KABANATA 4: Nakakabagabag na Pagnanasa

Dalawang linggo na ang lumipas mula noong gabing ‘yun—noong una at huling beses kong nakita ang lalaking nakamaskara.

Ang lalaking nagligtas sa akin… at halos sabay na ring binura ang katahimikan ko, kinuha nya ang aking pagkab*bae, at sa mga nagdaang araw ay hindi siya matatahimik hangga't hindi nya natitikman ang paborito niya raw na putahe, ang aking kas*lan.

Mula din noon, parang may matang laging nakamasid. Kahit sa klase, kahit sa kanto. Hindi ko alam kung paranoia lang ba o totoo. Pero tuwing napapalingon ako, may malamig na hangin na dumadaan sa batok ko—at pakiramdam ko, may nakatayo sa dilim.

“Girl, ayos ka lang?” tanong ni Lioraine, sabay bagsak ng bag sa upuan.

Ngumiti ako, pilit. “Oo naman.”

“Tsaka nga pala, sino a-attend sa graduation mo? Grabe El, sino kaya ang nagpakalat ng chismis tungkol sa iyo?”

Napayuko ako. “Wala. Si Papa… malabo siyang dumating.” Ang pangalawa niyang katanungan ay di ko sinagot. Hindi ko rin alam.

“Sayang. Ilang linggo na lang ‘yun, ha?”

Umupo ako sa lilim ng puno sa gilid ng hallway. Tahimik, tila pati hangin ay may dalang bigat.

“After graduation, maghahanap na lang ako ng matinong trabaho,” bulong ko.

“Why not mag-model ka? Maganda ka, sexy pa.”

Ngumiti ako ng tipid. “Architect ako, hindi pan-display.”

Tumawa siya bago tuluyang umalis. Naiwan akong mag-isa, nakatitig sa malayo.

Sa bawat araw na lumilipas, mas lalong bumibigat ang pakiramdam.

Laging may anino. Laging may tahimik na presensiya.

Alas-singko ng hapon, dumating ako sa bar kung saan ako nagtatrabaho bilang waitress.

“Elaris, ayos ka lang? Namumutla ka na naman,” sabi ni Carla, ang bagong katrabaho kong pumalit kay Martha.

“Kulang lang sa tulog. Graduation na kasi,” sabi ko, pinipilit ngumiti.

“Promise, pupunta ako sa graduation mo, ha.”

Tumango ako bago nagtungo sa locker.

Pagbalik ko, tinawag ako ni Carla. “Table 30, please.”

Kinuha ko ang tray at lumapit. Lalaki silang pormal manamit, pero halata—hindi taga-rito.

“Miss,” wika ng isa, “sabihin mo sa manager, kailangan namin ng anim na babae. Tig-isa kami.”

Ngumisi siya, bastos, parang pamilyar ang ganitong eksena.

“Sandali po,” tugon ko, pilit pinapanatiling kalmado ang boses ko.

Pagbalik ko, sinabi ko kay Carla. Ilang minuto lang, lumabas na si Yassi kasama ang anim na babae.

“Si Yassi talaga, ang bait no?” sabi ni Carla.

“Para siyang ate sa lahat,” sagot ko.

Ngunit habang tumatagal, napansin kong iba ang hangin sa gabing iyon.

Mas marami ang tao. Mas mabigat ang mga tingin. Parang may inaabangan.

“Carla,” pabulong kong tanong, “bakit parang ang daming lalaki ngayon?”

Lumapit siya. “May mga bagong pasok. Galing probinsya. Alam mo na—presko, mura, kaya ginugusto ng mga hayop.”

Napalunok ako. Pilit kong iniayos ang sarili ko, pero malamig ang mga kamay ko.

Ilang sandali lang, may kamay na dumampi sa likod ko.

Mainit. Mabigat.

“Ang bango mo naman,” bulong ng lalaking biglang lumapit.

Agad kong hinampas ng tray ang ulo niya.

Tumilapon siya, napamura.

“Put—! H*yop kang babae ka, nagmamalinis ka pa! Tikman muna kita!”

Sinakal niya ako, madiin, halos mawalan ako ng hangin.

MMK

“Bitawan mo ako!” halos wala nang boses kong sigaw.

Pero mas hinigpitan niya. Dumidilim na ang paningin ko—

Hanggang BASAG!

Isang bote ang nabasag. Si Carla—nakatayo, hawak ang bote, may dugo sa kamay.

Ngunit ilang segundo lang, siya naman ang sinakal ng isa sa mga lalaki.

“CARLA!” halos mapasigaw ako. Gumapang ako palapit habang bumabagsak siya sa sahig.

“Elaris…” mahina niyang tawag, bago siya tuluyang nawalan ng malay.

