KABANATA 6: Hurting

Halos hindi ako makahinga.

Maybe he was right all along. Walang sinuman ang magnanais na makapiling ang isang kagaya ko—isang babaeng nagtatrabaho sa lugar na kinamumuhian ng lipunan, the kind they whisper about, the kind they call dirty.

Mainit ang mga luha na patuloy na umaagos mula sa aking mga mata, halos parang gusto nilang sunugin ang bawat bakas ng sakit na hindi ko kayang itago.

Bakit parang ang hirap namang mamuhay ng normal?

Hindi ko na namalayan kung gaano na ako katagal dito—sa lugar na hindi ko kilala, sa daang hindi ko alam kung may babalikan pa.

“Hi, ayos ka lang?”

Isang boses ng lalaki. Pamilyar. Parang boses ni Damian. Nang lingunin ko siya, para bang nagmakaawang bumalik ang hangin sa aking dibdib. Kamukha niya ito—pero mas kalmado, mas mahinahon ang mga mata.

Nanatili akong tahimik. Nandito rin ba siya para sa aking katawan?

“Miss, don't look at me like that. If I’m not mistaken, ikaw si Elaris, right?”

Bigla kong naramdaman ang malakas na kabog ng dibdib ko. Hindi ako nagkakamali—may dugong Damian ang lalaking ito.

“Relax,” aniya, nakangiti. “Hindi ako gahaman sa laman. Kanina pa kita nakikitang umiiyak. You’re new here, right? Narinig ko nga raw na may dinalang babae si Damian.”

Sa ilalim ng sikat ng araw, kumikislap ang kulay asul niyang mga mata—tahimik pero may lalim, parang dagat na marunong makinig.

“Sorry, I’ve been talking too much,” sabi niya, kasabay ng mahinang tawa. “I’m Lucas—pinsan ni Damian.”

Sa mga tindig at pananalita niya, alam kong hindi siya katulad ni Damian. Hindi siya delikado.

“Elaris,” mahina kong tugon.

Ngumiti siya, tila ba gusto niyang iparamdam na ligtas ako. “If you don’t mind me asking, bakit ka umiiyak kanina?”

Napahinto ako. Sasabihin ko ba? Pero kahit anong iyak ko, parang hindi pa rin nababawasan ang bigat sa dibdib ko.

“Tears of pain,” bulong ko. “The world’s just... unfair.”

Napangiti siya, mapait. “If life was perfect, wala nang thrill. That’s the purpose, Elaris. Every pain is a test. Kapag nalampasan mo ’yan, masasabi mo na lang, ‘ang ganda pala ng buhay.’”

Napatawa ako ng pagak. “Siguro kasi hindi mo pa naranasan ang hirap. Mayaman ka, may pera ka. You can do anything.”

Umiling siya. “Hindi lahat ng may pera masaya. Poor or rich, pareho lang ’yan. Pero kapag nagpatalo ka sa pain mo—talo ka. Life is a game of patience.”

Tahimik akong napatingin sa kanya. May punto siya. May mga salitang parang pilit kong tinatanggihan pero totoo pala.

“I have to go,” sabi niya habang tumatayo. “Kaya mo ’yan. Damian never brings weak people here. If you can’t fight now, flee. But when you’re ready—come back stronger.”

Unti-unti siyang naglaho sa dilim ng kakahuyan, pero naiwan sa akin ang mga salitang iyon, mabigat pero makabuluhan.

Kapag sumuko ka, talo ka.

Ngunit bago pa man ako makagalaw, may boses na muling sumira sa katahimikan.

“Why aren’t you back yet?”

Damian.

Napapikit ako. Ayaw ko siyang marinig, pero imposibleng hindi.

“Waiting for Lucas?”

Napatigil ako. Paano niya nalaman?

He stepped closer, eyes dark with something dangerous. “Seems you like Lucas more than me. Did he touch you?”

