CHAPTER 4 — The Man Who Returned

Madaling araw pa lang ay gising na si Ayesha.

Tahimik ang buong bahay, tanging tunog ng orasan at mahinang hampas ng hangin sa kurtina ang maririnig.

Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak-hawak ang maliit na pendant na luma na’t kupas na.

Isang larawan ng batang lalaki ang laman niyon—isang alaala ng kabataang hindi niya kailanman nalimutan.

“Rohan…” mahina niyang sambit, halos bulong sa sarili.

“Ikaw ba talaga ‘yung lalaking ‘yon?”ho

Matapos ang nagdaang gabi ng kanilang pag-uusap sa hardin, hindi na siya mapakali.

Ang paraan ng pagkakatitig ni Rohan sa kanya, ang tono ng boses nito—may kakaiba.

Para bang may mga salitang gustong kumawala, ngunit pinipigilan. Parang may lihim itong gustong isiwalat, ngunit hindi pa ito ang tamang oras.

Lumabas siya ng kwarto at bumaba papunta sa kusina.

Naabutan niya si Aling Marites, ang kasambahay, na nagtitimpla ng kape.

“Ma’am, maaga po kayong nagising ah. Gusto n’yo po ng kape?”

Tumango si Ayesha. “Oo, salamat, Aling Marites.”

Habang umuusok ang tasa ng kape sa kanyang harapan, sumilip siya sa bintana.

Sa labas, nakatayo si Rohan, naka-black suit, seryosong nakatingin sa malayo habang kausap ang isang lalaki na hindi niya kilala.

Mukhang importante ang pinag-uusapan nila.

Napansin niyang may tensyon sa mukha ng kanyang asawa—parang mabigat ang iniisip.

Paglapit ni Ayesha, bigla siyang napahinto nang marinig ang huling bahagi ng pag-uusap.

“Kung hindi mo mahanap ang mga dokumento, Rohan, baka tuluyang bumagsak ang kumpanya,” sabi ng lalaki.

“Hindi ito basta issue lang ng pera—may taong gustong pabagsakin ka.”

Nanlamig ang kamay ni Ayesha.

“Kumpanya? Pabagsakin?”

Hindi niya alam kung dapat ba siyang magpakita o magkubli.

Ngunit bago pa siya makapagdesisyon, napalingon si Rohan sa kanya.

Saglit silang nagkatitigan—isang titig na may halong pag-aalala at pagtatago.

Ngumiti ito nang tipid, parang gustong sabihing huwag kang mag-alala.

“Ayesha,” tawag ni Rohan, “maaga kang nagising.”

“Hindi ako makatulog,” tugon niya.

“Narinig ko lang kayo… May problema ba?”

Umiling si Rohan.

“Wala. Business matters lang. Huwag mo nang isipin.”

Ngunit hindi siya kumbinsido.

Kita sa mata nito ang pag-aalala, at sa bawat galaw ng kamay nito, alam niyang may tinatago si Rohan.

Sa mga sumunod na araw, naging abala si Ayesha sa pag-aayos ng bahay at mga plano para sa nalalapit na pagtitipon ng kanilang mga pamilya.

Pero sa likod ng bawat ngiti, may mga tanong na patuloy na bumabalot sa kanyang isip.

Sino si Rohan bago ang kasal nila?

Ano ba talaga ang dahilan ng pagiging mailap nito minsan?

Minsan, habang nag-aayos siya ng mga lumang kahon sa lumang silid sa ikalawang palapag,

may natagpuan siyang isang lumang photo album.

Bukas-loob niya itong sinimulan tingnan—hanggang sa mapansin niya ang isang pamilyar na larawan.

Isang batang lalaki at isang batang babae na magkahawak kamay sa tabing-dagat. Sa likod ng larawan, may nakasulat:

“R & A — Villarreal Beach, 2005.”

Nabingi siya sa sarili niyang tibok ng puso. R… A… Rohan at Ayesha.

Agad siyang napaupo, nanlalambot ang tuhod. Ibig bang sabihin, tama ang hinala niya?

Ang lalaking pinakasalan niya ngayon ay ang batang lalaking minsan niyang minahal noon—ang batang nawala matapos ang isang trahedya sa kanilang probinsya.

Mabilis niyang binaba ang larawan at lumabas ng silid. Kailangan niyang makausap si Rohan.

Ngunit sa paglapit niya sa opisina ng asawa, narinig niya ang boses nito mula sa loob.

Hindi ito nag-iisa.