“Anong nangyayari rito!?” sigaw ni Mr. Armstrong, ang may-ari ng bar.

Hindi ako makapagsalita. Lahat ay nagkakagulo. Si Yassi, lumapit, pilit akong pinapakalma.

“Ayos ka lang? Huwag kang matakot,” sabi niya. Pero ramdam kong nanginginig din ang kamay niya.

Sa labas ng bintana, may nakita akong itim na van. Nakaparada.

Tahimik. Nakatutok ang headlights sa pintuan ng bar.

Kinabukasan, pinauwi kami ng maaga. Pero ako, tulala.

Habang naglalakad ako sa madilim na kanto papuntang terminal, narinig ko ang ugong ng sasakyan.

Mabilis. Papalapit.

Bago ko pa maipihit ang katawan ko—may kamay na humatak sa akin mula sa likod.

Mainit, mabigat, brutal.

Isang kamay ang pumatong sa bibig ko.

“Shhh…”

Hinila ako papasok sa van.

“Huwag—!”

Wala. Naputol ang boses ko sa takot.

Tanging tawa ng mga lalaking parang demonyo ang huli kong narinig bago ako mawalan ng ulirat.

Pagdilat ko, madilim. Amoy kalawang at alikabok.

Basang semento sa ilalim, at mga kadena sa paligid.

“May tao ba rito!?” sigaw ko. Walang sumagot.

Pero may mga tawa sa dilim. Malalalim. Nakakakilabot.

Hanggang may ilaw na bumukas—mula sa headlights ng sasakyan.

Mga lalaking naka-bonnet.

At sa gitna nila, isang lalaking naka-itim na maskara.

Matangkad. Tahimik. Pero ang presensya niya—nakakabaliw sa bigat.

“You’re awake,” malalim niyang sabi.

Hindi ko makita ang mukha niya, pero ramdam ko ang titig. Parang sinusuri ang buong pagkatao ko.

“Iwan niyo muna kami,” utos niya sa mga tauhan.

Lumapit siya. Mabagal. Planado.

Dumampi ang malamig niyang kamay sa hita ko.

Nanginginig ako. Hindi sa lamig—kundi sa takot.

“Ang tagal kitang hinanap,” bulong niya. “Hindi ko na kayang pigilan ‘to.”

“Wag kang lalapit!” sigaw ko.

Ngunit mas lalo siyang lumapit, inilapit ang mukha sa akin.

Punit.

Pinunit niya ang blouse ko gamit ang maliit na dagger.

Habang tumutulo ang luha ko, pinilit kong kalagin ang lubid sa kamay ko.

Halos mapunit na. Konti na lang.

“Layuan mo ako!” sigaw ko, sabay tulak ko sa kanya.

PAK!

Naatras siya, nabigla.

Kinalas ko ang tali, tumakbo papalayo—pero bago pa man makalayo—

Hinila ako nito, walang pakundangang sinira ang aking blusa at pili pinagdikit ang mga labi sa aking dibdib

Isa sa mga lalaking nakabonnet ang bumagsak.

Napatigil ako. Sino ang may gawa nito?

Bumukas bigla ang pinto.

Isang lalaki—matangkad, pamilyar ang tindig.

Walang kahit na anong hawak, malamig ang tingin.

“Long time no see,” sabi niya sa isa sa mga kalaban.

Isang iglap lang, nagpalitan ng sila ng kamao.

Mga sigaw. Mga katawan. Amoy ng alikabok at metal.

Nasa sahig ako, nanghihina, halos hindi makahinga sa takot at trauma.

Nang maramdaman ko ang mainit na likido sa tagiliran ko—dugo ng di ko alam kung kanino galing.

Nabigla ako. Dobleng bigat na ng paghinga ko.

“Elaris!” tawag ng boses—mababa, sigurado, pamilyar.

Siya ‘yun. Ang lalaking nakamaskara.

Lumapit siya, mabilis, hinawakan ang kamay ko.

“Stay with me,” sabi niya.

“Who… who are you?” halos wala na akong boses.

“Not now,” tugon niya, habang binubuhat ako.

Sa paligid, tahimik na ang gusali maliban sa mga yapak na mula sa tauhan nito

Mga lalaking nakaitim, mga lalaking aking nasisilayan sa bar.

“Hindi pa ngayon, Elaris,” bulong niya habang pinupunasan ang malalamig kong pawis sa mukha ko.

“Hindi ka pa pwedeng mawala.”

At bago ako tuluyang mawalan ng malay, nakita ko sa dilim—

ang mga matang ‘yun.

Parehong malamig, pero sa likod noon, may apoy na parang sinasabing—

Sa susunod na pagdilat mo, ibang mundo na ang sasalubong sa’yo.