Ang ngisi sa labi niya ay parang lason. “Mas masaya ka ba sa kanya, hmm?”

Pumikit ako, pigil ang poot. Hanggang sa—Pak!—lumapat ang palad ko sa pisngi niya.

“Hindi lahat, katulad ng iniisip mo,” singhal ko bago nagmamadaling tumalikod, tumatakbo kahit hindi alam kung saan papunta. Ang mahalaga—makalayo sa kanya.

Sumakit ang mga paa ko sa kakalakad, pero hindi ko inalintana. Hanggang sa marinig ko ang pamilyar na boses ni Manang Linda.

“Ela, ayos ka lang?” dala-dala nito ang isang paso ng halaman, habang lumapit at tiningnan ang mga paa kong may sugat.

“May sugat ka, iha!” aniya, at agad naghanap ng gamot. “Umupo ka rito. Lilinisan natin ’yan.”

Tahimik akong sumunod. Gusto ko na lang umuwi. Gusto kong mawala sa lahat ng ito.

“Anak, saan ka ba nagpupunta?” tanong ni Manang habang nililinis ang sugat ko.

“Nagpapahangin lang po, Manang,” sagot ko.

Napabuntong-hininga siya. “Hindi talaga kayo magkalayo ni Damian. Palagi ring sugatan umuuwi ’yon. Laging bugbog, laging may pasa.”

Parang tumayo ang mga balahibo ko. “Manang... bakit po ba gano’n si Damian?”

“Mabait naman siya noon. He used to be sweet. Masayahin. Pero nagbago ’yan nang mamatay ang girlfriend niya. Simula noon, hindi na sila nagkakasundo ni Ivelisse. Naging... hayok. Laging galit.”

Tahimik ako. So, may dahilan pala.

Pero kahit may dahilan, mali pa rin ang ginawa niya.

Pagkatapos linisin ang sugat ko, hinatid ako ni Manang sa silid. Doon ko nakita sa maliit na table ang cellphone kong akala ko’y sira na.

Bukas ito—at may mensahe.

“Ela, nasaan ka na? Galit na galit si Martha.”

– Carla

Napaangat ako ng tingin. Tumawag siya.

“Finally, Elaris!” sigaw ni Carla sa kabilang linya. “Kumusta ka na? Okay ka lang ba?”

“Ayos lang ako,” pagsisinungaling kong sagot. “Ikaw, kumusta?”

Bumaba ang boses niya, halos bulong. “Girl, may issue na kumakalat tungkol sa’yo. Naiinis ako sa mga baguhan dito, kasi sinasabi nilang mas marumi ka pa raw sa kanila.”

Nalaglag ang luha ko. Damn it, Elaris, be strong.

“May mga edited photos ka raw, sleeping with two older men. Kalat sa buong internet.” Napabuntong-hininga siya. “Pero hindi ako naniniwala. I know you. They don’t.”

Tumango ako kahit hindi niya makita. “Salamat, Carla.”

Hindi nagtagal ang tawag. Kailangan na raw niyang bumalik sa trabaho.

Pagkatapos niyang ibaba, nanatili akong nakatulala. Is this the price of trying to change my life?

Tumunog ulit ang cellphone ko. Unknown number. Hindi ko pinansin. Pero ilang sandali lang, narinig ko ang boses ni Damian sa labas, galit pero natatawa.

“I don’t care about those issues,” sabi niya. “Masaya nga akong kumakalat ang mga iyon.”

Para akong binuhusan ng yelo. Siya ba… ang may pakana?

Nanginig ang mga kamay ko sa galit. Gusto kong sumigaw, pero walang boses na lumabas.

Tumunog muli ang cellphone ko. Isa na namang mensahe mula sa unknown number.

‘Nagkakamali ka ng pinanigan. ’Yan ang magiging daan para masira ka — pati reputasyon mo.’

Napatitig ako sa screen, habang unti-unting bumibilis ang tibok ng puso ko.

Sino ka?