KABANATA 5: Hindi ako Laruan

Nagising ako sa isang banaag na sikat ng araw mula sa bintana. Ang silid na ito, hindi pamilyar.

Masakit ang aking katawan na para bang binugbog ako kahit hindi naman.

Isang katok mula sa pinto, nanatiling tikom ang bibig. Inaalala ang gabing nagdaan.

“How are you now?” lalaking nakamaskarang humarap sa akin, ang lalaking naunang Minarkahan ako bilang kaniyang pagmamay-ari.

Walang boses ang nais kumawala kahit gusto kong magsalita.

“Hindi ka na muna papasok ngayon sa paaralan at sa trabaho mo. Magpahinga ka na muna! ”

Hindi papasok, hindi maari. Kailangan ng kapatid ko ang panggamot nya.

“Salamat sa tulong.” mahina kong sambit, “...... pero kailangan kong pumasok.”

Isang tunog ng kutsara sa mesa ang umalingawngaw. Ang kaniyang mga titig na biglang nagdilim.

“If I say, hindi ka papasok, hindi ka papasok! ” kalma pero it gives authority na kailangan mong sundin.

Hindi ako nagpapadala.

“Kailangan ko ngang pumasok, hindi ka ba nakakaintindi? ” napataas ang boses na pinakawalan ko.

“Bakit? Mas masarap ba silang bum*yo at tum*ra kaysa sa akin? Tell me! ”

Ang kaniyang mga Salita, hindi ko inaasahan.

Siya lang ang taong nakakuha sa akin, paulit ulit na inaangkin. Isang butil ng luha ang kumawala sa aking mata.

Mas mainam na itago ang tungkol sa aking kapatid, para na rin sa kaniyang kaligtasan.

“What? Hindi ka makapagsalita? Gusto mo pa ring pumasok despite of what happened last night. Magkano ba binabayad sayo?”

“Hindi—”

Mapusok na mga halik ang ginawad nito sa akin, mga halik sa pwersahang pag-aangkin.

Ang kaniyang mga kamay ay naglalakbay, hindi naging abala ang naging suot kong pantulog, pinunit nito.

Ang mga bibig nitong ayaw kumawala sa aking mga labi, isang kamay na lumalamas sa aking dibdib habang ang isa ay malayang pinaglalaruan ang aking pagkab*bae.

“I'll pay you, how much it cost. This is all mine. ” anito, hinubad ang pants nito, walang panloob bumalandra agad ang malaking al*ga nito hindi malayo sa aking p*rlas.

Muling inangkin ang aking mga labi, dila nitong ginalugad ang bawat parte ng aking bibig, sinipsip habang ang kaniyang ar* ay nagsisimula namang kumiskis sa aking b*kana.

“Hmmmmmm”

Ung*l na Hindi ko alintanang magawa ko sa kaniyang karahasan.

Mga labi nitong naglalakbay, mula sa aking bibig, sinipsip ang aking leeg na alam kong mag-iiwan ito ng marka. Napunta sa aking hinaharap, palitan ang pagsipsip sa aking mga ut*ng.

Ramdam ang bawat paglabas pasok ng kaniyang dalawang daliri sa aking pagkab*bae, hindi ko alam na mas masarap pala kapag sapilitan at pwersahan kang galawin.

Ang dalawang daliri nito ay naging tatlo, mga labing naglalakbay patungo sa aking tyan hanggang napunta sa aking pagkab*bae.

Patuloy ang paglabas pasok nito sa aking kas*lan, sa bawat ul*s ng kaniyang mga daliri ay sinasalubong ko at mas diniin.

“Malapit na ako! ” hirap kong sambit, hindi ito natinag patuloy ang kaniyang pagbr*ska sa aking pagkab*bae.

Isang mahabang ung*l ang aking pinakawalan. Dumoble ang sarap ng dilaan at s******n nito ang umaawas kong pagkab*bae.

Pinatigas ang kaniyang dila at pinasok sa aking kas*lan... sinipsip ang aking clit*ros na animoy isang sisi.

Hindi na alam saan ko itutuntun ang aking ulo sa sarap na aking nalalasap.

Bumalik ang mga labi nito sa pagsakop muli sa akin, laplapan, palitan ng laway. Nalalasahan ko rin ang sariling katas ko na mula sa kaniyang mga bibig.

Dahan-dahan niyang kiniskis muli ang kaniyang ar* sa aking pagkab*bae, tinitira ang clit*ros ko.

“No one will ever make you moan like this beside me, Elaris. Tandaan mo yan, akin lang to! ” anito sabay ul*s ng malakas.

Busog na Busog ang aking pagkab*bae sa kaniyang k*****a.

Sinandal ang aking mga paa sa kaniyang mga balikat, malakas at masarap na b*yo ang iginawad nito. Salpukan ng mga ar* namin, sagad na sagad.

“This body is so addictive. Lal*spagin kita Elaris. Ako lang ang titira at bab*yo sa p*rlas na to! ” saad nito sa gitna ng kaniyang paglabas pasok sa aking kas*lan. Dobleng sarap, sikip na sikip.

Tinanggal ang ar*, umalis sa aking ibabaw at pumuntang cr.

Nabitin ako dun.

Inis akong bumangon at kumuha ng tissue sa gilid. Hindi pa man ako nakapagpunas ay may biglang umulos sa aking buk*na. Hayok sa laman na pagsagad ng kaniyang sandata sa aking kuweba, mga ungol na walang hinto habang nakaharap ako sa dingding.

