DESTINED TO BE HIS BRIDE

Tahimik ang buong bahay ng mga Villarreal nang umagang iyon.

Tanging kaluskos ng mga katulong sa kusina at kalansing ng porselanang tasa ang maririnig.

Sa gitna ng malawak na hapag, nakaupo si Ayesha Villarreal, tuwid ang likod, mahigpit ang pagkakahawak sa tasa ng kape.

Sa labas ng bintana, tila nanunuya ang liwanag ng araw—maliwanag, pero mabigat sa dibdib.

Sanay si Ayesha sa ganitong katahimikan—isang katahimikang nagtatago ng sigawan ng mga paniniwala, tradisyon, at utos na matagal nang itinatak sa kanilang pamilya.

Anak siya ng isa sa mga kilalang negosyante sa Maynila,

at mula pagkabata ay tinuruan siyang maging perpekto—mahinahon, matalino, at higit sa lahat, masunurin.

Ngunit sa ilalim ng mahinhing anyo, may apoy sa kanyang puso.

Apoy ng isang babaeng ayaw itali sa kagustuhan ng iba.

“Anak,” basag ng boses ng kanyang ina, si Doña Salvacion Villarreal, mula sa kabilang dulo ng mesa.

“May darating na bisita mamayang gabi. I want you to look your best. Importanteng usapan ito.”

Hindi agad sumagot si Ayesha.

Sa loob-loob niya, alam na niya kung anong ibig sabihin ng “importanteng usapan.”

Ilang buwan na nilang pinipilit na pag-usapan ang tungkol sa kasal—isang kasal na hindi niya hiningi, hindi niya ginusto.

“Siya na ba ulit, Ma?” mahina ngunit matatag ang kanyang tanong.

“Hindi ‘ulit,’ Ayesha. Siya na talaga,” malamig na sagot ng ina.

“Matagal nang usapan ito ng pamilya natin. It’s about time na sumunod ka.”

Napatitig siya sa ina—ang babaeng matagal niyang hinangaan at kinatatakutan.

Sa likod ng maayos na postura at mapanuring tingin nito, alam niyang naroon ang puwersa ng isang pamilyang hindi basta-basta binabalewala.

Ang Villarreal ay hindi lang basta pangalan—ito ay simbolo ng kapangyarihan, yaman, at responsibilidad.

Ngunit sa puso ni Ayesha, may kumikirot. Hindi dahil sa takot, kundi sa paghihigpit ng tanikala.

Lumipas ang mga oras.

Habang pinipili ng mga katulong ang best dress niya sa gabi, nagkulong si Ayesha sa veranda ng kanilang bahay.

Mula roon, tanaw niya ang lungsod—ang mga gusali, kalsada, at ilaw na tila nagpapaalala kung gaano siya kaliit sa mundong ginagalawan niya.

“Arranged marriage,” mahinang sambit niya. “Sa panahon ngayon, totoo pa ba ‘yon?”

Ngunit sa mundo ng mga Villarreal, ang tradisyon ay batas.

Mula sa telepono, narinig niya ang tawag ng pinsan niyang si Marielle.

“Aysh, narinig ko na! Siya raw ay anak ng business tycoon sa Singapore! Imagine mo, girl, magiging asawa mo ang isang CEO!”

Napangiti siya nang mapait. “CEO o hindi, hindi naman ako tinanong kung gusto ko siya.”

“Aysh…” bumigat ang tono ng pinsan.

“Baka ito na talaga ang gusto ni Tita. Alam mo naman si Mama mo—walang pinapalampas na oportunidad.”

Hindi na siya sumagot.

inikit niya ang mga mata, hinayaang lamunin siya ng hangin ng gabi.

Sa kanyang isipan, naaalala niya ang batang siya—malaya, masayahin, tumatakbo sa dalampasigan ng Batangas kasama ang isang batang lalaki.

Hindi niya maalala ang mukha nito nang malinaw, pero tandang-tanda niya ang pangalan.

“Rohan.”

Isang ngiti ng kabataan na nawala sa paglipas ng panahon.

Pagsapit ng gabi, napuno ng mga bisita ang mansyon ng Villarreal.

Mga negosyante, politiko, at kaibigan ng pamilya—lahat ay naroon, tila may pinapanood na palabas.

Sa gitna ng kaguluhan, lumabas si Ayesha na tila diwata sa suot niyang kulay ginto. Ngunit sa ilalim ng ganda, kumakaba ang puso niya.