“Hindi mo kailangang malaman pa ng asawa mo ang tungkol dito,” sabi ng isang pamilyar na tinig ng lalaki—ang parehong taong kausap ni Rohan kanina.

“Wala siyang dapat malaman,” malamig na sagot ni Rohan.

“Ayokong madamay siya sa gulong ito. Masyado na siyang nasaktan noon.”

“Pero Rohan,” mariing tugon ng lalaki, “kung hindi mo sasabihin sa kanya ang totoo tungkol sa Villarreal… malalagay siya sa panganib.”

Napatigil si Ayesha. Villarreal. Iyon ang lugar kung saan lumaki si Rohan noon.

Iyon din ang lugar kung saan siya nawala.

Mabilis siyang umatras, takot na baka marinig siya.

Hindi niya alam kung anong ibig sabihin ng lahat, ngunit malinaw na may malaking lihim na itinatago si Rohan—isang lihim na may kinalaman sa nakaraan nilang dalawa.

Kinagabihan, habang nasa kama na sila, nagkunwaring tulog si Ayesha.

Narinig niyang may tawag na tinanggap si Rohan.

“Hindi ko pa makuha ang mga papeles,” bulong ni Rohan.

“Pero kung totoo ngang buhay pa siya, kailangan kong makita siya bago malaman ni Ayesha ang lahat.”

Halos hindi siya huminga.

Buhay pa siya? Sino?

Pagkababa ni Rohan ng tawag, dahan-dahan itong lumabas ng kwarto.

Sinundan siya ni Ayesha, nakapaa, maingat na huwag gumawa ng ingay.

Dumiretso si Rohan sa garahe, sumakay sa itim na kotse, at umalis nang hindi man lang lumingon.

Hindi na siya nagdalawang-isip. Tinawag niya si Aling Marites.

“Aling Marites, may kailangan lang akong puntahan,” sabi niya sabay kuha ng jacket.

“Ma’am, gabi na po—”

“Babalik din ako,” putol niya, at mabilis na lumabas.

Sinundan niya si Rohan hanggang sa makarating sila sa isang lumang bahay sa labas ng Maynila.

Dito, tumigil si Rohan at pumasok sa loob. Nagtago si Ayesha sa likod ng puno, nanginginig sa kaba.

Ilang sandali pa, may isang matandang babae ang lumabas sa pintuan—mabagal ang lakad, may dalang lumang kahon. Lumapit si Rohan at marahang yumuko.

“Ako po ito, Tita.”

Halos mabitawan ni Ayesha ang hawak na cellphone.

Tita?

“Rohan…” nanginginig ang boses ng matanda.

“Matagal kitang hinintay. Akala ko hindi mo na babalikan ang Villarreal.”

“Hindi ko na dapat babalikan ang nakaraan, pero kailangan ko na po ang mga papeles. May taong gustong gamitin ang nangyari noon para wasakin ako.”

“Ang aksidente?” tanong ng matanda.

“O ang pagkamatay ng batang babae?”

Biglang nanlaki ang mga mata ni Ayesha. Batang babae?

“Hindi siya namatay, Tita,” mariing sagot ni Rohan.

“At iyon ang dahilan kung bakit ako bumalik. Dahil ang batang iyon—si Ayesha—ay buhay. At ngayon, siya ang asawa ko.”

Halos matumba si Ayesha sa narinig.

Ako? Ako ‘yung batang ‘yon?

Ngunit bago pa siya makabawi, biglang may pumutok na baril.

Isang sigaw ang umalingawngaw sa dilim.

“ROHAN!”

Mabilis siyang lumabas mula sa pinagtataguan. Nakita niyang si Rohan ay nakahandusay sa lupa, at ang matandang babae ay tumatakbong humihingi ng saklolo.

Sa di kalayuan, may anino ng isang lalaki na tumatakbo palayo.

Dali-daling lumapit si Ayesha, nanginginig, habang yakap-yakap ang duguang katawan ni Rohan.

“Rohan! Huwag kang magsalita! Tatawag ako ng tulong!” nanginginig ang kanyang boses, luhaang pinipigilan ang paghinga.

Ngunit bago pa siya makalayo, mahina ngunit malinaw na nagsalita si Rohan.

“May hindi mo pa alam… tungkol sa Villarreal…”

At tuluyang pumikit ang kanyang mga mata.

Napatigil si Ayesha, nanlalamig, hindi alam kung an

ong gagawin.

Sa paligid, tanging huni ng mga kuliglig at hangin ng gabi ang saksi sa sandaling iyon.

At sa dilim ng gabing iyon—isang bagong kabanata ng lihim at panganib ang magsisimula.