Nangingisay at nanghihina akong napasandal sa kanya matapos niyang malabas ang kaniyang katas sa loob ko.

“You're just mine alone, especially your body! ” hingal nitong sambit.

Napaangat ako sa ere ng buhatin ako nito at dahan-dahang nilapag sa higaan. Walang lakas na nagpapaubaya at hinayaan na kainin ako ng dilim.

Malalambot na labi ang nagpamulat sa aking mga mata, naroon siya.

“Time to eat.” kalma at may pag-aalala. His gaze stuck on me, “Sorry kanina. Pero maiba ako, about your sister's case— ako na bahala sa pagpapagamot sa kaniya! ”

Napakurap kurap ako, hindi makapagsalita. Mga dila na tila ba naiipit.

“Just focus on your study, sa trabaho mo naman hindi na kita papakialaman pero bilang waitress lang. No touch, no other man! ”

“Sige.”

Isang hindi mahahalatang ngiti, maliit na ngiti ang sumilay sa labi nito.

“Eat your food habang mainit pa. Lalabas lang ako saglit! ” anito, hinalikan ang aking noo.

Nakahinga ako ng maluwag ng tuluyan itong naglaho sa aking paningin, puso kong grabe ang kabog na nararamdaman.

Matapos kainin ang pagkaing dala nito, nagtungo ako sa CR.

Isang magandang katawan ang kaharap ko ngayon, hindi alaga ng kayamanan ngunit may magandang pangangatawan.

'wala pala akong damit'

No choice, binuksan ko ang closet dito sa loob ng silid. Mga mamahaling mga damit, bag, shoes at iba pa.

Gamit ng babae.

Marahil ay sa kapatid niya ito, nabanggit ng Assistant nito ang tungkol sa kapatid ng amo.

Ang dami ng nangyari sa aming dalawa, ngunit— hindi ko alam anong pangalan niya.

Kapag tinanong, iba ang sagot nito.

Isang simpleng black dress ang kinuha ko sa closet at kumuha ng cycling. Baka kasi gamit na mga undies dito, mahirap na.

“You're done? ” bungad na tanong ng nito sa akin. Isang ngiti ang binigay ko rito bago tumango.

Umupo ito sa dulo ng kama, bitbit ang cellphone.

katahimikan ang namayani sa buong silid. Dahan-dahan ang hakbang patungo sa isang tabi, hindi kalayuan sa kanya.

“Ahmmm—”

“If you have something to say, sabihin mo na! ”

Isang malalim na paghinga at pagbuga ng hangin ang aking ginawa bago binuka ang aking mga bibig.

“Ang dami nang nangyari sa atin, hindi na rin bago mula ng magkita tayo at kinukuha mo ako..... ngunit—” nagdadalawang isip ako kung itutuloy ko pa ba ang tanong ko rito. Ang kaniyang mga titig ay nanatiling nakapako sa akin. Kinagat ko ang ibabang labi, “.... hindi mo pa sinasabi sa akin ang pangalan mo. Hindi ko alam kung ano ang itatawag ko sayo.”

He chuckled. Ang gwapo ng dating.

“Damian.” tipid nitong sambit.

Hindi na ako nag-abalang umimik pa. Sumampa ako sa kama, pinikit muli ang mga mata.

Hindi pa man ganun kalalim ang aking pagpikit, isang yugyug ang aking natanggap.

“Hindi pa tuyo ang buhok mo. Bangon ka na muna, tsaka nandito si Manang Linda para ilibot sa buong lugar.”

Walang pagdadalawang isip akong lumabas ng silid, ang kaniyang mga titig ay may pagtataka.

Gusto kong makita ang buong lugar.

Isang matandang babae ang bumungad sa akin pagbaba ko ng hagdan.

Si Manang Linda.

Ilang oras kaming naglibot, hindi masasabing mansion ito, it might be a castle.

“Salamat po Manang! ” ngiting saad ko rito. Matamis na ngiti naman ang inalay bago tuluyang nagpaalam.

Tahimik na binaybay patungong silid.

“Damian, hindi na tayo bata para di mo malaman kung ano ang nais ko. Ibigay mo sa akin si Elaris! ” aniya, isang boses. Hindi ko pa narinig kanino man o kung saan pa man.

“Why would I?”

“She's just a plaything to you, right?” isang makahulugang tawa ang pinakawalan nito, “Kung ayaw mo, pwede naman nating pag—usapan. She's with you for 4 days, the rest is mine. Huwag ka namang masyadong gahaman sa laman, gusto ko ring tikman ang lamang hinahangad ng karamihan.”

Silence embraced.

Halos manlumo ako sa tinuran ni Damian. “In exchange of what? ”

Hindi ko na pinatapos ang nais pa nitong sabihin. Halos takbuhin ko na ang highway, mga luhang nag-uunahang tumulo. Mga tuhod kong nanginginig, hindi sa takot kundi sa poot.

Sa aking narinig, tila wala na akong pinagkaiba sa mga babaeng pinagsawaan ang laman doon sa bar.

In a distance, isang kaluskos ang nagpabalik ng huwisyo ko. Isang pigura ng lalaki, hindi maaninag ang kaniyang mukha.

Mga kamay nitong naglalakbay sa kaniyang mga leeg hanggang sa may isang papel na nakabalot sa bato:

‘No one will ever wants for who you are, katawan lamang ang kanilang nais mula sayo. ’