Paglapit niya sa hapag, naroon ang mga magulang niya, nakatayo sa tabi ng isang pamilyar na matandang lalaki—si Don Federico, dating business partner ng ama niya.

“Ah, Ayesha, anak,” ani ng kanyang ama. “Ito si Don Federico Santos—at ito,” itinuro nito ang binatang nasa tabi ng matanda, “ang anak niya.

Si Rohan Santos.

Parang tumigil ang oras.

Ang pangalan ay tila palaso na tumama sa puso ni Ayesha.

Napasinghap siya, bahagyang napaatras.

Pero bago pa siya makapag-react, tumingin sa kanya ang binata—matangkad, may malalim na titig, at isang pamilyar na ngiti.

“Magandang gabi, Ayesha,” magalang nitong bati, ngunit may halong misteryo ang tono.

Hindi siya makapagsalita.

Sa loob-loob niya, ramdam niyang parang nabuksan ang isang pintuang matagal nang nakasara.

Pero hindi pa siya sigurado—hindi pa niya alam kung siya nga ba ang batang nakasama niya noon, o isa lang itong malupit na biro ng tadhana.

Kinabukasan, maagang nagising si Ayesha. Hindi siya mapakali sa mga pangyayaring gabing iyon.

Lumabas siya sa hardin, bitbit ang isang lumang kahon na itinago niya sa aparador—isang kahon ng mga lumang sulat, kabibe, at litrato.

Sa gitna nito, isang lumang polaroid: siya at isang batang lalaki, magkahawak kamay sa tabing dagat.

Sa likod ng larawan, may nakasulat:

“Para kay Ayesha — hindi kita kakalimutan. – Rohan”

Nanginig ang mga daliri niya.

Siya nga…

siya nga ‘yung batang iyon.

Ngunit bago pa siya tuluyang lamunin ng emosyon, narinig niya ang yabag sa likuran.

“Ayesha,” tinig ni Rohan.

Nakatayo ito sa may gate ng hardin, maamo ang mukha pero malamlam ang mga mata.

”Matagal na panahon, ‘di ba?”

Tahimik siyang nakatingin dito, hindi alam kung matutuwa o magagalit.

Maraming tanong ang gusto niyang ihagis—bakit siya nawala?

Bakit ngayon lang siya nagpakita?

Alam ba nitong siya ang mapapangasawa niya?

Ngunit bago pa man siya makapagsalita, ngumiti si Rohan ng tipid.

“Hindi mo man ako maalala noon, ako, hindi kailanman nakalimot.”

Mabilis siyang tumalikod, pinigilan ang

luhang gustong kumawala.

“Bakit ngayon ka lang bumalik?” bulong niya, halos ‘di marinig ng hangin.

Ngunit wala siyang natanggap na sagot—tanging katahimikan lamang.

Kinagabihan, habang lahat ay abala sa paghahanda para sa engagement dinner nila, may narinig siyang usapan sa silid ng mga magulang niya.

“Sigurado ka bang tama ‘to, Salvacion?” mahinang boses ng ama.

“Kapag nalaman ni Ayesha ang totoo tungkol sa pamilya ng Santos—lalo na kung malaman niyang—”

“Walang dapat malaman si Ayesha,” mariing sagot ng ina.

“Ang mahalaga, matuloy ang kasal. Hindi na niya kailangang malaman ang nakaraan.”

Nanlaki ang mga mata ni Ayesha mula sa labas ng pintuan.

Ang huling salitang narinig niya ay tila pumutol ng hininga niya.

“Hindi niya kailangang malaman kung anong nangyari sa pagitan ng pamilya natin…

at sa pagkamatay ng batang Rohan.”

Nanlamig ang kanyang katawan.

Pagkamatay ni Rohan?

Ngunit paano? Buhay ang taong nakita niya kagabi…

buhay at humihinga.

Nabitiwan niya ang hawak na baso, at sa pagkalas nito mula sa kanyang kamay, kumalat a

ng tunog ng pagkabasag sa sahig.

Kasabay niyon, bumukas ang pinto—at naroon si Rohan, nakatingin sa kanya, seryoso ang mukha.

“Ayesha,” aniya,

“may kailangan kang malaman… tungkol sa atin.”

At bago pa siya makasagot, sumiklab ang malakas na kulog sa labas—parang senyales ng unos na paparating.