก็เล่นตลกกลับส่งหญิงสาวแสนน่ารักเธอมีนิสัยอ่อนโยนยอมคนและขี้อายเธอใช้ชีวิตในแต่ละวันด้วยความสงบสุขแต่แล้วความสงบสุขเหล่านั่นก็ต้องจบลงเมื่อเธอได้เจอกับเขา อสูรร้าย! เธอจะต้องพบเจอกับอะไรบ้างติดตามต่อได้ในหนังสือเลยนะคะ >///<

เรื่อง “เจ้าพ่ออิทธิพล” เป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวที่ต้องทำงานอย่างหนักเพื่อแม่ขอเธอ ไม่ว่าจะงานอะไรเธอก็ทำได้หมด แต่ด้วยความที่เธอมีนิสัยเสียงดังชอบโวยวาย และไม่ยอมคน ทำให้เธอเกิดปากเสียงกับชายคนหนึ่ง แถมชายคนนี้ยังปากดีซะจนหมาในปากเธอยังต้องขอคารวะ เธอว่าตัวเองปากหมาแล้วนะแต่นายคนนี้มันปากหมาซะยิ่งกว่าเธออีกร้อยล้านเท่า! เรื่องราวจะชุลมุนวายป่วนแค่ไหนติดตามต่อในเล่มน้า รับประกับความแซ่บความแสบความปากดีของพระนางเลยค่ะ

เรื่อง "เจ้าพ่อเพชฌฆาต" เป็นเรื่องเกี่ยวกับชายหนุ่มนามว่า ดีไวน์ เขาเป็นพวก โหดเงียบ พูดน้อย แต่มันสมองทางด้านการวางแผนของเขามันอัจฉริยะมาก แถมเขายังมีรสนิยมชอบทางด้านวัตถุอันตรายจำพวกปืน ระเบิด และมีด เป็นชีวิตจิตใจอีกด้วย เขาเป็นคนประเภทที่ควรจัดว่าอยู่ในหมวดของ ผู้ชายลึกลับ! เป็นอย่างมาก และเธอนามว่า เทียน เธอเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ทำงานหาเช้ากินค่ำไปวัน ๆ แต่กลับต้องมาซวยซ้ำซวยซ้อนเพราะเผอิญเข้าไปตกอยู่ในสถานการณ์โหดร้ายเข้า ชีวิตที่แสนธรรมดากลับกลายเป็นยุ่งเหยิงจากการถูกตามไล่ฆ่าในทันที เรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อโปรดติดตามต่อในเรื่องนะคะ >__<

เรื่อง "เจ้าพ่อนักซิ่ง" เป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวคนหนึ่งนามว่า บุญ เธอทำงานเป็นคนขับแท็กซี่กะดึก ชีวิตเธอไม่ได้ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่กลับถูกโรยไปด้วยหนามของกุหลาบซะมากกว่า เมื่อวันหนึ่งเจ้าหนี้ของเธอได้สั่งให้เธอไปทำลายรถสุดหวงของนักแข่งชื่อดัง เพื่อแลกกับการล้างหนี้เกือบครึ่งล้านที่เธอมีปัญญาจ่ายเพียงแค่ดอก มีเหรอที่คนอย่างเธอจะไม่รับข้อเสนอสุดพิเศษแบบนี้... ส่วนเขา นักแข่งรถมือทองเท้าทองอย่าง เทนชิ ที่ถูกเหล่าคนในวงการตั้งฉายาให้ว่า 'ตีนผี' ต้องมาปะทะเล่นสงครามประสาทกับยัยผู้หญิงหน้ามึน ที่พูดน้อยแถมยังทำตัวเชื่องช้าเข้า เรื่องราวจะเป็นอย่างไรกัน...ติดตามต่อในเรื่องเลยจ้า บอกเลยเรื่องนี้จะออกแนวรักสืบสวนสอบสวนหน่อย ๆ มีกลิ่นอายของผีวิญญาณนิดหน่อย(ไม่น่ากลัว) และจะเป็นการพูดถึงการแข่งรถ(นิดหน่อย) เชื่อว่าใครที่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้จนจบจะต้องได้ความรู้เรื่องการแข่งรถเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างแน่นอน อ้อ! มีเรื่องเกี่ยวกับยากูซ่าเข้ามาเอี่ยวด้วยนะ เพราะงั้นบอกเลยว่า สนุก มัน และลุ้นระทึกสุด ๆ ห้ามพลาดบอกเลย!

“ยิ่งเจ้าพยศมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งอยากปราบม้าป่าอย่างเจ้าให้ยอมจำนนอยู่ใต้ร่างข้ามากเท่านั้น”

ในขณะที่นาฬิกาเดินไปตามเข็มของมันจากกลางวันเป็นกลางคืน เช่นเดียวกับวันและเดือนที่เดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลายคนอาจจะไม่รู้สึกอะไรเพราะมันคงเป็นเรื่องปกติของโลกจนไม่ได้สนใจว่าอันที่จริงแล้วเวลาพวกนี้มันเดินช้ามาก ยิ่งถ้าคุณมีความสุขกับมันมากเท่าไหร่เวลาที่หมุนรอบตัวก็จะไวขึ้น และเช่นเดียวกับสิ่งตรงกันข้าม เมื่อไหร่ที่คุณมีความทุกข์เวลาที่ว่าไวมันก็จะเดินช้าลงมากขึ้น และมากขึ้น จนคุณทนไม่ไหวว่าทำไมคุณถึงยังไม่หลุดพ้นจากความทุกข์นี้ไปสักที... ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเพราะฉันกำลังเป็นทุกข์ “พ่อคะ พ่อตอบมิราหน่อย ฮือ ๆ” ฉันลูบคราบเลือดออกจากหน้าพ่อพลางเช็ดน้ำตาตัวเองที่หยดลงบนหน้าพ่อไปด้วย ตอนนี้ฉันเหมือนกำลังจะเป็นบ้า รู้ทั้งรู้ตรงหน้าว่าพ่อไม่รอดแล้ว รอยกระสุนเจาะลงที่หน้าผากขนาดนี้แต่ฉันก็ยังคงหลอกตัวเองอยู่ว่าพ่อจะต้องรอด และสิ่งที่คุณกำลังเห็นคือความทุกข์ที่ฉันมีมาตลอดในช่วงระยะเวลา 4 ปี “แกมั่นใจแล้วใช่ไหมว่าการแก้แค้นมันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นมาจริง ๆ ฉันไม่อยากเห็นแกมาเสียใจทีหลังกับสิ่งที่ทำนะมิรา”

เคยเป็นกันไหม ? รักใครสักคนมากแต่ความจำเป็นบางอย่างทำให้เราสองคนต้องจบความสัมพันธ์ลงอย่างช่วยไม่ได้ ฉันเอง...ก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ต้องเดินออกมาทั้งที่ใจมันยังรักเขาอยู่มาก แต่ถ้าในเมื่อจบกันไปแล้วมันคงจะดีถ้าเราไม่ต้องกลับมาเจอกันอีกครั้งแบบนี้ เพราะตอนจบของเราสองคนมันดันจบไม่เหมือนกัน “สะ...สวัสดีค่ะ พี่ราเดล” “ไม่ทราบว่า...ผมรู้จักคุณด้วยเหรอครับ?” อีกคน... ยังรัก ส่วนอีกคน... มีแต่ความเกลียดชัง

ทุกคนบนโลกอาจจะมองว่า ‘ความรัก’ คือสิ่งสำคัญพอ ๆ กับเรื่องเงิน แต่มันคงไม่ใช่สำหรับฉัน... เพราะความรักมันไม่ได้มีความสำคัญหรือความหมายกับชีวิตของฉันขนาดนั้นเลย ฉันว่านะฉันคงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่ต้องการมีความรักเลยมากกว่า “ฉันไม่ใช่แกนะที่จะเห็นผู้ชายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตบนโลกเท่านั้น” “ถามจริงเถอะแกจะปิดกั้นตัวเองไปถึงเมื่อไหร่กัน ผู้ชายมันไม่ได้เป็นเหมือนกันทุกคนหรอกนะ” “ถ้าแกกินเสร็จแล้วก็ตามออกมาแล้วกัน ฉันขอไปทำงานต่อก่อน” “สีน้ำฉันขอโทษ ฉัน...”